Startseite / Romance / You are my Sunshine / Kapitel 1 – Kapitel 10

Alle Kapitel von You are my Sunshine: Kapitel 1 – Kapitel 10

30 Kapitel

Kabanata 1

Daphen's POV"Iha, I'm sorry, but you have a stage 2 brain tumor," sabi ng doctor sa akin. I froze upon hearing it. Kaya pala palagi na lang sumasakit ang ulo ko-it's because of the tumor na lumalaki sa ulo ko."Iha, are you still there?" pagtawag sa akin ni Doc. Kaya napabalik ako sa ulirat at ngumiti na lang kasi alam ko sa sarili ko na natatakot ako sa maaaring mangyari sa akin-kung mabubuhay ba ako nang matagal o hindi."Doc, can we do something about that po ba?" tanong ko sa kanya.Tumingin sa akin si Doc, halatang mabigat ang sasabihin niya. "Iha, may mga paraan pa naman tayo. We can try surgery, radiation, or chemotherapy. Pero kailangan natin magmadali bago pa ito lumala."Parang humigpit ang dibdib ko sa narinig. Surgery? Radiation? Hindi ko alam kung kaya ba ng katawan ko 'yon, o kung kaya ba ng puso ko ang lahat ng mangyayari."Doc... if ever po ba na hindi ako magpa-opera, ano ang mangyayari?" tanong ko, mahina ang boses na parang bata.Umiling siya at saglit na tumingin

Kabanata 2

Daphne's POV"Now," sabi ni Wilbert, nakapamewang habang nakatingin sa akin, "are you going to tell me what's wrong, or do I have to force you to eat first before ka pa ulit himatayin dito sa condo ko?"Napayuko ako at umiling. "No need... I'll just go. Salamat na lang ulit." Tumayo ako, pero bigla niya akong tinapunan ng matalim na tingin."Sit down," malamig niyang utos.Natigilan ako, napa-upo ulit sa sofa. Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang tuhod ko—siguro dahil sa pagod, siguro dahil sa presensya niya na parang hindi sanay na may umaayaw sa mga sinasabi niya."Do you even have money to get home?" tanong niya nang diretsahan, parang wala siyang pakialam kung masasaktan ako.Napakagat ako ng labi. Bakit ba ang prangka niya?"Hindi mo na kailangan alamin 'yon," sagot ko, pilit na matatag ang boses ko.Nagtaas siya ng kilay, parang naiinis. "You're stubborn. Fine, wait here." Tumayo siya at nagtungo sa kitchen, at hindi nagtagal, bumalik siya na may dalang plato na may sandwich

Kabanata 3

Daphne's POVKinabukasan, maaga akong nagbihis ng simpleng white blouse at black slacks. Maingat kong sinuklay ang buhok ko at sinuot ang pinakapresentableng flat shoes ko.Pagdating ko sa Bryd Mall, halos hindi ko alam kung saan ako pupunta dahil sobrang laki ng lugar at puro sosyal ang nakikita kong tao. Nang tanungin ko ang receptionist, tinuro niya ang elevator papunta sa top floor-ang Executive Office.Pagpasok ko, bumungad ang isang modern at eleganteng lobby. "Hi, I'm here for an interview, Daphne Dior po," sabi ko sa HR receptionist."Yes, Ms. Dior. Please wait at the lounge. The hiring manager will call you shortly."Habang nakaupo ako, narinig ko ang tunog ng elevator. Paglingon ko, bumukas ang pinto, at mula roon... bumaba si Wilbert Keith Bryd. Naka-black suit siya, seryoso ang mukha, at hawak ang phone na para bang may kausap na importante.Nanlaki ang mata ko. Siya...Parang nagtagpo ang tingin namin, at sandaling tumigil siya, para bang naalala niya ako.Nagtagpo ang ti

Kabanata 4

Daphne's POVHabang nililinis ko ang counter, biglang pumasok ang isang lalaking halatang iritado. Malakas ang boses niya habang nagsisigaw sa cashier."Bakit ang tagal ng order ko?! Ten minutes na akong naghihintay dito!" sigaw niya habang pinupukpok ang mesa."Sir, pasensya na po, marami lang pong customers-" paliwanag ng cashier, pero hindi nakinig ang lalaki."Hindi 'yan excuse! Ano ba 'tong klase ng serbisyo ninyo?!" Itinulak pa niya ang tray sa counter.Ramdam ko ang kaba ng mga staff, kaya mabilis akong lumapit. "Sir, pasensya na po, ako na ang aayos ng order niyo. Ano pong gusto niyo? Libre na po ang kape niyo bilang pasensya namin."Pero hindi siya tumigil. "Hindi ko kailangan ng libre! Kailangan ko ng disente at maayos na service! Mga inutil-"Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero huminga ako nang malalim at tumingin sa kanya. "Sir, I understand you're upset, but please, huwag niyo naman pong murahin ang mga tao dito. Tao rin po kami na pagod at nagta-trabaho nan

Kabanata 5

Daphne's POVPagkalabas ko ng Bryd Mall, halos manghina na ako sa pagod. Grabe, para akong nagmartsa sa giyera buong araw. Pag-upo ko sa bus, saka ko lang naalala na hindi pa ako kumakain ng maayos simula kanina.Habang naglalakad ako papunta sa apartment ko, biglang tumunog ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang pangalan ng ospital-Dr. Javier."Hello, Doc?" sagot ko, medyo hinihingal pa."Daphne," mahinahong boses ng doktor, pero ramdam ko ang bigat ng sasabihin niya. "I got the results of your last scan. The tumor is growing faster than expected. We need to start treatment immediately."Parang huminto ang mundo ko. "H-how fast?" bulong ko, halos hindi na lumalabas ang boses ko."Stage 2 pa rin, pero may signs na maaari itong umabot ng stage 3 kung hindi natin agad gagawan ng paraan. I recommend starting chemotherapy or surgery options as soon as possible. Kailangan mo rin ng mas maraming rest."Napakagat ako ng labi, halos tumulo ang luha ko. Paano ko magagawa 'yon

