All Chapters of ภรรยาของคุณหมอมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

หมอไป๋ไม่ใช่คนตามใจภรรยา แต่พรที่เธอขอไปก่อนหน้านี้ นำพาให้ภารัชชามาอยู่ที่ร้านอาหารหรู แต่ปราศจากผู้คนอื่น เพราะสามีจัดการเหมาร้านเอาไว้ให้แล้วร่างบางนั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย พลางชะเง้อคอติดสงสัย กวาดมองไปรอบบริเวณร้านที่หรูหราไฮโซ แต่กลับไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่เลย“ทำไมที่นี่ถึงไม่มีคนเลยคะ อาหารก็อร่อยขนาดนี้” เธอถามตาแป๋ว พอได้กินของอร่อย สีหน้าก็สดใสขึ้นมาทันตาเห็น“เธอขอพระว่าอะไรล่ะ”“คะ เอ่อ ฉันขอพรว่า…”พอมานั่งคิด ภารัชชาก็ชะงักไป เธอขอให้ไม่มีใครนอกจากสองเรา เพราะขอพรกับเขาไปแบบนี้เหรอ ร้านอาหารถึงไม่มีใครสักคนเลยไม่ต้องถูตะเกียงก็ขอพรได้ รู้ยังงี้ ขอเงินสักร้อยล้านมาปรนเปรอดีกว่าร่างสูงนั่งกอดอก ราวกับพึงพอใจที่เห็นสีหน้าภรรยา ดูท่าจะตื่นตาตื่นใจ ที่เขาเสกสรรให้เธอได้ขนาดนี้ มัวแต่เฝ้าภาวนากับฟ้าฝน หรือขอพรกับดวงดาวที่มีเป็นล้านดวง คงจะเป็นจริงให้เธออยู่หรอกขอกับเขานี่แหละทันใจจะตาย“ขอพรกับฉันเห็นผลไวสุดแล้ว”“แต่คุณเอาเงินมาผลาญเลยรึไง”“ฉันไม่ได้ให้ฟรี การขอพรก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”ภารัชชาจิปากใส่เขา หลังพรที่เป็นจริงมีข้อแลกเปลี่ยน กอปรกับสีหน้าที่ดูหล่อแค่ไหน แต

ภารัชชาเริ่มอยู่ไม่สุก ใจก็เต้นล่ำไม่เป็นส่ำขึ้นมา เมื่อหมอไป๋พาเข้าโรงแรมหรูหรา หลังจอดรถเสร็จเธอก็เดินตามเขาไป ปล่อยให้สามีเป็นคนจัดการหาห้องว่างเข้าพักร่างบางยืนหลบอยู่ด้านหลังเขา เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น เม้มปากคลายออกกลบอาการประหม่าจนหน้าเห่อร้อน“ทำไมเราถึงมาที่นี่กันคะคุณไป๋”“เธอบอกยังไม่อยากกลับ”“มันก็ใช่แต่ว่า… ฉันไม่อยากให้คุณเสียเงินเยอะ”ภารัชชามีสีหน้าติดเกรงใจเขา ทั้งเหมาร้านอาหาร สละเวลาพาเธอเดินเล่นที่สวนอีก อย่างน้อยแค่พาเธอขับรถเล่นก็พอ ไม่ใช่เปิดโรงแรมหรูให้อยู่แบบนี้นี่นา เธอไม่ใช่คนติดหรูหรอก ขอแค่มีเขาอยู่ด้วยก็พอที่ไหนก็ได้ ที่ไม่มีรักเก่าของเขาขอโทษ...ใจเธอไม่กว้างพอสำหรับเรื่องนี้เลย“สามีเธอมีเงินจ่าย” ซ่งไป๋ปรายตามอง ก่อนเดินนำไปที่ลิฟต์โรงแรมคำพูดเขาทำเธอเถียงไม่ออก เพราะเมื่อกี้ก็ควักบัตรรูดจ่ายให้ เขาไม่ถามถึงราคาที่พัก แต่บอกว่าขอที่วิวดีที่สุดของโรงแรมร่างบางรีบเดินตามเขาเข้าไป ยืนเงียบอยู่ในลิฟต์แก้วที่เห็นวิวรอบด้าน ถึงพลอยยิ้มออกได้บ้างกับความสวยงามยามค่ำคืนพอหันกลับมามอง เธอก็พบว่าหมอไป๋มองกันอยู่ก่อนแล้ว ภารัชชาเม้มริมฝีปากแล้วงุดหน้าเขิน พลาง

