Lahat ng Kabanata ng The Night I Met My CEO (Tagalog): Kabanata 191 - Kabanata 200

Cataleya’s point of view Hours later, patuloy pa rin kaming nakatutok sa mga screen ng laptop namin. But now we were sitting next to each other because we were showing each other what we were working on.“Cataleya,” saglit niyang tawag habang nakatitig sa spreadsheet, bahagyang nakakunot ang noo, “for this segment, if we reduce ad spend in non-performing regions, we could reallocate resources more effectively.” Lumapit ako nang kaunti sa kanya, binabasa ang data na ipinapakita niya. “Yes,” sabi ko, “but we need to ensure it won’t affect brand presence. Consumers might notice a sudden drop in campaigns.”“True,” sagot niya agad. “What if we phase it gradually?” Bahagya siyang nag-scroll. “Over three months. That way, minimal ang risk.”Tumango ako. “That works. It gives us time to monitor reactions.” Sabay naming in-adjust ang figures. All you could hear were clicks, taps, and soft breathing. Quiet. Calm. Everything felt natural. Habang nagta-type ako, may napansin ako sa g

Cataleya’s point of view KINABUKASAN Maaga akong nagising, kahit hindi pa sapat ang pahinga at tulog ko kailangan ko ng bumangon dahil maaga pa ako papasok sa opisina. Sa totoo lang pagbangon ko kanina mabigat na ang katawan ko, may kakaibang hilo at may hapdi sa lalamunan na pilit kong binabalewala habang nagbibihis. I think pagod lang ’to, Ipapahinga ko lang, pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko. Ilang araw na rin kaming puyat ni Kael..sunod-sunod na meetings, late-night revisions, at halos walang maayos na pahinga. Hindi ako pwedeng magkasakit ngayon. Sobrang importante ng project na ’to. Iinuman ko na lang ng gamot mamaya kapag nasa opisina na ako, para hindi na magtuloy-tuloy pa itong nararamdaman ko. Pagbaba ko, wala na si Kuya. Sobrang aga raw nitong umalis, sabi ni Mommy, dahil may meeting siya sa malayong lugar. That’s why papasok na naman ako mag-isa ngayon, at sinundo na lang ako ng company driver namin. Pagdating ko sa kumpanya, napabuga ako ng hangin nang mak

Cataleya’s point of view I don’t know how long I nap or sleep. All I know is that there were moments when I was drifting between sleep and wakefulness… sounds would come into the office, then fade away again. Mahinang pag-click ng mouse ang naririnig ko malapit sa akin. Pati ang mahinang paghinga ng taong hindi umaalis sa tabi ko. Nakapikit pa rin ako at hindi nagmumulat ng mata, para bang pati pag mulat ko ay napakahirap. Napatigil ako ng may maramdamang humawak sa aking noo. Saglit lang ‘yun tila chinecheck kung bumaba na ba ang lagnat ko.Dahan-dahan naman akong nagmulat ng mga mata. Malabo pa ang paningin ko nung una pero agad kong nakilala ang lalaki sa aking tabi, nakaupo siya sa single sofa na halatang inusog niya sa tabi ko tapos nasa lap niya ang laptop at ang mouse ay nasa ibabaw ng arm chair. Seryosong seryoso siyang nakatingin sa laptop, Hindi niya napansin na gising na ako. Hindi ko tuloy maiwasan na ma-guilty, may problema kami sa project imbes na makatulong ako

Sinakay ko siya sa passenger seat, maingat pero mabilis, saka ako umikot papunta sa driver’s seat. Hindi ko na pinasama ang assistant ko, Inabisuhan ko na lang ito na ayusin ang ibang naiwan kong trabaho at tawagan ulit si Caleb na on the way kami ngayon sa hospital at sumunod ito.. Sana this time masagot na niya ang tawag. Pagkabukas ko ng makina ng sasakyan agad ko itong pinaandar, Sa loob ng sasakyan, isang kamay ko ang mahigpit na nakahawak sa manibela, ang isa… nakahawak sa kamay niya. “Hey, Cataleya,” mahina kong sabi. “On the way na tayo sa hospital. Please wake up.” Kinakabahan ako… hindi ko na itinago kahit sa sarili ko.Pinabilis ko ang takbo ng sasakyan.Bawat red light parang torture.Bawat segundo ay nagmukhang oras para sa akin. “Cataleya,” muli kong tawag, pilit kinakalma ang sarili, “I’m sorry… I shouldn’t have left. I shouldn’t have let you stay alone.”Mas hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya, para bang doon ko ibinubuhos ang lahat ng takot ko. “Konti na

CATALEYA’s point of view Dahan-dahan kong binuksan ang mga mata, at ang unang bumungad sa aking paningin ay ang puting kisame ng ospital. Malamlam ang liwanag, tahimik.. Ramdam ko ang presensya sa aking tabi, at nang tumingin ako sa gilid, nakita ko si Kuya. Nakayuko siya sa gilid ng kama, hawak ang aking kamay. Hindi niya ito binibitawan, at ramdam ko ang init at katiyakan ng kanyang hawak. Bumaling ako sa kabilang side, at doon nakita ko si Kael, nakaupo sa single sofa, nakapikit at naka-cross arm. Habang nakasandal, Napansin kong iyon pa rin ang suot niya, Hindi pa rin siya umuuwi? Dahan-dahan akong bumangon upang sumandal sa kama, ngunit mabilis na nag-react si Kuya, dahil hawak niya ang kamay ko. Nagising siya at mabilis umayos ng upo.“Rosie, gising ka na! Kamusta ang pakiramdam mo?” tanong niya, halatang aligaga at puno ng pag-aalala ang boses.“Better… but still weak. I’m okay, Kuya… gumaan-gaan na ang pakiramdam ko,” mahina kong sagot, halos pabulong. Tumango siy