All Chapters of You are my Sunshine: Chapter 21 - Chapter 30

Daphne's POV Two Years Later The morning sun streamed into our home, and I woke up to the sound of little footsteps. Pagmulat ko ng mata, nakita ko si Samantha, dalawang taong gulang na ngayon, nakangiti habang hawak-hawak ang paborito niyang stuffed toy. "Mommy, wake up!" masaya niyang sabi. Napangiti ako at kinuha siya para yakapin. "Good morning, my little miracle." Sa kusina, naroon si Wilbert, naghahanda ng almusal habang kumakanta ng mahina. Nilingon niya kami, ngumiti, at lumapit para halikan ang pisngi ko. "Good morning, Mrs. Bryd. How are my girls today?" "Perfect," sagot ko, tinitingnan ang lalaking dati ay hindi ko akalaing magiging mundo ko. Minsan naiisip ko, what if I gave up? What if I never fought through my sickness or never let Wilbert into my life? Hindi ko mar

Daphne's POV It’s been 10 years. Malaki ang nagbago sa buhay ko simula noong makilala ko si Wilbert. Even my fortune changed, ipinasa na sa akin ni Lolo ang company niya. I am now the owner of the Dior Fashion House. Well, what can I say? Parang almost lahat na ata nasa akin na ,from my husband to my precious daughter, Samantha Miracle Dior Bryd, who’s already 12 years old. I also gave birth to my youngest son, Alby Kieth Dior Bryd, who’s already 6 years old. He’s a lot like his dad sometimes masungit pero sweet. Wala na akong hihilingin pang iba kung hindi ang makita na masaya ang pamilya ko. “Hon, oo nga pala, I’m going to have a business meeting next week sa Palawan,” sabi sa akin ni Wilbert habang nakahiga na kami sa kama. Napatingin ako sa kanya, medyo napakunot ang noo ko. “Gaano katagal?” tanong ko habang inaayos ang kumot sa pagitan naming dalawa.

Daphne’s POV Araw ng alis ni Wilbert papuntang Palawan. Maaga siyang nagising, naligo, at tahimik na nag-empake ng last-minute essentials habang ako’y nakaupo lang sa kama, hawak ang mug ng mainit na tsaa. Tahimik lang ang buong kwarto, parang may bumabalot na malamig na hangin sa paligid.“Hon, gising ka na pala,” sabi niya habang sinusuksok ang laptop sa travel bag.“Hindi naman ako halos nakatulog,” sagot ko, sabay higop sa tsaa.Lumapit siya sa akin, hinaplos ang buhok ko at ngumiti. “I’ll be back agad. Just three or four days.”“Hmm. Be careful,” maikli kong sagot. Gusto ko siyang yakapin nang mahigpit, pero may bumabara sa dibdib ko. Parang

Nang gabing iyon, matapos makatulog sina Sam at Alby, saka lamang ako tuluyang bumagsak. Kanina ko pa pinipigilan ang sarili ko habang sabay kaming naghahapunan, habang pinipilit kong tawanan ang mga kwento ni Alby tungkol sa klase nila, at habang hinahaplos ko ang buhok ni Sam bago sila ihatid sa kwarto. Pero ngayong tahimik na ang buong bahay, hindi na napigilan ng katawan ko ang pagod, ang kaba, at ang sakit na kanina pa sumasakal sa lalamunan ko. Napaupo ako sa sahig ng kwarto ko, nakahawak sa gilid ng kama habang tahimik na humihikbi. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko pa rin ang sulat na may linyang nagdulot ng matinding panginginig sa buong katawan ko: "Wilbert is mine, from the very start ninakaw mo lang." Paulit-ulit na umuukit sa isip ko ang mukha ni Wilbert sa video—ang mga pasa sa mukha, ang rehas o madilim na background ng abandonadong silid, at ang mga bakal na posas sa kanyang mga kamay. Sino ba ang may kayang gumawa nito sa kanya? Sino ang nagmamay-ari sa mal

Daphne’s POVMalamig ang bakal ng baril na nakadikit sa gilid ng ulo ko, ngunit ang mas naramdaman ko ay ang nagbabagang poot sa mga mata ni Veronica. Sa ilalim ng madilim at abandonadong bodega, tila huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang bawat patak ng tubig mula sa tumutulo naming bubong ay parang orasan ng kamatayan, binibilang ang bawat segundong natitira sa buhay naming dalawa.“Ang tapang mo talaga, Daphne,” malamig na wika ni Veronica habang dahan-dahang umiikot sa kinatatayuan ko, hawak pa rin ang baril na nakatutok ngayon sa dibdib ko. “Inakala mo ba na habang-buhay kang magpapakasasa sa yaman at sa pagmamahal ng lalaking inagaw mo sa akin, eh magiging tahimik na lang ako sa isang tabi?”Pinilit kong patatagin ang aking tuhod na nanginginig. Huminga ako nang malalim, pilit tinatanggal ang takot upang mapalitan ito ng galit. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan sa harap ng babaeng ito. Siya ang sumira sa kapayapaan ng pamilya ko, siya ang may gawa nito kay Wilbert, at hinding-