Kabanata 6

Daphen's POVPagpasok ko sa opisina, iba ang tingin ni Wilbert sa akin. Hindi na siya yung tipikal na malamig at walang pake. Parang pinag-aaralan niya ang bawat galaw ko."Sit," sabi niya habang nakaupo sa swivel chair niya. "We need to talk."Napalunok ako. Naku, baka tanggalin na niya ako dahil nalaman niyang may sakit ako."You have a brain tumor," diretsong sabi niya. "And you're still working like nothing's wrong. Are you insane?""Mr. Bryd, I already told you, kaya ko pa naman. Kailangan ko ang trabahong 'to," sagot ko, pilit na matatag ang boses kahit kinakabahan ako.Napakunot ang noo niya. "Money? Is that what this is about? Kung pera ang problema—""Don't," putol ko sa kanya. "Hindi ko kailangan ng awa. Ayokong isipin mo na nakikipagtrabaho ako dahil sa habag mo."Tinitigan niya ako nang matagal, halatang naiinis at naguguluhan sa ugali ko. "You're stubborn. But... fine. If you're staying here, then you'll follow my rules."Wilbert's POVHindi ko alam kung bakit biglang nai

Kabanata 7

Daphne's POVPagdating ko sa apartment, hindi ko maiwasang mapangiti. Ano 'tong nararamdaman ko? Bakit parang biglang hindi na siya mukhang asar-talo boss?Pero sabay ngiti ko, sumakit ang ulo ko—paalala na kahit ano pang spark na nararamdaman ko, may dala akong bigat na baka hindi niya maintindihan. Natulog na ako habang may lungkot sa iniisip ko.Pagpasok ko sa opisina, una kong napansin na wala pang 9 AM pero naroon na si Wilbert. Usually, siya ang laging huling dumadating. Pero ngayon, nakaupo siya sa mesa niya at may isang paper bag na nasa ibabaw ng desk ko."Good morning, Mr. Bryd," bati ko, habang nagtataka sa paper bag. "Uh... para saan 'to?""Open it," malamig niyang sabi, hindi man lang tumingin, parang normal lang sa kanya.Pagbukas ko, nagulat ako. May neatly packed lunch box, isang maliit na bote ng vitamins, at isang thermal m

Kabanata 8

Daphne's POV"Daphne," tawag niya habang nakaupo sa swivel chair, hawak ang itinerary na mukhang importante. "You're coming with me on a business trip to Tagaytay this weekend."Napataas ang kilay ko. "Ha? Bakit ako? Hindi ba puwedeng ibang staff na lang?""No. I need my assistant there. You'll handle all the paperwork and schedules," malamig niyang sabi. Pero alam ko, parang may ibang dahilan."Pero weekend po 'yon. Wala bang overtime pay?" biro ko, pero biglang tumingin siya nang diretso, parang nagbabantang ngumiti."Do you want me to double your pay for this week?"Napakunot ang noo ko. "H-hindi naman sa ganon... pero—""Then it's settled," putol niya, sabay tumayo at inabot sa akin ang folder ng details. "Pack your things. We're leaving Friday morning."Friday...Sa kotse, habang nagdadrive si Wilber

Kabanata 9

Daphne's POVHabang kumakain ako, hindi ko maiwasang mapansin ang mga mata niya na palihim na nakatingin sa akin. Parang gusto niyang siguraduhin na ubusin ko ang pagkain ko."So... about last night," sabi ko nang may halong kaba."What about last night?" kunot-noo niyang sagot."You, acting like a jealous... boss," sabi ko, tumatawa ng mahina.Biglang uminom siya ng kape, parang nagpipigil. "I wasn't jealous. I just don't trust that Adrian guy.""Sure," sagot ko, sabay turo sa kanya. "Pero yung mukha mo kagabi parang ready ka nang patalsikin siya sa bintana."Bahagya siyang ngumiti. "Maybe I was."Pagkatapos naming kumain, habang palabas na kami ng restaurant, bigla niyang sinabi:"Daphne.""Ano?""Stay close to me today. No more coffee with random guys."Napataas ang kilay ko. "Random guy? Adrian is an investor.""Still," malamig niyang sagot, pero kita ang bahagyang pag

Kabanata 10

Wilbert's POVPagdating ko sa opisina, napansin kong walang nakahandang kape sa mesa ko—isang bagay na palagi nang nandiyan bago pa man ako pumasok. Weird. Daphne's never late."Where's Daphne?" tanong ko kay Clara, na abala sa pag-aayos ng files."Wala pa po siya, sir. Baka may sakit?" sagot ni Clara na may halong ngisi.Napakunot ang noo ko. Sakit? She didn't even text me.10Am...I tried to focus on my meeting, pero hindi ko maiwasang tignan ang phone ko every few minutes. What if something's wrong? Naalala ko yung mga sinabi niya tungkol sa sakit niya, at biglang sumikip ang dibdib ko.Pinindot ko ang number niya. Ring. Ring. Ring. Walang sumasagot."Damn it, Daphne..." bulong ko.Hindi ko na matiis. Kinuha ko ang car keys ko at sinabi sa secretary, "Cancel my lunch meeting. I need to check on something."Habang nagda-drive papunta sa apartment niya, hindi ko mapigilang kabahan. What if she fainted? What if she's..."Stop overthinking, Wilbert," bulong ko sa sarili ko, pero lalo l

ZURÜCK

WEITER

CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

DMCA.com Protection Status