All Chapters of นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Chapter 101 - Chapter 110

ในตอนที่นางตื่นขึ้นมาว่าสามีของนางมิอยู่ในห้องเสียแล้ว สาวใช้ย่างกรายบอกให้นางรับสำรับเช้าที่ห้องโถงใหญ่ หญิงสาวให้เสี่ยวอี้แต่งกายให้นางเรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงหลักทันที ทุกคนต่างรับประทานอาหารกันอย่างเงียบ ๆ หญิงสาวแอบมองสามีของนาง ตรงคางของเขา เหตุใดตอนเช้าคางของเขาถึงไม่มีแผลเป็นเล่า ช่างน่าแปลกยิ่งนัก นางเห็นเขาลุกออกจากเก้าอี้ “ท่านพี่จะไปที่ใดรึ” “ข้าจะออกไปทำธุระ” หญิงสาวมองร่างหนาหายไปทางประตู เซี่ยเฟิงเห็นหญิงสาวทำหน้าเศร้าเขาก็อดสงสารนางมิได้ “เจ้ารีบกินเสียเถอะ จะได้พาข้าออกไปสูดบรรยากาศที่ป่าไผ่” “เจ้าค่ะท่านพ่อ” นางคีบอาหารเข้าปาก ในใจก่นด่าสามีของตัวเอง ทีตอนกลางคืนรักนางมาก พอตอนเช้าเย็นชากับนางราวกับน้ำแข็งพันปี… คฤหาสน์สกุลเซี่ยรายล้อมไปด้วยป่าที่เขียวขจี สือชิงหลันพาพ่อสามีออกมานั่งที่ศาลาแปดเซียน รับบรรยากาศที่สดชื่น หญิงสาวพลันรินน้ำชาปี้หลัวที่ส่งกลิ่นอายอย่างหอมลอยออกมา ให้พ่อสามี หญิงสาวมองดูเซี่ยเฟิงจิบน้ำชา เซี่ยเฟิงมองดูลูกสะใภ้เมื่อคืนเขาจัดหนักให้นาง นางยังมิมีท่าทางที่อ่อนเพลียเล

เรือไม้ร่องไปทั่วทะเลสาบเรื่อย ๆ ทั้งสองคนยังคงอยู่ด้านในเรือ พวกเขามิรู้เลยว่าภัยอันตรายได้มาถึงตัวแล้ว “หัวหน้าดูเรือนี่สิขอรับ ถ้าจะเป็นของคนรวย” บุรุษชุดดำหน้าโหดพลันเอ่ยขึ้นเรือที่แล่นมานั้นประดับไปด้วยไม้สักอย่างงดงาม แววตาเหี้ยมโหดทอดมองเรือแล่นมาทางพวกเขา ชายหนุ่มหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย ท่าทางจะมีของมีค่าไม่น้อย พวกคนรวยนี้ ช่างดีเสียจริง อยู่ ๆ ก็แล่นมาหาที่ตายถึงที่ “พวกเราไป” กล่าวจบพวกเหล่าโจรภูเขานับห้าคนใช้วิชาตัวเบามุ่งไปที่เรือลำนั้นทันที เจ้าของงเรือยังคงหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ทั้งสองพลันกอดกันอยู่ในเรือ จู่ ๆ เรือก็สั่นโคลงเคลงขึ้นมาเล็กน้อย นางเกือบจะล้มลงไปแล้วโชคดีที่ชายหนุ่มจับนางไว้ได้ทัน “เกิดอะไรขึ้น” “พวกเราไปดู ข้างนอกกันเถอะเจ้าค่ะ” ก้าวเท้ายังมิทันออกจากห้องปลายกระบี่จ่อที่ลำคอของเซี่ยเฟิงเสียแล้วพร้อมกับชายชุดดำห้าคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา สือชิงหลันรีบหลบด้านหลังชายคนรักทันที “พวกเจ้าต้องการอะไร” เซี่ยเฟิงเอ่ยถามพวกมัน คาดไม่ถึงว่าร่องเรืออยู่ดี ๆ จะเจอโจรภูเขาจนได้ เขานั้

จู่ ๆ ก็พลันเกิดพายุลมขึ้นมา ทั้งสองจึงเข้าไปหลบพายุในเรือนร้าง เรือนร้างแห่งนี้ มีเพียงกองฟางและไม้ผุพังข้างใน หญิงสาวกลัวเหลือเกิน ยิ่งฝนตกเจ้าหนูตัวน้อยวิ่งพลุกพ่านไปมา สือชิงหลันถึงกับกรีดร้องออกมาแล้วกระโดดขึ้นกอดสามีของนาง “ท่านพี่ ข้ากลัวหนู ท่านพี่” นางหลับตาแล้วบอกสามี เซี่ยเฟิงเอ็นดูนาง หนูตัวเล็กวิ่งออกมาราวกับที่นี่คือสวนสัตว์ “ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่กับเจ้า” ชายหนุ่มปลอบนาง จากนั้นก่อไฟขึ้น พอไฟสว่างแล้วหญิงสาวจึงโล่งอก นางนั่งบนกองฟางที่เขาจัดให้นาง ตอนนี้ฝนห่าใหญ่ ก็พลันตกลงมาอย่างแรง นางเองเกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย ในยามที่ฝนตกแล้วมีฟ้าร้อง นางมักจะนอนที่เรือนของมารดาแทน แย่งมารดามาจากบิดาหนึ่งคืน แต่ทว่าตอนนี้ นางคงต้องกอดสามีเอาไว้ เพื่อให้หายหวาดกลัว “ท่านพี่” “คนดี อย่ากลัวไปเลย” กล่าวจบจุมพิตที่หน้าผากงาม นางนั้นไม่คิดจะห้ามเขา หากเขาจะมีอะไรกันกับนางในที่แห่งนี้ มือหนาใหญ่ปลดเชือกคาดเอวของนางออก อาภรณ์ของเขาถูกใช้เป็นที่รองบทเพลงแห่งรักในเรือนร้าง ดวงตาที่แสนจะยั่วยวน มองหญิงคนรักนอนเปลือยเปล่า อ้าขารอเขา ท้องของนางนับวัน

