All Chapters of The Billionaire’s Dangerous Desire: Chapter 231 - Chapter 240

Helios Devereaux Monastero’s Point of View“Boss, they located us. I don’t even know how they did that! Basta narinig ko na lang ang putok ng baril, at sinabi ng ilan nating kasama na nakapasok raw sa campus.”I froze. Hindi ko inaasahan ‘yon. Kaka-cancelled ko lang ng meeting ngayon nang makapasok ako sa conference, dahil may kailangan akong asikasuhin sana, pero mukhang gumalaw na sila.I don’t know if the higher ranks heard what my right hand said. Pero napansin ko kung paano magbago ang kanilang mood. It’s either narinig nila, o may nagsabi na sa kanila na isa sa mga tauhan namin.“In my office,” utos ko kay Darius.Mas safe roon kaysa bumiyahe pa sila pauwi. At least mas malapit doon, at mas marami rin ang mga tauhan kong nagkalat doon.Kaagad kong pinatay ang aking signal, at napansin kong nakatingin na sa akin ang lahat. Maybe they’re expecting me to continue the meeting and discuss what happened. Kaya naman dumiretso ako sa aking upuan, habang ang ilan sa kanila ay napaayos nan

Helios Devereaux Monastero’s Point of ViewThere you go. I’ve finally said those. Hindi na ako nag-alangan pang aminin sa kaniya. Hindi na rin ako takot, dahil sigurado akong hahabulin ko rin naman siya kahit ano pa ang mangyari.I let out a deep sigh. Umayos ako sa pagkauupo, at mabilis siyang binuhat para ibaba sa aking kandungan. Nagawa ko ring haplusin ang kaniyang hita, at ipinulupot ang aking bisig sa kaniyang baywang na para bang wala na akong balak pakawalan siya.“General?” nalilito niyang tanong.“Yes,” I retorted. “General. That’s how we addressed our leader.” Nakikita ko kung paano siya malito. Tila hindi naiintindihan ang gusto kong sabihin. Kaya naman tumikhim ako, at tinitigan siya nang mabuti.“General is the highest rank in the military, right?” tanong ko na nagpatango naman sa kaniya. “Lieutenant General is the second highest rank.”“So, naka-base kayo sa military ranks?” naninigurado nitong sambit.“Uh-huh?” I mumbled before parting her legs, caressing her thigh. “

Helios Devereaux Monastero’s Point of View“Kailangan bang kasama ako?” tanong niya sa akin, habang pinapanood ako sa pag-aayos.“Yes,” I responded with a stern voice. “You have to.”Bumuga siya ng hangin, at piniling maghanda na lang.We were both silent when we arrived at the parking lot. Pinagbuksan ko rin siya ng pinto, at ipinatong ko pa ang aking kamay sa kaniyang ulo para hindi siya mauntog sa pintuan.“Saan ba tayo pupunta?” pangungulit niya pa sa akin, pero nanatili akong tahimik.Gusto ko kasi siyang magpunta sa headquarters. Since alam naman na niya kung sino ako, kailangan ko na talagang ipaalam sa kaniya kung ano pa ba ang pinagkaaabalahan ko maliban sa pagtatrabaho.I want her to know that I’m doing this to protect her. Kailangan ko siyang imulat sa mundong nakasanayan ko, lalo pa at mukhang nakararamdam na rin ang mga Valiente kay Elizabeth.Pare-pareho lang naman kasi kami ng mundong kinagagalawan, at kung hindi ko siya sasanayin sa mundong mayroon ako, paano na siya?

Helios Devereaux Monastero’s Point of View“I wasn’t expecting you to come here,” I said, breaking the silence that filled the room.“I have my ways.”I just smirked at his remark and guided Elizabeth to enter my office. Hindi na ako nagsalita pa matapos no’n.Hindi ko naman kasi talaga alam kung bakit siya nandito ngayon, pero mukhang may alam na siya kaya ganito na lang siya kung sumulpot ngayon. Kaya nga kahit nakatitig siya sa amin ni Elizabeth sa tuwing mag-uusap, o gagalaw kami, wala akong pakialam.“What brings you here?” I interrogated him in a calm way.“Just wanted to check if you’re done playing with her—”“I wasn’t playing with her. It wasn’t included in my vocabulary, though.”He chuckled mockingly as if he had heard a ridiculous joke. “Don’t make me laugh. We both know who you are.”“Man, stop blabbering some shit if you don’t have enough evidence to prove your claim. I won’t accuse you if I don’t have enough evidence, though. I’m not stupid.”“What are you trying to sa

Helios Devereaux Monastero’s Point of View Kinalabit ko ang gatilyo, at malamig na tinignan ang mga pumapalibot ngayon sa amin. Marami sila, pero hindi man lang ako natakot. Parang mas lalo lang akong natuwa, dahil marami akong papatayin ngayon. Nasulyapan ko si Elijah na kasalukuyang nagtatago sa kaniyang sasakyan, habang patuloy ang pagpapaputok ng mga kalaban namin sa kaniyang gawi. Seryoso siya, at walang makikitang kahit anong emosyon sa kaniyang mga mata maliban ang panggigigil. Just like me, he’s furious. Hindi ko alam kung dahil ba may sumunod sa amin, o dahil naalala niya kung bakit kami ganito ngayon. Kaya naman itinutok ko ang aking baril sa mga lalaking pinauulan siya ng bala, at mabilis silang inubos nang hindi man lang sila pinagbibigyan ng pagkakataon para lumingon sa aking gawi. Mukhang naramdaman ni Elijah ang ginawa ko, dahil napalingon siya sa aking gawi. Kaya lang ay tanging malamig na ngisi lang ang ginawa ko, bago ako magtago sa sasakyan ko. Nakita ko ang in