《CHASED BY MY HOT BOSS》全部章節：第 271 章 - 第 280 章

PARA akong nasa alapaap, buong maghapon na magkasama kami ni Calvin sa apartment ko. Parang gusto ko lang siyang titigan buong maghapon. Nag-uumapaw ang saya sa puso ko. "Drink this juice," biglang sabi ni Calvin at inilapag ang isang basong orange juice sa center table. Napaangat ang tingin ko sa kanya. "Wala ka bang balak na umuwi sa inyo?" usisa ko. Maghapon na nga kaming magkasama. Walang bang naghahanap sa kanya? Ngumiti si Calvin, medyo relaxed lang ang postura niya sa sofa. "Eh, wala naman akong pressing na lakad," sagot niya, tila walang pakialam sa oras. "Besides, gusto ko rin mag-stay dito... with you." Napa-blush ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung seryoso ba siya o pabiro lang, pero ramdam ko ang init sa dibdib ko. Pilit kong inalis ang tingin ko sa kanya at tumingin sa baso ng orange juice. "Ah... okay," bungad ko, pilit na parang normal lang ang tunog ng boses ko. "Gusto mo ba ng something to eat? Kahit simpleng snack lang, may crackers at cheese." Ngunit si Ca

NAGISING ako ng umaga wala na akong katabi sa kama ko. Nakahubad pa rin ako. Pero napatingin ako sa side table ko, may tray doon na may pagkain at isang bulaklak.Ipinagluto ako ni Calvin ng almusal?Bumangon ako at umupo saka kinuha ang rose. Dinala ko iyong sa ilong ko at inamoy.Bumaba ako sa kama ko at naglakad papunta sa banyo. Baka malate na ako sa pagpasok ko sa ARC.Pagkapasok ko sa banyo, agad kong binuksan ang gripo at hinugasan ang mukha ko. Ang init ng tubig ay parang gising na gising na rin ang katawan ko. Habang nagtatanggal ako ng damit, napatingin ako sa salamin at muntik na akong ngumiti.Naalala ko ang tray sa tabi ng kama. Simpleng gesture lang pero ramdam ko ang effort. Hindi ko maintindihan kung bakit parang may konting kilig na sumipa sa dibdib ko.Matapos maligo, nagbihis ako ng mabilis. Sa bawat galaw ko, hindi ko maiwasang isipin si Calvin. Siguro, bago pa man ako gumising, iniisip niya kung ano ang gagawin para mapangiti ako.Bumaba ako sa kusina at nakita ko

"CAN you sit on my lap?" "Hala... bakit?" Ito na naman ang ngiti ni Calvin na nakakairita. Lalo ako tuloy nahuhulog sa kanya. Umiling siya nang bahagya, pero hindi nawawala ang ngiting iyon sa labi niya. Yung ngiting parang alam niyang kinakabahan ako at ine-enjoy niya. “Relax,” sabi niya, mababa ang boses. “Hindi kita kakainin.” Tumapik siya sa hita niya. “I just want to talk. Mas komportable lang.” “Sir naman…” napapailing akong sabi, pero ramdam kong umiinit ang pisngi ko. “Hindi po ‘yan normal.” “Hindi rin naman normal na hanggang ganitong oras magkasama pa tayo sa opisina,” sagot niya, may halong biro pero may laman ang mga mata. “Pero nandito tayo.” Saglit akong nag-atubili. Nakatingin lang siya sa akin, hindi namimilit, pero sapat ang titig niya para guluhin ang isip ko. Sa huli, dahan-dahan akong lumapit at naupo sa gilid ng hita niya, handa sanang bumangon agad kung kailangan. “See?” sabi niya, mahina ang tawa. “Hindi naman masama.” Pero bago pa ako makapagsalit

NAKAUPO na ako sa upuan ko pero parang naiwan ko ang isip ko sa loob ng opisina ni Calvin. Hindi ko alam na gusto niya akong makasama, na gusto niya akong panagutan. Ngayon ko lang siya naringgan ng ganito. Iyong una na may nangyari sa amin, parang wala lang sa kanya. Ni hindi ko siya narinig na magsalita. Wala siyang plano sa akin, walang direksyon ang relasyon namin. Pero pumapayag ako sa lahat ng gusto niya. Marahas akong napabuntong-hininga. Pinipilit ko ang hindi maiyak. Kinuha ko ang bag ko at tumayo na. Gusto ko ng umuwi sa apartment ko. Maipahinga ko ang aking isip. Ginugulo na naman ni Calvin ang isip at puso ko. Ginawa ko nang layuan siya pero eto na naman ako. Hindi pa rin natuto. Paglabas ko ng building, sinalubong ako ng malamig na hangin ng hapon. Parang doon lang ako tuluyang nakahinga, pero mabigat pa rin ang dibdib ko. Ang daming tanong na ayokong sagutin, ang daming damdaming pilit kong ikinukubli kahit sa sarili ko. Sumakay ako ng jeep na parang wala sa wisyo.

SA pagkalabas ko ng building ng ARC, nakita ko sa harapan si Calvin. Napahinto ako sa paglalakad at pinakatitigan siya. Naka-cross arm siya habang nakasandal sa kanyang mamahaling kotse, na para bang may hinihintay. Napaayos siya ng tayo nang makita ako at binuksan ang pinto ng kanyang sasakyan. Mabilis ang tibok ng dibdib ko. Hindi ko inaasahan na nakababa na siya agad. Ang alam ko ay nasa loob pa siya ng opisina niya. “Sir Calvin…” mahina kong bati, pero parang hindi niya iyon narinig. “Sumakay ka na,” maikli niyang sabi. Walang galit sa boses niya, pero mas nakakatakot ang pagiging kalmado niya kaysa kanina sa opisina. “Marami naman po akong masasakyan pauwi. Saka, malapit lang po ang apartment ko rito,” palusot ko, kahit alam kong mahina iyon. Tumitig siya sa akin, diretso, walang alinlangan. “Alam ko. Ihahatid na kita.” Saglit akong nag-atubili. Ramdam ko ang mga matang nakatingin mula sa paligid. Sa mga empleyadong palabas din ng building. Ayokong mag-eskandalo. Ayokong m