ฟางเส้นสุดท้ายของภารัชชา ขาดลงจนไม่สามารถผูกต่อให้ติดกันได้ เธอกลับบ้านโดยที่มีสารถีกรพามาส่ง เมื่อกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์ของซ่งไป๋ เธอก็พบเพียงความว่างเปล่าในบ้านหลังใหญ่เพราะเขาไปเฝ้าคนเก่าที่โรงพยาบาลไง ภารัชชาเพิ่งทราบจากกร เรื่องที่ว่าเหมยหลินคิดสั้นพยายามฆ่าตัวตายกรเล่าว่าเหมยหลินใช้ของมีคม กรีดข้อมือจนเกิดรอยแผลเมื่อเช้าก็ว่า...รีบร้อนจังท้ายที่สุด ภารัชชาก็เดินทางมาโรงพยาบาล ถือกระเช้าผลไม้มาเยี่ยมเยียนเหมยหลินด้วย เธอกับคนรักเก่าของเขาไม่ได้มีปัญหากันแต่ทว่า มือเธอที่จะแตะประตูห้องผู้ป่วย กลับต้องชะงักลงทันที หลังจากได้ยินบทสนทนาดังจากคนข้างใน“แน่ใจนะว่าเลเซอร์แผลเป็นหายยัยแจน”เสียงของเหมยหลินฟังดูเป็นกังวล เธอกำลังต่อสายคุยกับใครสักคนอยู่ภารัชชาเสียมารยาทยืนฟัง ถึงได้รู้ความลับของอีกฝ่ายที่ปิดบังไว้ มือเธอที่ถือกระเช้าผลไม้ก็กำแน่น ขบฟันด้วยอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจ“ใช่น่ะสิ กรีดลึกไปหน่อยจนเป็นรอยแล้วเนี่ย... ฉันก็แค่อยากให้ไป๋เขามาสนใจนี่ ตอนนั้นคิดไม่ทันไปหน่อย แต่ตอนนี้ไม่อยากมีแผลเป็น งานฉันมันใช้ร่างกายกับผิวพรรณหากินหนิแก”เหมยหลินไม่ได้จะฆ่าตัวตาย...หลังได้ฟังที่เ

ภรรยาหนีออกจากบ้านไปเกือบครึ่งชั่วโมง คนเป็นสามีร้อนใจ แต่ทิ้งศักดิ์ศรีที่ค้ำคอไปไม่ได้ เลยมานั่งดื่มย้อมใจลำพังแทนร่างสูงนั่งดื่มเหล้าบนโซฟา บริเวณริมห้องที่ล้อมด้วยกระจกใส ทำให้เขาที่มีสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มประดา เหลือบหางตามองวิวตัวเมืองยามค่ำคืน ดวงไฟที่สว่างตามตึกรามบ้านช่อง พอทำให้เขาผ่อนคลายได้บ้างแต่คิ้วยังขมวดเป็นปมอยู่ดีเพราะใครบางคนนี่สิ...ทำเขาหัวเสียเจียนบ้าเชียวล่ะครืด ครืดมือถือที่แน่นิ่งอยู่บนโต๊ะตรงหน้า เรียกสติหมอไป๋ให้หลุดจากภวังค์ โน้มตัวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายกรทันที หลังเผลอนั่งเหม่อปล่อยใจล่องลอย จมอยู่ในความอ้างว้างที่กว้างดั่งมหาสมุทร“เป็นไงบ้างกร เธอไปอยู่ที่ไหน” หมอไป๋กดรับสายอย่างว่องไว หลังนั่งรอให้กรโทรรายงานอยู่ทุกวินาที( “บ้านรุ่นพี่ครับ” )“สิบทิศน่ะเหรอ”( “ใช่ครับ คุณภารัชชามาค้างคอนโดคุณสิบทิศครับ” )พอได้ยินแบบนั้น แก้วเหล้าในมือเขาก็ถูกปาลงพื้น เศษแก้วแตกกระจายแต่เขาหัวเสียจนข่มใจไม่อยู่เพล้ง“แม่งเอ้ย!”ลมหายใจเพลิงผ่อนปรนอย่างข่มอารมณ์ เขาขบกรามกรอดให้ความคิดที่แล่นในหัว มโนภาพของภารัชชาที่นอกใจไปกับชายอื่น คิดไปเองว่าเธออาจรู้สึกหวั่น

ภารัชชาหันไปสบสายตาหมอไป๋ แทนคำพูดมากมายที่พูดไม่ได้ เป็นห่วงก็ส่วนหนึ่ง แต่ภาพเขาที่ปกป้องเหมยหลินอยู่ตำตา พาลให้ภารัชชาเจ็บแปลบอยู่ที่กลางอกปัง!เสียงปืนที่ลั่นไกขึ้น ฉุดดึงสติภารัชชาให้หยุดเหม่อ ก่อนมองกรที่คว้าแขนเธอไว้แล้วกระตุกให้รีบหนีแต่ทว่า ภารัชชาห่วงสามีจนสีหน้าออก ก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้มองมาที่เธอสักนิด ซ่งไป๋กำลังช่วยประคองเหมยหลิน พร้อมกับหันไปยิงสกัดคู่กับกรที่คว้าแขนเธอให้หนีร่างบางผินใบหน้าหนี กำลังจะวิ่งไปพร้อมกับกรปัง!“อ่ะ!”เสียงของหมอไป๋ร้องเจ็บ หลังเสียงปืนที่ดังสนั่นลั่นขึ้นภารัชชาที่กำลังวิ่งหลบเข้าไปในตึกร้าง หันขวับมองเขาแล้วเบิกตาโตอย่างตื่นตกใจ ครั้นจะสะบัดแขนเพื่อเข้าไปหาเขา กรก็รั้งไว้ไม่ให้เธอเข้าไป“คุณไป๋!”“ไป๋คะ”กลายเป็นเหมยหลินที่ประคองหมอไป๋ เขาก็จับแขนข้างซ้ายที่โดนกระสุนยิงถาก ก่อนจะจูงมือเหมยหลินให้วิ่งตามเข้ามา“คุณภารัชชาไปกันเร็วครับ” กรพานายหญิงของตระกูลหนี ตามคำสั่งของเจ้านายอย่างซ่งไป๋ ปืนในมือก็ยิงไล่หลังพวกของกิตติธัช คุ้มกันภารัชชาแต่เธอเอามือกุมท้องระหว่างวิ่งหนีไปด้วย“ไป๋ไหวมั้ย” เหมยหลินถามหมอไป๋ที่บีบต้นแขนซ้ายไว้“ไหว” หมอไป๋