Tous les chapitres de : Chapitre 241 - Chapitre 250

NATULOY ang kasal namin ni Adrian sa bansa. Ito nga at tapos na. Ang saya-saya ko na nakikita ang mga taong mahalaga sa amin na nagtitipon sa espesyal na araw na ito. "Are you happy today, my wife?" tanong ni Adrian. Buong tamis akong ngumiti sa asawa ko. "Masayang-masaya. Para akong nakalutang sa ulap." Sagot ko. Totoo 'yon. Hindi ko nga alam kung saan na ako nakarating dahil sa sobrang saya. Nag-uumapaw ang kaligayahan sa puso ko. Sino ba naman ang hindi magiging masaya kung dalawang beses kang pinakasalan ng lalaking mahal na mahal mo? Napatawa siya nang mahina bago ako hinila palapit sa kanya. Mabilis na ipinatong ang noo sa noo ko, parang kami lang ang tao sa paligid. “Good,” bulong niya. “Because I spent every second making sure this day would be perfect for you.” Naramdaman ko ang paninikip ng dibdib ko. Hindi sa sakit, kundi sa sobrang saya. Inangat ko ang kamay ko at marahang hinawakan ang pisngi niya. “Hindi mo na kailangang mag-effort nang sobra, Adrian. Kunte

NAKARATING na kami sa hotel na tutulugan namin. Presidential suite na kumpleto sa lahat at ang ganda. Pagkabukas pa lang ng pinto ay sinalubong na kami ng malamig na hangin at mabangong amoy ng lugar. Malawak ang sala, may floor-to-ceiling glass windows na tanaw ang dagat. Kumikinang ang mga ilaw ng siyudad sa malayo, parang mga bituin na bumaba sa lupa. Napahinto ako sa gitna ng kuwarto. “Grabe…” bulong ko. “Parang panaginip.” Napangiti si Adrian habang inilalapag ang mga gamit namin. Lumapit siya sa likuran ko at marahang yumakap, inilagay ang baba niya sa balikat ko. “You deserve this, Giselle. Deserve natin ’to.” Huminga ako nang malalim at isinandal ang likod ko sa dibdib niya. “First night natin bilang mag-asawa, sa second wedding natin. At dito pa, ha." “Not just first night,” sagot niya, mahina pero sigurado. “First honeymoon. First of many memories.” Humarap ako sa kanya at hinawakan ang mukha niya. Kita ko sa mga mata niya ang pagod mula sa biyahe, pero mas nanging

AFTER one month, pauwi na kami ni Adrian sa Pilipinas. Makikita ko na si Adie. Isang buwan, parang isang taon na sa akin. Sobrang sabik na sabik akong makita ang anak ko. Palabas kami ng airport, iyak na ako nang iyak. "Hon, stop crying. We're here already. Makikita mo na si Adie..." Masama kong tinignan si Adrian saka inirapan. Narinig ko ang pag-tsk niya. "Anak ko 'yon. Hindi mo alam kung gaano kasakit sa akin na mawalay si Adie sa akin..." Pumulupot ang isang kamay ni Adrian sa beywang ko. "Hon, anak ko rin si Adie “…at araw-araw ko ring naramdaman kung gaano ka niya kailangan,” mahinang dugtong ni Adrian. Wala nang biro sa boses niya, puro lambing na lang. Napahinto ako sa pag-iyak. Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ang pagod, pero mas nangingibabaw ang pananabik, kapareho ng nararamdaman ko. “Sorry,” mahina kong sabi. “Hindi ko naman sinasadya. Miss na miss ko lang talaga siya.” Hinapit niya ako nang mas mahigpit. “I know. Kaya nga excited n

SA mansyon nina Adrian muna ako tumira pansamantala. Ayoko nang makita si Calvin. Kapag nakita niya ako, alam kong kukumbinsihin niya akong sumama sa kanya. Hindi na mangyayari na papayag ako sa gusto niya. Kailangan kong tumayo sa sarili kong mga paa. Hindi na ako ang babaeng madaling maawa, madaling maniwala sa matatamis na salita. Pagod na akong masaktan. Tahimik ang mansyon. Sobrang laki, pero ramdam ko ang kakaibang kapanatagan. Parang dito, may pagkakataon akong huminga. May pagkakataon akong mag-isip nang malinaw. Tumayo ako sa harap ng salamin at tinitigan ang sarili ko. Namumugto pa ang mga mata ko, bakas ang lahat ng pinagdaanan ko. Pero sa likod ng lahat ng iyon, may isang desisyon na buo na sa loob ko. Hindi na ako babalik sa nakaraan. Kung haharap man ako muli kay Calvin, hindi na bilang babaeng handang magpaikot. Haharapin ko siya bilang isang taong marunong nang pumili para sa sarili niya. "Iniisip mo na naman si Calvin, ano?" Napaharap ako sa bagong dating na k

PINAGMAMASDAN ako ng babaeng HR manager. Hindi ko alam kung may mali ba sa akin o sadyang gusto lang niya akong titigan. "I'm Isabelle Naic, Hr manager of Al Rich Company. May recommendation ka galing sa taas. Hindi ko alam kung paano ka nakakuha nun pero gusto ko lang sabihin sa'yo, huwag sanang lalaki ang ulo mo," mahabang litanya ni Miss Naic. Nagulat ako na malamang may nag-recommend ako. Saan galing 'yon? Nalito ako, paano nangyaring may kilala ako sa Al Rich Company? "Baka nagkakamali po kayo, Miss Naic. Nagpasa lang po ako sa website niyo. Hindi po ako siguro iyon," mariing tanggi ko. Wala akong alam sa sinasabi ng Hr. Ni hindi nga ako humingi ng tulong sa kaibigan ko para magkaroon ng trabaho. "No. Ikaw talaga, Miss Lopez." Natigilan ako. Hindi ako nakakibo. "May utos sa itaas sa akin na accept you as a secretary ni Boss." "B-Boss?" Parang nabingi ata ako. "Secretary po? Hindi po secretary ang position na inaplayan ko." "Wala akong magagawa. Iyon ang utos ng nakakat