เซี่ยเฟิงพาฮูหยินของเขามาพักที่โรงเตี๊ยมดังที่สุดในแคว้นอวิ่น ในห้องยามนี้สือชิงหลันทำหน้าอย่างมิพอใจ เมื่อหวนคิดถึงตอนสตรีหน้าสุนัขมองสามีของนางจนจะทะลุถึงอาภรณ์ สตรีนางนั้นชื่อตงฮวา ช่างไม่เก็บอาการเสียจริง หญิงสาวนั่งที่ตั่งยาวพรางรินน้ำชายกขึ้นมาดื่ม ชายหนุ่มมองดูก็รู้ว่านางนั้นทำไหน้ำส้มแตก ใบหน้าหล่อเหลาเผยอยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้ามนาง มองดวงหน้าที่โกรธาเขา นางหึงเขาอย่างนั้นรึ ครั้งแรกที่ได้เห็นนางหึงเขานั้นมีความสุขเสียจริง “เจ้าหึงข้า” “เปล่า” นางเฉไฉไปเรื่อย “น้องหญิง ตาข้าไม่มีวันบอดที่จะมองหญิงอื่น นัยน์ตาของข้ารักเพียงเจ้า มองเพียงเจ้า ตราบชั่วฟ้าดินสลาย” “จริงนะ” “จริง อนุภรรยาข้าจะไม่มี ข้าจะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยินเพียงคนเดียว” “ข้ารักท่านพี่ที่สุดเลย” นางจุมพิตที่แก้มขาวของเขา ในค่ำคืนนั้นชายหนุ่มได้พาหญิงสาวออกมาเดินเล่นที่ตรอกเฟื่องฟูของเมืองอวิ๋น ท้องถนนเต็มไปด้วยฝูงชนเดินไปมา หญิงสาวมองดูหนังตะลุงของแคว้นอวิ๋น การแสดงช่างตื่นตาตื่นใจเสียจริง เรื่องราวของหนุ่มเลี้ยงม้ากับคุณหนูในห้องหับ ต่างไม

รถม้ามุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงม่อเป่ย ฝูงชนต่างมองดูรถม้าอีกทั้งผ้าแพรนับร้อยผืนวางในเกวียนอย่างงดงาม คาดไม่ถึงว่าพ่อค้าชาวเจียงหนานจะมาลงรากปักฐานที่เมืองม่อเป่ย อีกทั้งยังได้ยินมาว่าจะมาเปิดร้านผ้าที่ตรอกฟูกุ้ยด้วย ผ้าแพรแต่ละผืนถักทออย่างงดงาม เป็นผ้าที่หาได้อยากส่งมาจากเจียงหนาน ล้วนทำให้คุณหนู ฮูหยินต่างอยากได้ของสวย ๆ งาม ๆ มาประดับบนเรือนกายของตัวเอง กิจการร้านผ้าเจียงหนานดำเนินไปด้วยดี ได้ยินมาว่าเปิดร้านผ้าวันแรก ก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเสียแล้ว คุณหนูสกุลต่าง ๆ ต่างก็เข้าแถวเพื่อซื้ออาภรณ์หราจากเจียงหนานทั้งนั้น ได้ยินมาว่าพ่อค้าผ้าถึงแม้จะอายุสี่สิบปีแต่ก็ยังหล่อเหลาไม่เบาเลยทีเดียว อีกทั้งยังได้ยินมาว่า พ่อค้าผ้าเป็นพวกปล่อยเงินกู้ให้กับเหล่าขุนนาง และร้านค้าทั่วไปที่ขาดทุนอีกด้วย กระนั้นจึงให้เหล่าขุนนางแวะเวียนมาร้านผ้าเจียงหนานไม่ขาดสาย รวมทั้งเถ้าแกกิจการต่าง ๆ ในม่อเป่ย ต่างชื่นชมพ่อค้าวัยหนุ่มคนนี้ด้วย มือหนาใหญ่แกว่งถ้วยชาปี้หลัว ชาจากแดนใต้ที่ดีที่สุด แกว่งไปมา น้ำชาวนรอบจอกจากร้อน ๆกลายเป็นเย็น ๆ ดวงตาเรียวเล็กมองดูชั้นร่างของร้านผ้า ฝูงชนต่างต่อแถวซื