Lahat ng Kabanata ng นางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว: Kabanata 51 - Kabanata 60

จูจูอดสงสารบิดามารดาไม่ได้ ถ้าไม่ได้ไปก็ต้องอดมื้อกินมื้อแน่นอน “ไม่หรอก เจ้าอย่าเอ่ยเรื่องนี้” กล่าวจบนางสวีเดินเข้าครัวไป เพื่อต้มยาให้หลงซาน นางไม่มีวันให้บุตรสาวที่เป็นดั่งไข่มุกไปทำงานพวกนั้นเป็นอันขาด จูจูเองก็ไม่อยากให้บิดามารดาลำบาก ต่างฝ่ายต่างความคิด ในคืนนั้นที่ที่ทุกคนหลับกันหมดแล้ว แต่ทว่าจูจูยังไม่หลับ นางมองมารดาหลับสนิทอีกเตียง ส่วนบิดาก็หลับราวกับเฝ้าเง็กเซียน หญิงสาวลอบยิ้มอย่างดีใจ วันนี้จูจูนั่งคิดมาทั้งวันยังไงนางก็จะต้องออกไปจากหมู่บ้านเพื่อหางานทำจนได้ นางเตรียมห่อสัมภาระเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ จากนั้นใช้ตะเกียงวางทับไว้ นางโขกศีรษะให้บิดามองหลงซานอย่างอาลัยอาวรณ์ ท่านพ่อข้าลาก่อน แล้วข้าจะส่งเงินมาให้ท่านใช้ จากนั้นมุ่งไปที่เตียงนอนมารดา ท่านแม่ข้าลาก่อน ข้าอกตัญญูยิ่งนัก แต่ทว่า ข้าสัญญาจะส่งเงินมาให้ท่านทุกเดือนหลังจากที่ข้าได้งานทำ จูจูรีบสาวเท้าออกไปจากเรือนทันที… ร่างงามภายใต้ต้นไม้ใหญ่จูจูนั่งชันเข่าขึ้น นางออกจากหมู่บ้านของนางมาไกลพอสมควร นางคิดว่ากว่าจ

“เจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ทำหน้าที่ให้ดีเป็นพอ” เสี่ยวจิ้งปลอบใจจูจู “เจ้าค่ะ พี่เสี่ยวจิ้ง” ภายในเรือนอวี้หลัน เจ้าของเรือนผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว นั่งที่ตั่งยาว ซวีพ่านหลัวรอสำรับจากโรงครัว เมื่อไรจะมาส่งเสียที “มาแล้วเจ้าค่ะ สำรับจากโรงครัว” เสี่ยวเถาเข้ามารายงาน “ดี ให้พวกมันเข้ามา” จูจูย่างกรายเข้ามาในเรือนอวี้หลัน นางวางสำรับถาดใหญ่ บนโต๊ะ โดยไม่กล้าแม้แต่จะมองร่างงามในอาภรณ์สีแดงแม้แต่น้อย ซวีพ่านหลัวปรายตามองสาวใช้คนใหม่ที่มาแทนสาวใช้คนเก่า ที่โดนนางตบไปเมื่อหลายวันก่อน จูจูย่างกรายกำลังจะออกไป “เดี๋ยวก่อน เจ้าหันหน้ามา” จูจูหมุนกายกลับไป “เจ้าค่ะ” สบตากับฮูหยินใหญ่ซวีพ่านหลัวทันที ซวีพ่านหลัวประเมินจูจูตั้งแต่หัวจรดเท้า สาวใช้นางนี้หน้าตางดงามเกลี้ยงเกลายิ่งนัก จูจูแทบจะหยุดหายใจ ทำไมนางถึงได้หวาดกลัวฮูหยินใหญ่ซวีพ่านหลัวเยี่ยงนี้ “เจ้าเพิ่งเข้ามาในจวนสินะ” “เจ้าค่ะ วันนี้บ่าวทำงานวันแรก” “เจ้าทำหน้าที่ส่งอาหาร ของเจ้าให้ดีก็

พอทำความสะอาดเสร็จแล้วซวีพ่านหลัวสั่งให้สาวใช้กลับไปที่เรือนนอนได้ นางไม่ต้องการเห็นหน้าจูจูอีก เพราะนางบรรลุแผนการแล้ว ด้านจูจูมาถึงเรือนนอนนางก็นอนแผ่หลาอย่างเหนื่อยล้า เวลานี้ยังไม่ค่ำเลย นางขอพ่อเจียงออกไปข้างนอกดีกว่า นางอยู่จวนนี้ครบเดือนแล้วกระมัง นางคิดถึงบิดามารดาที่หมู่บ้านบนหุบเขา นางกำลังว่าจะไปร้านขายฟืนในเมืองหลวง กะจะฝากเงินไว้ เผื่อลุงเซียงอี้นำฟืนมาขาย คิดได้กระนั้นหญิงสาวไม่รอช้ารีบไปหาพ่อบ้านเจียงแล้วขอออกไปข้างนอก ด้านพ่อบ้านเจียงมองดูใบหน้าอิดโรยของจูจูก็อดสงสารมิได้ เขาจึงอนุญาตให้จูจูออกนอกจวนได้โดยมีเสี่ยวจิ้งออกไปเป็นเพื่อน จูจูบอกให้เสี่ยวจิ้งพามาที่ร้านขายฟืนแห่งหนึ่งในเมืองฉางอัน หญิงสาวให้เสี่ยวจิ้งรอข้างนอก จากนั้นเข้าไปในร้านขายฟืนคนเดียว นางถามเถ้าแก่เนี้ยว่ามีคนที่ชื่อ เซียงอี้มาขายฟืนหรือไม่ เถ้าแก่เนี้ยบอกว่ามี น่าจะเป็นวันพรุ่งนี้ หญิงสาวดีใจยิ้มแทบไม่หุบ นางฝากจดหมายกับเงินห้าสิบอีแปะ ไว้ให้ลุงเซียงอี้ จากนั้นขอบคุณเถ้าแก่เนี้ย ในระหว่างทางที่กลับจวนเสิ่น นางจึงเล่าเรื่องทั้งหมดของตัวเองให้เสี่ยวจิ้งฟัง ว่านางหนีมารดามาหางาน

