All Chapters of รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี: Chapter 411 - Chapter 420

“พี่เคยสอนเธอมาหลายครั้งแล้วนะ แต่เธอก็ไม่ฟัง มาโทษพี่ได้หรือไง?” เฟิงเยี่ยนหรี่ตา ทั้งไม่ยอมพูดคำพูดที่เธออยากฟัง น้ำเสียงเองก็ไม่ได้มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ เพียงแค่ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เธอชอบซางจื้อเหนียน แล้วเขาจะต้องชอบเธอด้วยงั้นเหรอ ทำไมล่ะ?”เฟิงเยี่ยนได้เพียงแต่ทำให้เธอยอมรับความจริงครั้งแล้วครั้งเล่า “เฟิงเจีย ถ้าเธอกับซางจื้อเหนียนจะเวิร์กมันก็เวิร์กไปนานแล้ว แต่มันก็หลายปีขนาดนี้แล้ว ซางจื้อเหนียนเห็นเธอเป็นคนแปลกหน้า เธอเองก็ควรยอมแพ้ได้แล้ว แต่เธอดันไม่ยอมแพ้ ถ้าคนที่เจ็บปวดไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครได้?”เขามองเฟิงเจียที่มีสีหน้าย่ำแย่สุดขีด แล้วปลอบเธอไปว่า “คนเราน่ะมันต้องรู้จักประมาณตน ของที่บีบบังคับมาไม่ได้ ก็ควรเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง ชีวิตของเธอจะได้ไม่สิ้นเปลืองไปกับการไม่ได้สิ่งที่อยากได้ เฟิงเจีย เธอจำไว้นะ ตัวเธอเองน่ะสำคัญยิ่งกว่าอะไร ต่อให้ซางจื้อเหนียนจะดีกว่านี้ แต่มันไม่คุ้มหรอกถ้าเธอต้องเป็นทุกข์เพราะเขา”ทว่าคำพูดเหล่านี้ เมื่อก่อนเฟิงเจียฟังไม่เข้าหูอย่างไร ตอนนี้ก็ยังคงฟังไม่เข้าหูอย่างนั้นกลับกัน พอเฟิงเจียได้ยินคำพูดอันคุ้นหู เธอก็ใจเย็นลงในชั่วพริบต

ซางจื้อเหนียนยกข้ออ้างอย่างหนึ่งออกมาโดยไร้ช่องโหว่ “ผมได้ยินมั่วหนานหว่านบอกว่าคุณจะลาออก ทำไมไม่บอกผม?”ชั่วพริบตาเดียวเซ่าเยว่ก็หายตกอกตกใจแล้ว “มันไม่ทันน่ะสิคะ วันนั้นพอตื่นเช้ามาก็ไม่เจอคุณแล้ว”เธอพูดถึงเหตุผลที่ลาออก “มันเกี่ยวกับแผนทางหน้าที่การงานน่ะค่ะ ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะร่วมสร้างธุรกิจกับเฉิงเหยียนโย่ว เธอรอฉันมาสามปีแล้ว ตั้งแต่นี้ฉันจะร่วมสู้ฝ่าฟันไปกับเธอ”เพื่อนสาวทั้งสองคนเริ่มหาเงินและทำกิจการแล้วหลังจากเซ่าเยว่หย่า กำลังวังชาและเวลาของเธอล้วนโฟกัสอยู่กับตัวของเธอเอง จนดึงแพสชันกลับมาได้ เซ่าเยว่ยังมีหลายสิ่งที่อยากลอง ทั่วทั้งตัวเปี่ยมล้นไปด้วยพลังที่ใช้ไม่หมด เต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังวังชา ความรู้สึกแบบนี้มันดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนมันจริงอย่างที่คิดเลย ร่างกายกำลังบอกเธอว่า เธอไม่เหมาะกับเจียงเฉินหาน“ประธานซาง การได้อยู่ในบริษัทของคุณมาสามปีเต็มนี่ พอหันกลับไปมองแล้วมันก็วิเศษไม่เบานะคะ”ก็เหมือนอย่างที่เฉิงเหยียนโย่วพูด งานง่าย ๆ สบาย ๆ มีตั้งมากมายขนาดนั้น ทำไมเธอถึงได้เลิกบริษัทของซางจื้อเหนียน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเรื่องราวมากมายขนาดนี้ตามมาแน่ซางจื้อเ

