《CHASED BY MY HOT BOSS》全部章節：第 231 章 - 第 240 章

"LET'S talk about the wedding..." sabi ni Tito Aron. Napabaling ang tingin niya sa amin ni Adrian. "Maupo na kayong dalawa." Hinila ni Adrian ang kamay ko at inalalayan akong makaupo. Katapat ko si Lolo Arman at nasa tabi ko si Adrian. Habang si Mama ay nasa mahabang sopa. "Thanks, Dad. I hope po wala ba pong magiging aberya ang kasal namin ni Giselle. Wala nang ibang babae ang hahadlang sa aming dalawa..." litanya ni Adrian. "Wala nang makakahadlang sa magiging kasal ninyong dalawa. Dahil sisiguraduhin kong walang makakasira. Dito sa Italya gaganapin ang magiging kasal ninyo. At tayo-tayo lang. Pagkauwi nating lahat ay gaganapin ang kasal ninyong dalawa sa simbahan," ang sabi ni Tito Aron. Planado na pala ang lahat. Napabaling ang tingin ko kay Mama. Tumango lang siya sa akin at ngumiti. Naramdaman ko ang paghawak ni Adrian sa kamay ko, mahigpit at parang ayaw bitawan. May gusto lang akong malinaw,” dugtong ni Tito Aron, bahagyang humarap kay Adrian. “Siguraduhin mong handa

NAGING mabilis ang preparasyon ng aming kasal ni Adrian. Hindi ko alam na may nakahanda na palang simbahan at venue ng aming kasal. May wedding gown na kinuha sila para sa akin. Hindi nila sinasabi sa akin. Pati ang baby namin mayroon din gown na kaparehas sa akin. Tuwang-tuwa si Elisa nang magpasukat siya para sa kanyang gown. Natupad ang pangarap niya na makapaglakad sa loob ng simbahan bilang maid of honor. "Ang ganda-ganda naman ng gown ko. Parang ako ang ikakasal," sabi ni Elisa na masayang sinusuyod ng tingin ang gown na suot. Mas mukha pa siyang excited sa kasal ko kaysa akin. "Oo na. Maganda sayo ang susuotin mo. Bakit hindi na lang ikaw kaya ang magpakasal?" Natawa si Elisa at marahang hinampas ang braso ko. “Uy! Huwag kang ganyan. Ikaw ang bride ngayon,” biro niya sabay ikot sa harap ng salamin. Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, parang ang bilis ng lahat. Parang kahapon lang, nalilito pa ako sa mga nangyayari, tapos ngayon, ikakasal na ako. May simbahan, may venue,

PAGKATAPOS ng kasal namin ni Adrian ay andito kami ngayon sa isla. Sa Italya pa rin, at babalik kami sa Pilipinas pagkalipas ng tatlong buwan, pagkatapos ng honeymoon namin. “Are you happy, hon?” tanong ni Adrian habang yakap ako mula sa likuran. Ramdam ko ang init ng katawan niya, pati ang dahan-dahang tibok ng puso niya sa likod ko. Napangiti ako habang nakatanaw sa dagat. Tahimik ang paligid, ang alon, ang malamig na hangin at ang amoy ng alat na parang nag-aanyaya ng panibagong simula. “Very,” mahina kong sagot. “Masaya ako at payapa.” Humalik siya sa sentido ko. “That’s all I ever wanted, for you to feel safe and loved.” Humarap ako sa kanya, at hindi ko napigilang hawakan ang pisngi niya. “Salamat sa lahat, Adrian. Sa pananatili at sa pagpili sa amin. Araw-araw.” Ngumiti siya, iyong ngiting alam kong totoo. “I promised you at the altar, remember? Ikaw. Tayong dalawa, habambuhay.” Napapikit ako, ramdam ang bigat ng emosyon sa dibdib ko, hindi sakit, kundi pasasalamat.

NAGULAT ako nang biglang lumabas ng banyo si Giselle. Napanganga ako. Nalaglag ang mga mata ko sa pagkabigla. Ade is sleeping on the next room. Hind totally close ang door ng room namin para marinig kung iiyak siya. May CCTV din sa loob para mamonitor namin si baby. Shìt! My wife is wearing a red nighties. Wala siyang suot na undies. And I can see her soul inside her nighties. "B-Bakit ganyan ang suot mo?" Nauutal na tanong ko, habang hindi inaalis ang mga mata sa asawa ko. Dahan-dahan pang naglakad si Giselle palapit sa akin. Kung biro o prank 'to, sana totoo na lang. Fvck! I can't help it. Nabubuhay ang lahat ng ugat ko sa katawan. I've never seen Giselle like this. Ngayon lang. Napahinto ako sa paghinga habang palapit siya nang palapit. Hindi siya nagmamadali. Parang sinasadya niyang pahirapan ako sa bawat hakbang. “Relax,” mahina niyang sabi, may ngiting alam na alam ang epekto sa akin. “Hindi ito prank.” Nilunok ko ang laway ko. “G-Giselle…,” babala ko, pero kahit ako,

PABALIK na kami sa Pilipinas, lahat kami. Nauna nang umuwi sina Calvin at Elisa. Dahil sila ang mag-aayos ng lahat para sa magiging kasal namin ng asawa. It's our second time na ikakasal at sa bansa na. I'm excited at the same time ay nervous. "I love you, Giselle..." bigkas ko sa tenga niya. Nakataas ang kilay na napatingin ang asawa ko sa akin. "Hon, nasa airplane pa tayo. Saka, ilang beses ka na na nag-i love you?" "Binibilang mo?" Mabilis siyang tumango at tumawa nang mahina. "E, kasi naman. Simula noong umalis tayo sa isla, panay ka I love you. Alam ko naman na yon..." Nasa yaya niya si Adie. Sa unahan lang ng aming seats. Napangiti ako at inilapit ang noo ko sa kanya. “Wala. Gusto ko lang ipaalala,” bulong ko. Umirap siya pero may ngiting hindi maitago. “We’re married already, Adrian,” mahina niyang sabi. “Hindi ka mauubusan ng pagkakataon.” “Second wedding natin ’to,” sagot ko. “Gusto kong masigurong ramdam mo pa rin.” Saglit siyang natahimik. Tumingin siya sa unahan,