“นังโง่งม ข้าเกลียดเจ้า ที่เจ้าได้อยู่กับท่านพี่เสิ่นตลอดทั้งวัน ทั้งคืน เวลาเป็นเดือนข้าหาโอกาสสังหารเจ้า แต่ทว่า พวกเจ้าสองคนตัวติดกัน แต่ว่าวันนี้ ข้ามีโอกาส ข้าก็ต้องกำจัดเจ้าทิ้งเสีย”จูจูพลันปวดศีรษะอย่างแรง นางกระจ่างแจ้งใจแล้ว หรือว่าที่คุณหนูใหญ่หายตัวไปเป็นฝีมือคุณหนูรอง ผู้ที่ใจคอโหดเหี้ยม“เจ้ามันโหดเหี้ยมยิ่งนัก”“ข้าผิดอันใด ข้าแค่อยากให้พี่เสิ่นรักข้าเพียงผู้เดียว” ซวีพ่านหลัวผิดด้วยหรือ ที่นางรักเสิ่นหยงเยี่ยและอยากครอบครองเขาไว้แค่คนเดียว นางลงทุนกำจัดซวีม่านหลัว จนได้ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนพี่สาวของตัวเองใครก็ตามที่ได้รับความโปรดปรานจากเสิ่นหยงเยี่ยนางจะกำจัดทิ้งให้หมดจูจูพลันมองซวีพ่านหลัว กระนั้นรอยยิ้มจูจูพลันเย็นยะเยือกขึ้นราวกับก้อนน้ำแข็งพันปี“พ่านหลัว เจ้าช่างใจร้ายยิ่งนัก เจ้าผลักข้าตกเหว เจ้าหลอกข้าว่าจะพาข้ามาวัดเหลียงซ่ง กระนั้นเจ้าไม่ได้พาข้ามาที่วัด เจ้าพาข้ามาที่เหว แล้วผลักข้าลงไป”ซวีพ่านหลัวอึ้งงัน ทอดสายตามองจูจู นางไม่อยากจะเชื่อ จูอี๋เหนียงรู้ได้อย่างไร เรื่องราวทั้งหมด มีเพียงนางกับสาวใช้อย่างเสี่ยวเถาที่รู้ เสี่ยวเถาทาสผู้จงรักภักดีไม่มีวันทรยศน

“ท่านแม่ทัพเขียนหนังสือหย่าอี๋เหนียงทั้งสองคน ที่นำเรื่องในจวนไปประกาศที่ตลาดเจ้าค่ะ” เป็นเยี่ยงนี้นี่เอง ก็เท่ากับว่าพวกนางทั้งสองมีความผิด“สมควรแล้ว เจ้าไปเอาของว่างในโรงครัวมาให้ข้าเร็ว” เสี่ยวรับคำแล้วเดินออกไปในที่สุดเขากับนางก็ได้ครองรักกันโดยไร้อุปสรรค ซวีม่านหลัวหยักยิ้มอย่างมีความสุข ชายหนุ่มย่างกรายมาอย่างช้าๆ เขาทอดสายตามองนางอย่างเอ็นดู“สนุกหรือไม่” ซวีม่านหลัวได้ยินคำพูดประโยคนี้ นางหันหน้าไปมองทันที“ท่านพี่”“เจ้าคงรู้แล้วกระมัง ว่าข้าได้หย่าอี๋เหนียงทั้งสองนางแล้ว”“เจ้าค่ะ”“ต่อไปนี้ก็ไม่มีใครมาพรากพวกเราสองคนออกจากกันแล้ว”หญิงสาวพลันลุกขึ้น ปล่อยให้เจ้าไป๋ไป๋กินเนื้อในชามไป“ข้ารักท่านพี่ยิ่งนัก”“ข้าก็รักเจ้า”ริมฝีปากบางทาบลงไปที่ริมฝีปากหนาแล้วมอบความหวาบหวามหวานล้ำให้เขา เขาไม่คิดว่านางจะเป็นฝ่านรุกเขาเยี่ยงนี้ แต่กระนั้นมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย ในที่สุดสองหัวใจก็ได้กลับมาพบกัน ดั่งคำอธิฐานของเขาในวันปล่อยโคมลอยประสบผงสำเร็จ…วันต่อมาเสิ่นหยงเยี่ยรีบเข้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในห้องทรงพระอักษรแต่เช้าชี้แจงเรื่องที่เขาหย่ากับสตีรทั้งสองนาง ทางด้านฮ่องเต้ไม่ต