All Chapters of The Night I Met My CEO (Tagalog): Chapter 221 - Chapter 230

Huminga ako ng malalim, umayos ng upo saka nagsalita. “Yeah,” sagot ko. “Nag-usap kami kanina. Nilinaw na niya lahat… lalo na ’yung tungkol sa kanila ni Kimberly.”“O,” sabi niya agad. “That woman. May gusto kay Kael ang babaeng ’yon. Alam kong pinag-seselosan mo din siya.” Hindi naman ako makapaniwalang tumingin ulit sa kanya. “How did you know that?”Pumalatak siya at umiling iling bago sumandal sa upuan niya.“It’s obvious sa’yo, Twin,” sabi niya. “Kung paano mo sila tignan. Napakadali mong basahin—lalo na kung kilalang-kilala ka ng isang tao.”Napasinghap ako.“You’re so transparent,” dagdag niya.Dang.Ibig sabihin… nakita at napansin rin ’yon ni Kael?Gosh. Nakakahiya.“So,” balik niya ulit, “inamin na niya na may feelings siya?”“Oo,” sagot ko. “Kanina lang din.”“Kayo na?”Nanlaki ang mata ko at ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko. Agad-agad? Hindi ba pwedeng ligaw muna? “Hindi,” mabilis kong sagot. “Hindi pa kami.”“Then?” tanong niya. “Nanliligaw siya?”Napabuntong-

Continuation... “Cataleya is different, Caleb. Yes, I broke our agreement…but you can’t blame me. I never expected to fall for her. All I know is that I started to like her…to love her. There’s no exact reason; it’s just what I truly feel. To be honest, I tried to stop myself, but I couldn’t. I’m serious about her, and I’ll do everything to make you believe me. I’ll prove myself.” “Then prove me wrong. Prove to me that you’re worthy of my twin,” sabi ko. Tumigil ako saglit, saka malamig na nagsalita.“....I’m talking as someone who has the power to destroy everything you built. Get that? Kaya ayusin mo.”Kita ko ang pagbabago sa ekspresyon niya…hindi takot, kundi kalkulasyon. Naiintindihan niya ang sinasabi ko.Tahimik pa rin siya. “Don’t test me,” dagdag ko. ‘Yon ang wag na wag niyang gagawin.Tumango siya, mabagal pero buo. “I won’t.”Sandaling katahimikan ulit. Ang bawat segundo ay parang tumitigil sa hangin. “Now,” sabi ko, mas kontrolado na ang tono, “that warning as

CATALEYA’s point of view Pagpasok ko sa lobby, ramdam ko agad ang lamig ng aircon at ang tipikal na hustle ng mga empleyado sa umaga. Lahat ay abala sa kani-kanilang trabaho. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa elevator. May ibang bumabati sa akin kapag nakakasalubong nila ako, ang iba ay tumitigil pa para bahagyang yumuko at bumati kahit na nagmamadali. Nang makapasok ako sa loob ng elevator, pinindot ko ang 47th floor. Inayos ko ang bag ko at ang iPad sa ilalim ng braso ko. As I went up, I felt my heartbeat fast with every passing second. I couldn’t help but take a deep breath, trying to calm myself. I was nervous… because I was about to see Kael again. Pagdating ko sa 47th floor, unti-unti kong nakita ang mga pamilyar na mukha ng team namin. Ang iba binati ako habang may magagandang ngiti sa labi, ang iba naman ay nag-nod lang, at ang iba walang pakialam. Normal lang.Ngunit ako, naiiba ang focus ko ngayon. Habang naglalakad ako papunta sa desk ko, hindi ko maiwas

CATALEYA’s point of view Continuation.. “I want to court you, Leya. I want your family to know that I’m serious. Handa akong gawin lahat to prove myself to you, to your brother and to your parents. Kaya kong maghintay, kaya kong gawin lahat para sa’yo.” Tahimik ako. Pero sa loob-loob ko, parang may bumukas na pinto na matagal ko nang sinasarado. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako. Tapos na ako sa pagtatago ng nararamdaman ko. “Hindi ko inasahan ’to,” amin ko. “Pero… salamat. Salamat dahil handa kang maghintay at gagawin mo ang lahat.” Tinitigan niya ako, parang sinusukat ang bawat galaw ko. Napayuko ako sandali, huminga nang malalim, kinalma ang sarili para ako naman ang magsalita tapos tumingin ulit sa kanya. “Kael,” sabi ko, ramdam ko ang panginginig ng boses ko dahil kinakabahan ako, “you’re not alone in how you feel, because what you feel for me is exactly what I feel for you too.”Napatigil siya, tila hindi makapaniwala, For a moment, it felt as if he forgo

Buong maghapon kaming naging abala ni Kael. Mas madalas siyang nasa meeting kasama si Kuya Caleb… sunod-sunod na board discussions, strategic alignments, decision-making na kailangan ng presensya nilang dalawa. Samantalang ako naman, halos hindi na umalis sa workstation ko dahil sa project na hawak ko. Tight ang deadline, kailangan ng focus, at ayokong may masabing kulang sa output ko.Okay lang naman iyon. Work is work. Mas priority talaga ang trabaho, lalo na kapag work hours. Kahit madalang kaming magkita at magkausap ni Kael today, walang awkwardness…ngingiti lang kami sa isa’t isa, tapos ok na. Kapag nagkakasalubong naman kami sa hallway, binabati niya ako at saglit kaming mag-uusap. Simple, yet warm. Parang kanina nung nagkasalubong kami… papunta siya sa opisina niya, ako naman paalis pa lang papunta sa Marketing Department.“Hey.” Nakangiti kong bati sa kanya ng tumigil siya sa harap ko.“Where are you going?” tanong niya.“Marketing Department. Dadalhin ko ‘tong r