Lahat ng Kabanata ng The Night I Met My CEO (Tagalog): Kabanata 211 - Kabanata 220

Kael leaned back slightly in his chair, fingers laced together, eyes on me. Hindi siya nagsasalita, pero andoon ‘yung tahimik na suporta. Hindi niya ako sinasagip hinahayaan niya akong ipaglaban ang punto ko.Kimberly finally looked up again.“I’ll admit,” sabi niya, “you’re thorough.”I gave a small, professional smile. “We have to be. This partnership affects both companies.”She returned the smile but mas controlled na ngayon. Mas maingat.“Still,” dagdag niya, “Montgomery will need stricter checkpoints.”“Which we’re open to,” sagot ko agad. “As long as both sides agree on the metrics.” Nagkatinginan sila ni Kael. This time, walang bulungan. Walang yuko. Just a look. Kael nodded once. “That’s reasonable,” sabi niya. “We’ll align the checkpoints after the meeting.”He looked around the room. “Any other concerns?” Walang nagsalita. Kahit si kuya na CEO ng Vaughn tahimik lang. Hinahayaan niya ako ang maghandle. The meeting continued mas technical na, mas collaborative. P

CATALEYA’s point of view Continuation.“Well, sa part na ’yan, Kuya, agree ako,” sabi ko. “Naiintindihan ko rin ’yung point mo. Especially ’yung ibang girls na nagkakagusto sa’yo…I think kaya ka lang nila bet dahil gwapo ka, hot, sikat na CEO, mapera etc. Saka mahirap nga kapag spoiled brat. Baka hindi ko rin makasundo. Baka lagi lang kami mag away.”“Exactly. That’s one of my point,” mabilis niyang sagot. Hindi ko akalain na ito ang magiging topic namin hanggang dito sa elevator tapos kasama namin sina Kael at Kimberly. Well… dedma.Pinilit kong maging casual, kahit ramdam kong may mga matang nakatutok sa amin mula sa likuran. “Sana makahanap ka ng katulad ni Mom,” dagdag ko. “’Yung mamahalin ka talaga. Hindi dahil mapera ka o mayaman. Mamahalin ka kung sino ka iintindihin ka, tutulungan, aalagaan, tatanggapin ka nang buo. ’Yung tipong wala siyang pakialam sa kung anong estado mo sa buhay kasi para sa kanya mas mahalaga na mahal niyo ang isa’t isa. You get my point, kuya?”

May history sila ni Kuya ’yung inis, ’yung rivalry, ’yung hindi nila pagkakasundo noon. At ako ang nasa gitna. Kung malalaman ni Kuya na ako pa mismo ang nagkagusto kay Kael? Damn, World War III na siguro sa pamilya at kumpanya. I stared at the ceiling. Ang tahimik ng kwarto ko, pero ang isip ko ang ingay-ingay, ang daming tumatakbo na hindi ko alam ano ba ang uunahin ko. Bakit kasi ako naapektuhan nang ganito? Argh, this is Kael’s fault. If he hadn’t been such a gentleman…so caring and kind to me…I wouldn’t be feeling this way at all. Or kasalanan ko din, Siguro dahil nasanay ako na whenever we finished a meeting, siya agad ang lalapit sa akin to congratulate me or sabihin na job well done. He’d ask me to have coffee, to grab dinner, to review things together. Nasanay akong ako ang inuuna niya. Nakalimutan kong hindi lang pala ako ang babae sa mundo niya.At mas masakit?I had hoped.I had really, stupidly hoped. Nagvibrate ang phone ko kaya agad kong tinignan yon. Nag

CATALAYA’s point of view Habang hinihila ko si Kuya palayo sa conference room, ramdam ko pa rin ang bigat ng tingin ni Kael sa likod ko. Parang gusto niya akong pigilan dahil hindi pa tapos ang usapan namin, pero hindi niya magawa dahil si Kuya ang taong kasama ko. My heart suddenly started racing. I could also feel the tension wrapping around us earlier. Pagdating namin sa table ko, Busy pa rin ang paligid. Ang tunog ng mga keyboard, printer, at malalayong hakbang ng ibang empleyado sa floor lang ang maririnig. Umupo ako sa chair ko, pinilit inayos ang posture, at pinilit maging normal ang kilos. Si Kuya naman kumuha ng upuan sa kabilang table at naupo sa harap ko, nakatingin siya sa akin. Ang tingin niya mapanuri pa rin, parang sinusuri kung may tinatago ba ako sa kanya. Pero sinubukan kong huwag pansinin ‘yon para mas hindi siya maghinala.“Anong itatanong mo sa akin, Kuya?” tanong ko, pinipilit na maging casual. Ayokong makahalata siya ng sobra. Once na magtanong siya, sig

CATALEYA’S point of view Matapos ang pag-uusap namin, nagyaya siyang bumalik na sa trabaho. Tahimik akong tumango, saka sabay kaming naglakad palabas ng pantry. Habang pabalik, walang nagsalita sa aming dalawa. Tila nagpapakiramdaman kami sa isa’t isa. Mas okay na muna ’to sa ngayon. Hindi pa rin talaga nagsi-sink in sa akin ang lahat ng nangyari kanina. Kahit sabihin na naging malinaw na sa akin ang tungkol sa kanila ni Kimberly, hindi ko pa rin inaasahan ang confession niya. Hindi ko inakalang maririnig ko ’yon ngayon at sa ganitong paraan.Pagdating namin sa desks namin, sabay kaming umupo. Parang walang nangyari. Parang wala lang ’yung confession kanina.Back to being professionals.Binuksan ko ang laptop ko. He did the same.Tahimik.Pero ramdam ko siya. Ramdam ko ang panaka-naka niyang tingin, nakikita ko siya sa gilid ng mga mata ko. Hindi ko na lang iyon pinansin. Nag-focus ako sa screen. Reports. Numbers. Emails. Paminsan-minsan, may dumarating na employee