บททั้งหมดของ Signed to Marry My Ruthless Boss (SPG): บทที่ 151 - บทที่ 160

Kira’s POV “Happy birthday, Hubby!” bati ko nang makapasok na kami sa silid namin. Si Midnight ay nakayakap pa rin sa beywang namin, nakangiti habang nakatingin sa amin. Tuwang-tuwa siya nang halikan ako ni Anthony sa labi. “Daddy, it’s your birthday! You have to make a wish again,” sabi ni Midnight, kumikindat pa. Napatawa ako at yumuko para halikan ang pisngi niya. “Your daddy already made a wish kanina, baby. But maybe he can make another one.” “Yeah,” sagot ni Anthony, nakatitig sa akin. “I already have everything I want… but maybe I can still wish for more.” Namilog ang mata ko. “More? Huwag mong sabihing another sports car na naman?” Umiling siya at yumuko para bumulong sa tenga ko. “No. Another baby.” Pinamulahan ako ng mukha. Hindi niya alam na hawak ko na ang pregnancy test sa bulsa ng shorts ko. Pero pinigilan kong ngumiti. Gusto kong makita ang reaksyon niya kapag ipapakita ko na. “Paano ba ’yan? Baka mamaya pa kita mapagbigyan kasi kasama natin ang anak natin,” pi

Kira's POV Paminsan-minsan ko na lang nakikita at nakakausap si Ella. Ramdam ko ang malamig na pakikitungo niya sa akin. Hindi na siya gaya dati na laging nagkukuwento, laging nakangiti. Ngayon, para bang may dingding na itinayo siya sa pagitan namin. Ginugol niya ang sarili sa pagtatrabaho sa firm, lalo na’t tambak ang mga proyekto namin dahil sa mga kliyente mula Salvatore Holdings. Hindi pa tapos ang mga projects kaya halos gabi na siya kung umuwi. Busy siya bilang engineer, ako naman bilang ina at architect ng aming firm. Madalas ko na lang siyang nakikita kapag may meeting. Hindi na kami gaanong nagkakausap ng personal. Ilang beses ko nang sinubukan kausapin siya tungkol kay Neil, pero laging umiwas si Ella. Kapag binabanggit ko ang pangalan niya, bigla siyang tatahimik, o kaya ay aayain akong pag-usapan na lang ang trabaho. Inintindi ko na lang siya. Alam kong nasaktan siya nang husto. Kaya hinayaan ko siyang gawin ang lahat ng gusto niya, umaasa na balang araw mas mabilis niy

Kira’s POV Madaling araw na nang magising ako dahil nauuhaw. Ubos na ang tubig sa mini refrigerator namin sa kwarto kaya nagpasya akong lumabas na lang kesa gisingin si Anthony na mahimbing ang tulog. Pagbaba ko, hindi ko inaasahan na maabutan si Ella na kakapasok lang ng bahay. Nakangiti siya habang hawak ang isang bouquet ng bulaklak. Paulit-ulit niya itong inaamoy, halatang kinikilig. “Sino naman ang bagong nagpapatibok ng puso ng bunso kong kapatid?” pang-aasar ko habang nilalapit ang baso ko sa water dispenser. “How’s the blind date? Mukhang masaya ka ngayon. Ang blooming mo naman, Engr. Navarro.” Nagulat siya pero ngumiti rin agad. “He’s a doctor, Ate Kira. Mabait siya. Kahit ngayon ko lang siya nakita at nakilala, feeling ko ka-vibes ko siya.” Napatingin ako sa mga mata niya—may kislap na matagal ko nang hindi nakikita. Nilapitan ko siya at niyakap. “I’m so happy, Ella. You deserve to be happy. Sana nga hindi ka niya sasaktan. Sana siya na ang lalaking para sa ’yo.” “Yes,

September 15, 2025 Tinapos ko na para maisingit naman ang story ni Ella. 🥰 Maraming salamat po sa pagsama sa akin sa loob ng 45 Days! Ang bilis natapos. Wala pang dalawang buwan. Maraming salamat po sa lahat ng sumuporta, old/new/silent readers. Mga taong always nag-iiwan ng komento kaya mas lalong naging motivated magsulat. Mga gem givers at mga nag-iwan ng ratings! Mamaya ko ipo-post ang update para malaman kung bakit nawala si Ella. Hulaan ninyo kung bakit siya biglang nawala :)) Sana po ay suportahan ninyo pa rin ako sa story ni Ella lalo na't hindi maganda ang past life niya. Suportahan po sana ninyo ako hanggang sa matapos din ang story ni Ella. Love you all!

Ella’s POV Nanginginig ang kamay ko habang binabasa ko ang sulat ni Neil. Para akong mababaliw. Limang taon na ang lumipas mula nang iniwan niya ako at pinaniwala akong hindi niya ako minahal. Limang taon na mula nang nagpakasal daw siya sa ibang babae abroad. Pero ngayon, sa mismong araw ng kasal ko kay Rowan, heto siya at biglang nagpaparamdam. "Dear Ella, I’m sorry I left you. I’m sorry I lied. I’m alive. I never stopped loving you. I want to see you again… – Neil" Nalaglag ang luha ko nang hindi ko mapigilan. Bakit pa rin ako nasasaktan? Limang taon na iyon. Si Rowan ang pinili kong mahalin, si Rowan ang naging sandigan ko. Pero bakit ngayong nabasa ko ang sulat ni Neil, parang bumalik lahat ng sugat? Biglang tumunog ang cellphone ko. Unknown number. Nanlamig ang kamay ko pero sinagot ko. "Hello?" "Ella…" Halos malaglag ang cellphone ko sa narinig. "Neil?" mahina kong bulong. "Yes. It’s me." Ramdam ko ang bigat sa boses niya. "I need to see you. Please, just hear me out.