บททั้งหมดของ CHASED BY MY HOT BOSS: บทที่ 421 - บทที่ 429

"LEGO, sige na umuwi ka na muna..." taboy ko lang muna sa kanya habang pilit na ngumingiti kahit halatang nanginginig pa rin ang aking katawan. Alam kong kung mananatili pa siya, baka may mangyaring masama. Masama na ang tingin ni Lego kay Calvin. Halos manlambungin na ang mga mata nito habang nakatitig sa binata na parang nais na nitong lapain at durugin sa kinatatayuan. Kitang-kita ang matinding galit at inggit sa kanyang mukha. Hindi lang dahil sa biglaang pagdating nito at pakikialam, kundi dahil alam niyang may matagal nang pinanghahawakan si Calvin sa puso ko. Hinigpitan ni Lego ang kanyang mga kamao. "Bakit kailangan pa akong umuwi? May karapatan akong manatili sa tabi niya! Si Calvin na yon, sino ba siya sayo upang makialam sa ating dalawa?" mariing tanong ni Lego na halos ibuga na lamang sa bibig. Napangisi si Lego, pero walang saya roon, puro galit at sakit lang. "Sagutin mo nga ako, Elisa!" giit niya, mas lumakas ang boses. "Sino siya sa’yo? Bakit parang siya pa ang may

"ELISA, may bisita ka..." biglang sabi ni Giselle. Napaangat ang tingin ko sa kaibigan ko. "Sino?" Pero natigilan ako nang makita ko si Calvin. Hindi na ako pinatatahimik. Si Lego, ang Mommy niya tapos ngayon si Calvin. Tumayo ako sa pagkakaupo ko sa carpet habang katabi si Calis na naglalaro. Aalis na sana ako nang biglang may humawak sa aking braso. "Aalis ka na naman?" malamig na tanong ni Calvin habang mahigpit ang hawak sa braso ko. Napapikit ako sandali, saka dahan-dahang humarap sa kanya. Hindi ko inaasahan na gano’n siya kabilis gagalaw. "Calvin… bitawan mo nga ako," mahinahon pero matigas kong sabi. Hindi siya agad sumunod. Tinitigan niya ako, parang sinusubukang basahin ang laman ng isip ko. "Iiwanan ko na muna kayo. Mag-usap kayo ng maayos. Hindi ganyan na puro kayo away," sabat na singit ni Giselle, mabilis na kinuha si Calis sa akin. Bago pa ako magprotesta ay naglakad na paalis ang kaibigan ko. Napaharap ako kay Calvin. "Iyan na lang ba lagi?" tanong niya. "Tat

BUMALIK ako sa kuwarto naming mag-ina. Nanghihina na napaupo ako sa gilid ng kama. Parang wala na akong lakas sa aking mga buto. Ang bigat ng dinadala ko ay tila ba dudurog sa aking buong pagkatao. Napaiyak na lamang ako, napahagulhol ng iyak habang yakap nang mahigpit ang sarili ko. Ang mga alaala ng nakaraan, ang mga salitang binitawan ni Calvin, at ang pagmamahal na iniaalok sa akin ni Lego. Lahat iyon ay nagkakagulo sa aking isip at puso. Hindi ko alam kung paano ako makakalabas sa ganitong sitwasyon. Pakiramdam ko ay nakakulong ako sa gitna ng dalawang mundo na parehong mahalaga sa akin. Nanghihina ang aking isipan habang patuloy na dumadaloy ang mga luha sa aking mga pisngi. "Bakit kailangang maging ganito kahirap ang lahat? Bakit kailangang dalawa silang nagpapasakitan sa puso ko?" daing ko sa aking sarili habang ang dibdib ko ay tila sinisikipan ng matinding kirot. Sa isang dako ay si Calvin, ang ama ng aking anak. Ang lalaking minahal ko ng buong-buo ngunit siya ring sumira

NAKALABAS na ng ospital si Mama. Ang sabi ng doktor ay ligtas na siya sa panganib. Malaking ginhawa iyon sa aking puso at isipan. Nakakuha na rin ako ng isang maliit na bahay para sa amin. Nakita muna iyon ni Giselle at Adrian. Sumang-ayon sila sa desisyon ko na bumukod. Dahil andito na si Mama, ayoko nang umasa pa sa kanila. May naipon naman ako habang nagtatrabaho sa ibang bansa. Bunga ng aking sakripisyo at pagod para sa kinabukasan namin ng aking pamilya. Pinagmamasdan ko ang maaliwalas na tahanang naipundar ko. Sariling pagod at pawis ko ang puhunan nito, at ang pinakamahalaga ay ang kasama ko rito ang aking inang minamahal at ang aking munting anghel na si Calis. "Maayos na ang mga gamit dito sa bahay mo, Elisa. Marunong ka rin palang pumili ng disenyo at ayos ng bahay," humahangang sabi ni Giselle habang nililibot ang bawat sulok ng aming bagong tahanan. Napangiti ako nang bahagya. "Salamat, Giselle. Ginawa ko ang lahat ng ito para lang magkaroon kami ng payapang matitirhan