All Chapters of She Was My Wife, Never My Love—Until I Lost Her...: Chapter 111 - Chapter 120

BARTHumigpit ang paghawak ko sa kamay ni Anessa, at sumabay rin ang mabilis na tibok ng puso ko sa sagot ni Jyrone.“Bart… alam niya na nasa hospital ako, ibig sabihin, minamanmanan nila tayo…”“Teka… anong manman? Bakit nila kayo minamanmanan?” nalilitong tanong ni Jyrone, nagpalipat-lipat ang tingin niya sa amin ni Anessa.“Bart… kung ganitong malalagay sa alanganin ang siguridad nating lahat, dapat siguro ay magsama-sama na tayo sa isang bahay. Magsama-sama tayo sa hacienda,” singit ni Mama Bettina.Lumapit na rin sila sa amin. Parehong bakas ang pag-aalala sa mukha. Si Jyrone, lalong nalito.“Ano ba talaga ang nangyayari?” tanong ni Jyrone na seryosong tumitig sa akin. “What exactly did Kyline’s brother do to you?”“Sila ang bumangga kay Mama…” sagot ni Anessa.Agad napalingon si Jyrone kay Anessa. “Ha? Bakit? Ano ang dahilan?” Lumingon na naman siya sa akin. Nag-salubong ang kilay. “Hindi ba’t maganda naman ang relasyon mo sa kapatid ni Kyline, Bart? Ano ang nangyari?”“Maganda n

BARTHindi ko napigil ang sariling agad sugurin ang kapatid ni Kyline. Diniin ko ang mukha niya sa kotse habang hawak pa rin siya ng dalawang bodyguard.“Hayop ka! Ngayong nahuli ka na… sisiguraduhin kong hindi ka na makakalabas sa kulungan.”“Bart…” pigil sa akin ni Jyrone. “I already called the police.”Hinihila niya ako palayo. At kitang-kita ko kung paano ngumiti ang kapatid ni Kyline, saka ito tumawa ng tumawa. Hindi siya nanlaban, hindi nagpumiglas, at hindi rin nagsasalita o mag-explain sa mga kayahupan nila.“Keep laughing… dahil kapag nasa kulungan ka na, hindi ka na makakatawa ulit!”Napalingon ako nang may dumating na police car. Agad bumaba ang tatlong pulis at lumapit sa amin.“Siguraduhin n’yong hindi makakawala ang hayop na ’yan!” sabi ko habang pinupusasan ng pulis ang kamay niya at pinatayo.Alerto naman ang dalawang pulis; nakahawak ang mga kamay nila sa baril nila sa tagiliran habang dinadala ang kapatid ni Kyline papunta sa police car.At wala pa rin itong reaksyon,

ANESSA Alam kong hindi pa man tuluyang sumisikat ang araw ay bumangon na si Bart. At akong inaantok pa ay hindi ko na siya pinigilan pa. Bilang CEO ng isang malaking kumpanya, alam kong malaking tungkulin rin ang ginagampanan niya. Hindi lang ako ang buhay niya, malinaw na malinaw ‘yon, kahit noon pa—noong hindi niya pa ako mahal. Ngayon, bilang magiging asawa niya… ulit, ay nandito lang ako palagi sa likuran niya, handang sumuporta. Napangiti ako nang saktong bumangon ako ay bumukas din ang pinto at pumasok ang mahal ko. “Good morning, my love…” ngiti niyang sabi. “Good morning din sa’yo, mahal ko…” Mas lumapad pa ang ngiti niyang umupo sa tabi ko, at dinampian ako ng halik sa noo sabay haplos sa tiyan ko. “Sige na, tumayo ka na, kanina pa nakahanda ang pagkain…” Umiling-iling ako. “Hindi pa ako gutom…” Pinahaba ko ang nguso kong yumakap sa kanya, at inamoy ang kili-kili niya. “Ang bango mo, mahal…” Inamoy ko rin ang leeg niya. Nakikiliting hinawakan niya ang magkabila kong

BART Takang-taka ako nang makatanggap ako ng tawag mula kay Marco. Sumuko raw ng kusa ang ama ni Kyline. Kasalukuyan na itong in-interrogate kasama ang kuya ni Kyline. Sa balitang ’yon, lalo pang lumakas ang hinala ko na si Kyline nga ang utak ng lahat. Ginamit niya lang ang ama at kapatid niya bilang panangga. Halos sabay kaming dumating ni Jyrone sa presinto. Agad kaming in-assist ng isang pulis at dinala sa interrogation room. “Bart…” mahinang sabi ng ama ni Kyline. Malungkot ang tingin nito sa akin na parang nahihiya. Yumuko siya at mabilis na pinahid ang mga mata. Lumingon din siya sa anak niya na nakatayo sa tabi ng dalawang pulis. Umupo ako sa harap niya, pero hindi ako nagsalita. Tinitigan ko lang siya. Gusto kong siya mismo ang magsabi ng lahat. Maya maya ay nag-angat siya ng tingin. Pilit ang ngiti pero namumula ang mga mata, parang maiiyak na naman. Napatitig naman ako sa kanya. Pansin ko ang pangangayayat niya. Ang dating malusog niyang pangangatawan, ngayon ay p

ANESSAMapait akong napangiti habang nakatitig sa kisame. Masama pa rin ang loob ko kay Bart. Oo, nagpaliwanag na siya. Oo, parang valid naman ang dahilan kung bakit gano’n ang naging reaction niya kahapon.Pero hindi nawawala sa isip ko ’yong sandaling bumitaw siya sa kamay ko… ’yong hitsura niya na parang naglaho ang buong mundo at si Kyline lang ang natitira.Hindi ko lang nakita, damang-dama ko rito puso ko ang bawat segundo n’on. Ang pagluhod niya, ang sigaw at paglapat ng mukha niya sa dibdib ni Kyline. Para akong binangungot. Gustong gumalaw, ilayo siya kay Kyline, agawin ang pansin niya, pero hindi ako makagalaw.Feeling ko parang bumalik kami sa dati, noong puro si Kyline lang ang nakikita at mahalaga sa kanya… at ako ang asawang hindi niya nakikita at minahal.Pero tama siya… si Kyline ang dahilan kung bakit hindi naging maganda ang relasyon namin noon, pati ba ngayon, si Kyline pa rin ang magiging dahilan na masira ang maganda naming nasimulan? Napisil ko ang noo ko, napati