Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ภารัชชากลับมาที่เพนท์เฮ้าส์เขาแล้วก็จริง แต่เธอแยกห้องไปอยู่กับถ้วยฟูที่ห้องของแมวแทน สามีที่มีห้องนอนอย่างดี เตียงก็นุ่ม ผ้าห่มก็อุ่นมาก ยังโดนภรรยาหมางเมินไม่พูดจาด้วยสักคำกับแมวตัวอ้วนขนฟูนั่น พูดจาคะขาแทบทุกคำเลย แต่พูดกับสามีแทบจะกินหัวเขากลืนลงท้องอยู่แล้ว“จะนอนห้องแมวจริงเหรอ” เขาเปิดประตูห้องเข้าไป เห็นภารัชชาคุดคู้อยู่บนฟูกที่นอน ช่วงหน้าท้องกกเจ้าถ้วยฟู นอนหลับปุ๋ยแล้วคดตัวกลมดิก“อย่าเสียงดังได้ไหมคะ”“อะไรนะ”“ลูกฉันนอนอยู่... คุณช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหมคุณไป๋”ภารัชชาตวัดสายตาตำหนิมองเขา ทำซ่งไป๋ไม่อยากเชื่อหูที่ได้ยิน เธอกำลังสั่งให้เขาปิดปากเพื่อแมวอ้วนกลมนั่น“กลับไปนอนที่ห้อง”“ฉันจะนอนที่นี่”คิ้วเข้มขมวดมุ่นเป็นปมหนัก อาการคันยุบยิบในใจ สร้างความหงุดหงิดที่ผสมอารมณ์งุ่นง่านอย่างมาก ไม่รู้ว่าเตียงมันกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอไม่มีใครอีกคนนอนร่วมเตียงด้วย เขาก็รู้สึกมันขาดหายบางอย่างไปยอมนอนเปิดไฟให้ก็ได้...หมอไป๋พยายามจะลืมเรื่องหย่าไป เขายังคงคิดว่าเธอแค่ประชด เดี๋ยวพอนานวันไป ภารัชชาคงลืมเลือนแล้วอยู่ทำหน้าที่ภรรยา แต่ทว่า หมอไป๋ก็ต้องชักสีหน้ารำคาญใจอีก

หมอไป๋รวบรัดตัดตอนเรื่องการหย่า ทีแรกเขาคิดว่าจะพาเธอไปคุยกับพ่อแม่เรื่องนี้ แต่คิดดูอีกที การไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตคงง่ายกว่า เพราะไม่พ่อก็แม่ อาจไม่เห็นด้วยกับการหย่าครั้งนี้ได้เขาไม่อยากพูดซ้ำว่าทำไมถึงหย่า แต่จะหาเหตุผลว่าเธอมีลูกให้ไม่ได้ แล้วก็ตัดจบเรื่องราวฉาวโฉ่ให้จบก่อนจะลุกลามเพราะฉะนั้นเขาจะทำตามใจตัวเอง เหมือนตอนที่อยากให้ดองกับลูกสาวบ้านนี้ เขาก็ยอมลดเกียรติและศักดิ์ศรีลงไปคลุกคลีให้เลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องตัดหางปล่อยวัดแต่ทำไม...ใจเขามันคันยุบยิบไม่หยุดเลย“เซ็นตรงไหน”น้ำเสียงเย็นยะเยือก เอ่ยผ่านสีหน้าเรียบเฉย กดสายตามองเอกสารกำกับการหย่า วันนี้เขามาสายเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ภารัชชามานั่งรอที่อำเภอก่อนเวลาซะอีก“ตรงนี้ค่ะ”ภารัชชาใช้นิ้วชี้จุดเซ็นใบหย่า ต่อหน้านายอำเภอมาเป็นพยานให้ ส่วนพยานการหย่าครั้งนี้ คืออิงธารากับเพื่อนสนิทเธออีกทอดนึงเธอคงอยากหย่าจนตัวสั่นแล้วล่ะสิ อย่าคิดว่าเขาไม่เห็นรถชู้รักที่มาจอดที่ด้านหน้า พยานภารัชชาก็เป็นคนจัดหามาให้เรียบร้อยอีกถ้าไม่อยากหย่าจนตัวสั่น เขาก็คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้แล้วแต่ก็ดีแล้วใช่... แบบนี้ก็ดีแล้วซ่งไป๋พยายามคิดว่าเขา

