Tous les chapitres de : Chapitre 251 - Chapitre 260

"IHAHATID na kita... saan ka ba umuuwi, Elisa?" Umiling ako. "Hindi na po, sir." Ayokong malaman niya kung saan ako nakatira. "On that way din naman ako doon. Sa mansyon ka nina Adrian nakatira, di ba?" Nanlamig ang mga daliri ko. Hindi ko inaasahang alam niya. Lalong hindi ko inaasahang babanggitin niya iyon nang gano’n kadali, parang wala lang. “Hindi ko po alam kung ano’ng sinasabi niyo,” maingat kong sagot, pilit pinananatiling kalmado ang boses ko. “At kahit saan man po ako umuuwi, kaya ko na po.” Tumaas ang isang kilay niya, bahagyang ngumiti—’yong ngiting matagal ko nang kinamumuhian. Hindi masaya. Hindi rin galit. Alam niyang tama siya. “Relax,” sabi niya. “I’m not prying. Concern lang.” “Concern is not part of the job description, sir,” diretso kong sagot bago ko pa mapigilan ang sarili ko. Saglit siyang natahimik. Kita ko ang pag-igting ng panga niya, pero hindi siya nagtaas ng boses. Sa halip, humugot siya ng malalim na hininga. “Fine,” sabi niya. “But it’s late. A

"B-BAKIT po? May trabaho pa po ako, Sir..." sabi ko na pilit umiiwas ng tingin kay Calvin. Hindi ko alam kung anong gusto niyang palabasin. Ngumiti siya, pero hindi iyon iyong ngiting nakakagaan ng loob. Bagkus, may halong panunukat, parang may binabasa siyang hindi ko kayang itago. “Relax,” sabi niya, marahan ang tono pero ramdam ang bigat. “Hindi kita kukunin para pagalitan.” Dahan-dahan siyang tumayo mula sa upuan niya at lumapit sa mesa ko. Hindi ko sinasadya pero napaatras ako ng kaunti, kinapitan ang gilid ng mesa para manatiling matatag. “Gusto lang kitang makausap,” dagdag niya. “Bilang propesyonal.” Napasinghap ako. Talaga ba? Kung propesyonal lang, bakit ganito ang pakiramdam ko, parang may bumabalik na alaala na pilit kong ibinaon? “Kung tungkol po ito sa trabaho, puwede po nating pag-usapan sa email,” maingat kong sagot, sa wakas ay naglakas-loob na silipin ang mukha niya. Tumigil siya sa tapat ko. Masyadong malapit. “Kung trabaho lang matagal na sana kitang pina

ISANG linggo na ako sa ARC. Maganda naman at maayos ang trabaho ko. Hindi na ako kinulit pa ni Calvin. Nakakapag-usap kami sa tuwing mayroon siyang iuutos. Napatingin ako sa pinto ng opisina ng amo ko. Ang tahimik. Sarado, walang anino sa salamin, walang bakas ng presensiya niya. Dati, sapat na iyon para kumabog ang dibdib ko,para maging alerto ang bawat galaw ko. Ngayon, parang sanay na ako sa katahimikan. Iyon ba ang ibig sabihin ng propesyonal? Ang marunong umiwas kahit may nais pang sabihin? Ibinaba ko ang tingin ko sa mga papeles sa harap ko at ipinagpatuloy ang trabaho. Maayos ang takbo ng mga araw ko sa ARC. Walang sigawan, walang tensyon at walang biglaang utos na may halong personal. Lahat malinaw at lahat ay nasa tamang lugar. Pero minsan, sa gitna ng katahimikan, may kung anong kulang. Hindi ko alam kung ano 'yon. May bahagi sa puso ko ang iniwan ni Calvin. Sa totoo lang, nanghinayang ako nung iniwan ko siya at pilit na nilayuan. Isang hapon, habang inaayos ko ang sch

PAMINSAN-MINSANG sumusulyap si Calvin sa akin habang katabi ko si Giselle. Hindi tuloy ako makakilos ng maayos. Ramdam na ramdam ko ang lagkit ng mga titig niya. Napapayuko na lang ako ng ulo. "Ilang araw ng nakatira si Elisa dito sa inyo, Adrian?" tanong ni Calvin na ikinaangat ko ng ulo. Nagtama ang mga mata namin. Napabaling ang tingin ni Giselle sa akin. Hinawakan niya ang mga kamay ko. Siguro ramdam niyang kabado ako dahil sa presensiya ni Calvin. "Siguro mag-isang buwan na..." si Adrian ang sumagot. "Wala namang kaso 'yon sa aming mag-asawa. Hindi naman siya nakakasagabal sa amin." Tumango-tango si Adrian at napatingin sa akin. "She's my secretary..." biglang sabi ni Calvin. Mariin akong napapikit. Hindi ko nga sinasabi kay Giselle. Pero ito na, nahuli na ako. Saglit na nanahimik ang paligid. Parang huminto ang oras sa pagitan ng mga salitang binitawan ni Calvin. “Secretary?” ulit ni Giselle, hindi naman galit ang tono. Bagkus, may halong pagtataka. Mahigpit pa rin ang h

LINGGO, nasa kuwarto ko ako at nagsesearch ng apartment na lilipatan ko. Gusto ko malapit sa ARC. Sanay din naman ako mag-isa. Lumaki ako na walang ibang inaasahan kundi ang sarili ko. Dahil wala na akong magulang pero may kamag-anak ako na hindi ko alam kung kadugo nga ba ang turing. Pakiramdam ko ay walang tao na puwedeng magmahal sa akin ng totoo.Nung dumating ang unang boyfriend ko, akala ko talaga siya na ang lalaking para sa akin. Pero, iba pala ang nakaguhit sa aking palad. Unang pag-ibig pero nauwi sa kasawian.Sumunod ako kay Giselle sa probinsya. Doon ko unang nakilala si Calvin. Hindi ko alam ang unang naramdaman ko nung makita ko siya. Pero ang bilis ng tibok ng puso ko. Iyong katabi ko lang siya, tapos hindi ako mapakali.Pero pinilit kong balewalain iyon. Ikinumbinsi ko ang sarili ko na normal lang, bago ang lugar, bago ang mga tao, at natural lang na may kaba. Hindi puwedeng bigyan ng kahulugan ang bawat mabilis na tibok ng puso. Lalo na kung alam kong may hangganan an