Lahat ng Kabanata ng She Was My Wife, Never My Love—Until I Lost Her...: Kabanata 101 - Kabanata 110

ANESSAKanina pa ako nakatitig sa mga isdang nasa lababo. Ni isa, wala pa akong nalilinis. Hawak ko lang ang kutsilyo pero hindi ko pa rin kayang hiwain ang hito. Kasi naman, hindi itong mga isda ang iniisip ko. Si Bart. Kauuwi lang namin mula sa team building. Medyo pagod ako, pero masaya. Apat na araw kaming magkasama ng mahal ko. Kaya sa sobrang saya ko, nagpresenta akong magluto.“Anessa!”Napaigtad ako. Muntik ko nang maitsa ang kutsilyo. “‘Ma…” nasabi ko.Nasa likod ko na pala si Mama, hindi ko man lang napansin. Nakahalukipkip siya, may tinging kakaiba. “Kanina pa ako nagsasalita. Hindi ka sumasagot. Nakatitig ka lang d’yan. Kulang na lang kausapin mo ‘yang mga isda!”Napahaba ang nguso ko. Nahihiya akong tumingin kay Mama, pero hindi ko rin maiwasang mapangiti. “Sorry po, ‘Ma. May iniisip lang.”“May iniisip? Sino? Si Bart?” tono niya, medyo galit pero may halong biro.Tiniim ko lang ang labi ko. Hindi ako makasagot. Paulit-ulit nga kasi niya akong pinaalalahanan. Pero nah

BART Hinawakan ko ang kamay ni Anessa, pinapakalma siya. “Anessa… we won’t be gone long,” sabi ko habang hinihigpitan ang pagkakahawak ko sa kanya. “Ito na lang… isama na lang natin siya, para hindi ka mag-alala.” Tumingin ako kay Mama. “Siguradong matutuwa si Mama Bettina kapag nakita siya.”Napatingin si Anessa sa mama niya. Tahimik lang silang nagtitigan pero may bahagyang ngiti.“My love, I want my mom to bless us again. At saka, galit pa ‘yon sa akin e. Baka hindi papayag…”Lumapit si Mama Anelita. Hinawakan niya ang kamay ni Anessa at ngumiti. “Anak, sasama ako sa inyo. Tama si Bart, miss ko na rin ang kaibigan kong ‘yon,” malumanay niyang sabi. May ningning pa ang mga mata.Tumango-tango si Anessa, pero nasa akin na ang tingin niya. Matamis ang ngiti.“Ihanda ang mga gamit ni Mama. We leave early tomorrow,” utos ko sa nurse.Agad siyang sumunod, inayos ang mga kailangan. Pati ang dalawang bodyguard ay tinawag ko.“Pack up. We’re all going.”Kinabukasan, si D ang sumundo sa am

ANESSANagising akong masakit na naman ang balakang. Pero masaya. Tumagilid ako, at bumungad sa akin ang gwapong si Bart. Ang himbing ng tulog niya. Inubos ang lakas niya kagabi. Kaya hanggang ngayon, tulog pa.Napangiti akong hinawakan ang pisngi niya, marahang hinalikan ang noo niya. At dahan-dahang tumayo. Pero bigla siyang gumalaw at hinila ako.“Bart!” Mahina akong napatili nang bumagsak ako sa ibabaw niya.“Good morning, my love…” ngiti niyang sabi, may kasamang tingin na alam kong may kapilyuhan na namang naiisip.“Good morning…” ngiti ko naman, akmang tatayo na, pero mas niyakap niya ako. Hinila ang batok ko at dinikit ang labi niya sa labi ko. Hindi ako agad nakaangal.Mabilis niyang tinakloban ng kumot kaming dalawa, saka siya mabilis na pumaibabaw.“Bart, umayos ka nga,” sabi ko habang pilit kong hinahanap ang hangin. “Ang aga-aga pa. Iba na naman ang laman ng utak mo?”Humahagikhik siya habang patuloy akong hinahalikan. “Hindi iba… ikaw lang ang laman ng utak ko. Ang han

BARTPagkatapos kong ipakilala si Anessa sa lahat, agad ko siyang binuhat. Muling napasinghap ang buong department. Si Jenny lang ang pumalakpak pa talaga. Nakangiting tumingin ako sa kanya. “Galing mo, sir!” sabi niya. Nag-thumbs up pa, pero inirapan naman niya ng mga kasamahan niyang nagkumpol sa gilid na parang mga basang sisiw. Si Anessa, hindi nagreklamo nang buhatin ko, pero isinubsob naman ang mukha sa dibdib ko na para bang gusto niyang lumubog doon. Napangiti na lamang akong naglakad papunta sa opisina. “Bart, ibaba mo na ako,” sabi niya nang makapasok kami. Sinunod ko naman siya, pero imbes na sa sahig ko siya ibaba, sa lamesa ko siya pinaupo. “Bart…” Tumingin siya sa akin, inilapat ang mga kamay sa dibdib ko nang ipwesto ko ang sarili sa pagitan ng mga hita niya. “Ano na naman ‘tong ginagawa mo?” Sumulyap siya sa pinto. Pero pinihit ko agad, iniharap sa akin, at dahan-dahang inilapit ang mukha ko, habang nagpalipat-lipat ang tingin ko sa mga mata at labi niyang gusto

ANESSAPagmulat ng mata ko, agad kong naramdaman ang mainit na kamay na nakahawak sa kamay ko. Napangiti ako nang makita si Bart. Kahit tulog, ang higpit pa rin ng kapit niya sa akin, para bang takot siyang may mangyari kapag binitiwan niya ako kahit sandali.Gusto ko sanang haplusin ang pisngi niya, tawagin ang pangalan niya, pero nagdalawang-isip ako. Kahit tulog siya, hindi maitatago ang pagod sa noo niyang nakakunot. Kaya kahit namamawis na ang kamay ko, hindi ako gumalaw. Ayaw ko siyang magising.Alam kong kinabahan silang lahat sa nangyari sa akin kahapon. Hindi ko rin maintindihan kung bakit biglang sumama ang pakiramdam ko. Ayos naman ako habang nagsusukat ng wedding gown. Pagod lang, pero hindi nahihilo, hindi nanghihina.Saglit kong ipinikit ang mata ko. Hanggang ngayon ramdam ko pa rin ang hilo at asim ng sikmura ko. Ano ba ang sakit ko? Ano ba ang dahilan?Tumingin ako sa kamay kong may swero. Masakit pa ang parteng tinusukan. Paglingon ko kay Bart, bigla namang bumukas ang