หมอไป๋สลบไปสามวันเต็ม ตื่นมาก็พบข่าวของเพชรเพทาย โดนรถสิบล้อที่พุ่งชนเขาอัดกระแทก กระดูกสันหลังหักจนเดินไม่ได้ จากการตรวจสอบแล้วก็พบว่ารถบรรทุกเบรกแตก ฝ่าไฟแดงกวาดชนรถหลายคันเลยแต่ต่อให้พิการติดเตียง คดีความที่ติดตัวก็ต้องชดใช้ทว่าหมอไป๋กลับรู้สึกสาสมแล้ว เพราะสิ่งที่เพชรเพทายจะได้รับหลังจากนี้ไป มันคือการได้เห็นโลกหมุนไป แต่ทำได้แค่นอนรอความตายเท่านั้นให้สมกับสิ่งที่มันทำเอาไว้“ไป๋ทานอะไรหน่อยสิคะ”“ฉันไม่หิว”หมอไป๋นั่งเหม่อมองท้องฟ้า สารวัตรปูนเพิ่งเข้ามาเยี่ยมเยือน บอกเล่าข่าวที่กำลังเป็นประเด็นร้อนตอนนี้ พ่อกับแม่เขาคงร้อนใจอยู่ไม่น้อย แต่ซ่งหมิงคงไม่ช่วยให้เพชรเพทายพ้นผิดแน่นอนพ่อเขารู้ดี... ควรลงทุนกับอะไร“อย่างน้อยทานสักคำก็ดีค่ะ” เหมยหลินนั่งถือชามข้าวต้มข้างเตียง เธอนั่งเฝ้าเขาตลอดสามวันที่ผ่านมา ทั้งรู้สึกผิดแล้วก็อยากดูแลเขาให้ดีด้วย“ฝนจะตกไหม...” หมอไป๋พึมพำออกมาเป็นเสียง เขาเห็นท้องฟ้าวันนี้ดูไม่สดใสเท่าที่ควรเลย ดูท่าคงจะตกในบ่ายหรือเย็นวันนี้อย่างแน่นอนถ้าฝนตก... ใครบางคนจะมาหาไหมหรือเพราะว่าฝนตก กลายเป็นเหตุให้เธอไม่อยากเดินทางตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาอุตส่าห

หนึ่งปีต่อมาเสียงกระดิ่งที่ห้อยหน้าร้านดอกไม้ ดังขึ้นเมื่อสายลมพัดโชยมา ร่างบางที่กำลังตั้งใจพรมน้ำให้เหล่าดอกไม้สวยงาม อมยิ้มมุมปากอย่างสบายใจ เธอเปิดร้านดอกไม้ที่หัวมุมตึกในซอยที่ผู้คนพลุกพล่านงานเทศกาลความรักเมื่อไหร่ เธอหยิบจับซื้อขายแทบไม่ทันใหญ่เชียวล่ะส่วนใหญ่ก็มีหน้าร้านและออนไลน์ ภารัชชาพยายามใช้ความสามารถที่มีก็เพื่อหาเงินให้ลูก เธอไม่อยากให้เจ้าตัวน้อยลำบาก เลยทำทุกทางที่เป็นช่องทางหาเงินทั้งหมดยกเว้นมีสามีใหม่...แม้จะมีหนุ่มพ่อม้ายมาตามจีบ เธอก็ขอเลือกอยู่อย่างเป็นโสดดีกว่า ลูกชายตัวน้อยวัยสิบเดือนเศษ กำลังน่ารักน่าชังจ้ำม่ำกินเก่งเชียวล่ะ หลังเข้าเต้าแล้วก็นอนหลับปุ๋ยอยู่บนในคอกกั้นเลี้ยงง่ายไม่ดื้อไม่ซน เป็นเด็กดีที่ทำให้เธอสุขใจทุกวันการตัดสินใจเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่าย เธอเองก็ไม่อยากให้ลูกน้อยที่กำลังลืมตาดูโลกลำบาก เพราะงั้นเรื่องหาเงินเธอทุ่มเต็มที่ ส่วนเจ้าตัวน้อยยังเลี้ยงง่ายให้ความร่วมมือสุดๆ เลยแค่นี้คนเป็นแม่ก็หายเหนื่อยแล้ว...กริ่งเสียงกระดิ่งที่ห้อยประตูร้านดังขึ้น ภารัชชาที่ว้าวุ่นกับการพรมน้ำมากไปก็วางของลง ก่อนเธอจะหมุนตัวกลับไปพร้อมร

ซ่งไป๋เนี่ยเหรอจะคุกเข่า...เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน เธอถึงกล้าท้าทายออกไปแบบนั้นไงคนอย่างซ่งไป๋แค่สายตายังไม่หลบก่อน มีหรือจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีคุกเข่าลงต่อหน้า ผู้หญิงที่โดนแปะป้ายว่าเป็นลูกสาวเมียน้อย“แค่คุกเข่าเองเหรอ”“ทำไม่ได้ก็...”“แค่นี้ฉันทำให้ได้อยู่แล้ว”สิ้นคำนั้น เธอก็ชะงักงันไป หัวใจหล่นวูบฉับพลันในทันที เมื่อร่างสูงยอมคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น ภารัชชาที่เห็นก็เบิกตาโต ทำอะไรไม่ถูก ครั้นจะเข้าไปจับตัวเขาให้ลุกขึ้นยืน เธอก็ไม่อยากสัมผัสตัวสามีเก่าอีกสติสตังไม่ได้พกมาด้วยรึไงหรือโดนผีสางสิงร่างหรือไงกัน“คุณไป๋ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะคะ”ภารัชชาเริ่มไม่สนุกแล้ว เมื่อเขาคุกเข่านานเป็นนาทีเลยแต่สำหรับซ่งไป๋ แค่คุกเข่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ การคุกเข่าสำหรับคนที่ไม่คิดที่จะอ่อนข้อให้ใคร ทั้งทางธุรกิจและการทำหน้าที่หมอในห้องผ่าตัด เวลานี้กลับคุกเข่าต่อหน้าภรรยาที่ไม่เคยคิดจะรักไม่เคยคิดจะรักก็ใช่ แต่เขาดันรักโดยไม่รู้ตัวนี่สิ“คุณไป๋ฉันบอกให้ลุกขึ้นไงคะ” เธอรีบเข้าไปดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น แต่ความที่เขาเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ ภารัชชาเลยกลายเป็นฝ่ายถูกดึงเข้าไปแทนหมอไป๋จ้องตาเธอที่ห่า