Lahat ng Kabanata ng My Arrogant Boss Is My Secret Lover: Kabanata 281 - Kabanata 290

Aileen’s POVAnong oras na ako nakauwi sa bahay ni ate. Akala ko tulog na sila, pero nagulat ako nang makitang gising pa sina mama at ate Vida. Halatang hinihintay nila ako na makauwi.Nang makita nila ako, sabay silang napatayo. Ngumiti ako, kahit na batid na nilang galing ako sa pag-iyak.“Bakit gising pa kayo mama? Ate?”“Tumawag ang kuya mo. Sinabi niyang pinuntahan mo raw si Archi.” Sabi ni ate Vida sakin.Nagbaba ako nang tingin kasi nahihiya ako na no’ng umuwi ako e ang lakas lakas ng loob kong sabihin na okay na ako. Na nakamove-on na ako.Pero sa isang Love lang ni Archi, bigla ko nalang kinalimutan yung mga panahong ginugol ko just to forget him.Tapos gising pala si kuya no’ng mga oras na yun. Di na ako magtataka kung narinig niya kami ni Archi.“Bakit ka umiyak?” tanong ni mama nang makalapit siya. Kinuha niya ang kamay ko at ramdam ko ang panginginig niya. “May ginawa ba si Archi sayo?”Umiling ako at naiiyak na naman kasi naalala ko yung sinabi niya kanina. Naguguluhan pa

Hello and Good Morning!I am editing this note to explain in a very calm manner about my side as an author. (May naunang version to at galit na version yun kaya e edit ko na to.)In a day, sometimes I’m free. So nakaka-update ako ng sampu kung gustuhin ko. Sometimes naman e hindi ako free na ultimo pagtulog ko e kukulangin.In a week, 70% I’m happy, 30% I am mentally down. I think walang mali doon kasi hindi naman laging sunshine ang buhay, hindi laging masaya.Kaya iyon ang reason na sa isang linggo e may araw na marami update ko, may araw na isa lang.The book is 5 months old with 325,000 wordcount and Vida and Aris ended in 4th months. We won’t reached this level of length po kung madalas akong mapagod sa story na ito o madalas ako mag-absent. So sana be careful on accusing me na tamad akong writer kasi di po yun totoo.And this is the breakdown ng update ko sa story na ito.If isa lang po UD ko sa araw na to, babawi ako ng update in the next day kapag free na. Gaya ngayon, absent a

Ramdam ko ang palipat-lipat na mata ng mga tao sa loob samin ni Archi. Wala pa man silang sasabihin, parang nababasa ko na ang nasa mga utak nila.“Aileen, tabi ka na sakin.” Biglang sabi ni ate Vida. Tumango ako at lumapit sa kaniya. Si Archi ay napilitang pumunta sa tabi ni mama.Lima lang kami at hindi ko nakikita ang mga bata.“Sina Triss, ate?”“Nasa kay Dane at Cheston.” Si kuya Aris ang sumagot.Nang makaupo ako, may kinuha si ate sa kusina at si kuya Aris naman ay may inabot saking isang box.“Ano to kuya?” tanong ko, curious na curious.“Open it.” He encouraged me kaya naman ay dahan-dahan kong binuksan iyong maliit na box. Nakita kong naglalaman iyon ng floral bracelet.“Para saan to? Hindi ko naman birthday, kuya Aris.”“Tignan mo sa box, may nakalagay pa diyan.”Para akong tangang tumingin ulit sa box at may limang litra akong nabasa doon na ikinatigil ko.S O R R YTumingin ulit ako sa kaniya, confused and shocked.“Nagtampo ka rin ba kay kuya dati?”Yung luhang tumigil n

Kinabukasan, maaga akong ginising ni mama dahil pupunta kami ng hospital. Yung papa ko ay may malubha na siyang sakit dahil sa naging lifestyle niya no’ng kabataan niya.Inom, paninigarilyo at minsan ay gumagamit pa ng drugs kaya naman, sinisingil na siya ng katawan niya ngayon.Sa ikatlong taon kong pananatili sa US, pinuntahan niya ko doon. He asked for my forgiveness pero hindi ko siya napatawad kaagad. Maybe because I’m young at sobra ang galit ko sa kaniya dahil sa ginawa niya samin noon ni mama.Ang totoo e kinakahiya ko rin siya.Dahil nga sa siya ang naging puno’t dulo ng trauma ko na dinagdagan ni Archi.Pero habang lumalaki ako, unti-unti kong natutunan ang magpatawad sa kaniya. Hindi dahil naisip ko lang na patawarin siya, it’s because he also earned it.No’ng nakuha niya ang number ko, halos araw-araw siya nagti-text sakin para kamustahin ako.Kaya naman kahit papaano e lumambot ang puso ko sa kaniya. Kahit papaano e napapatawad ko na siya.Also, si mama rin ang nag-aalalag

Aileen’s POVPagdating namin kay papa, naabutan namin siyang gising at inaasikaso ng nurse. Nang makita niya ko, agad na nanubig ang mga mata niya. Kita ang galak at tuwa doon.Lumapit ako para magmano sa kaniya at si mama naman ay inasikaso iyong mga dala namin. Lumabas na rin ang nurse.“Kumusta ang byahe mo?” tanong niya nang makaupo ako sa tabi niya. Ngumuso ako kasi ako dapat ang mangangamusta sa kaniya.“Okay lang po papa.”“Nahirapan ka ba sa pag-uwi mo?”Ngumiti ako at umiling. Biglang naging malungkot ang mata niya.“P-Pasensya ka na ah? Sasama sana ako sa pagsundo sayo pero hindi ko na kasi kaya ang tumayo.”“Ayos lang papa. Sinundo naman ako ni mama at ni ate Vida.”Ngumiti siya at kinuha niya ang kamay ko. Agad niya itong pinisil habang nakatitig pa rin sakin ang mga mata niya.Alam kong hanggang ngayon ay puno pa rin siya nang pagsisisi. Pero natutuwa ako kasi nararamdaman ko naman ang kagustuhan niyang bumawi sakin.Anong klase ba siyang papa sakin noon, wala akong magand