เซ่าเยว่ปลอบ “ไม่ต้องกังวล ประธานซางไม่ถือสานายหรอก”ซางจื้อเหนียน “...”เซ่าเยว่ไม่สนใจเขา คอยห่วงใยความรู้สึกของโจวซูไป๋...ซางจื้อเหนียนกำมือเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวคอยมองโจวซูไป๋ด้วยความเย็นเยียบโจวซูไป๋ไม่กล้าสบตากับซางจื้อเหนียน แต่ก็สัมผัสได้ถึงอันตราย ราวกับจะเขมือบใครสักคนเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น เขาเลยหลบไปข้าง ๆ โดยอัตโนมัติ “ไม่...ไม่ถือสาจริง ๆ เหรอ?”เซ่าเยว่มองออกว่าโจวซูไป๋กลัวซางจื้อเหนียนเอามาก ๆ นี่ค่อนข้างจะเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำไป ประธานใหญ่มีรังสีแข็งแกร่ง ทั้งทำให้คนคาดเดาความคิดไม่ออก การที่เจอกับเขาแล้วไม่กลัวต่างหากถึงจะพบเจอได้น้อยเซ่าเยว่มองซางจื้อเหนียนเล็กน้อย ให้เขาวางใจ เลิกจ้องเขม็งเด็กมหาวิทยาลัยคนหนึ่งได้แล้ว เจ้าตัวเครียดไปหมดแล้ว ซางจื้อเหนียน “...”เขาเม้มปากแน่นกว่าเดิมเขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ โจวซูไป๋จะทำตัวอ่อนปวกเปียกแบบนี้เพื่อ?แต่เซ่าเยว่ดันหลงกลนี้เซ่าเยว่เดินมาตรงหน้าโจวซูไป๋ มองเศษหญ้าบนหัวเขา เอ่ยถามถึงเรื่องราวให้ชัดเจนก่อน “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”ครั้นโจวซูไป๋นึกถึงเรื่องที่ตนเองเจอแล้วก็ทั้งเซ็ง ทั้งโมโห

เซ่าเยว่จับไหล่เขาไว้ แล้วดึงตัวเขาขึ้นมาโจวซูไป๋เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองเธอ แตกต่างกับตอนเป็นหนุ่มโฮสต์ที่ใช้สายตายั่วยวนราวกับคนละคนตอนนี้หน้าบางไม่เบา ทั้งกลัวจะรบกวนคนอื่น เลยระมัดระวังตัว“ฉันเชื่อนาย ไปกับพวกเราเถอะ”สายตาของซางจื้อเหนียนตกอยู่บนมือที่เซ่าเยว่วางอยู่บนใหญ่โจวซูไป๋เขาเดินไป แล้วดึงมือของเซ่าเยว่ออกแล้วกวาดตามองโจวซูไป๋อย่างไม่ตั้งใจอีกครั้งเซ่าเยว่มองมือที่ถูกซางจื้อเหนียนดึงไว้ แล้วก็มองเขาเล็กน้อยครั้นชายหนุ่มรับรู้ถึงสายตาของเธอ เลยเลื่อนสายตามาเซ่าเยว่เห็นความไม่พอใจแสนราบเรียบในดวงตาของเขาทำไมเขาถึงได้เป็นปฏิปักษ์กับโจวซูไป๋อยู่นิด ๆ นะ?ถ้าให้พูดกันตามปกติแล้ว ประธานใหญ่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังกระทบกระเทือนอารมณ์ของเขาไปด้วยเลยเกิดอะไรขึ้น?ซางจื้อเหนียนปล่อยมือของเซ่าเยว่โจวซูไป๋กลับถอยหลังไปด้วยความตกใจ เนื่องด้วยถนนกันดารยังไม่ได้ลาดยาง ทางก็ขรุขระไม่เรียบ ถึงกับล้มไปด้านหลังโดยไม่ทันระวัง ก้นกระแทกลงบนก้อนหินเล็ก ๆ เข้า มันเจ็บจนเขาถึงกับแยกเขี้ยว หน้ายับยู่ยี่ไปหมดโจวซูไป๋ไม่กล้าร้องออกมาก เลยได้แ

ซางจื้อเหนียนเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นแล้วก็หายไปบนดวงหน้าของเธอขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเซ่าเยว่ เขาไม่อาจมองทุกอย่างด้วยเหตุผลได้เลย กลับให้ความรู้สึกเป็นฝ่ายนำแทนก็เหมือนกับภาพวาดสีน้ำมันภาพนั้นรวมถึงโจวซูไป๋...โจวซูไป๋ไม่ได้สำคัญอะไรเลย แถมยังร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกแต่ซางจื้อเหนียนก็ยังหึงอยู่ดีขอแค่เซ่าเยว่เป็นห่วงเขาด้วยเหมือนกัน โจวซูไป๋ก็ไม่สำคัญเลยสักนิดก็เหมือนกับการที่ไม่ได้เจอกันมาหนึ่งอาทิตย์ หลังจากซางจื้อเหนียนได้เจอเซ่าเยว่แล้ว อารมณ์ขมุกขมัวของเขาก็ถูกกวาดหายไปหมด เขาถึงขั้นที่ไม่มีเวลาไปคิดด้วยซ้ำว่าทำไมถึงได้เสียใจอยู่ทั้งอาทิตย์แค่เพียงเซ่าเยว่อยู่ข้าง ๆ เขา เขาก็จะกลายไปเป็นอีกคน แถมหัวใจก็เต้นสะเปะสะปะเป็นครั้งคราวอย่างคำพูดเป็นห่วงเป็นใยเพียงประโยคเดียวเขาก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีความรู้สึกมึน ๆ อยู่นิด ๆ ด้วย......เซ่าเยว่แข่งกับเวลา เลยขับรถเร็ว แต่ก็มั่นคงไม่เบาเซ่าเยว่ในสายตาโจวซูไป๋นั้น กำลังมองตรงไปด้านหน้า คุมพวงมาลัยไว้ด้วยความใจเย็นถึงขีดสุด ทั้งสุขุมทั้งมั่นคง คล่องแคล่วฉับไวไม่มีใครเทียบได้นี่เป็นความเท่ตามแบบนิยม ไม่ว่าจะเป็นชายหร