Semua Bab Secret Wife Ako ni Professor Darien: Bab 261 - Bab 270

Lumapit si Darien ng ilang hakbang at yumuko para pulutin iyon.Isang sapatos, kaparehong-kapareho ng suot ni Harmony.Biglang sumikip ang dibdib ni Darien, may masamang pakiramdam siyang hindi maipaliwanag. Habang inilalabas ang cellphone at tinatawagan siya, nagmamadali siyang umakyat ng hagdan, halos dalawang baitang kung tumapak.Sa tenga niya, paulit-ulit ang automated voice: naka-off ang cellphone.Alam niyang lowbat ang phone ni Harmony. Pagdating sa fourth floor, tumakbo siya papunta sa classroom na may ilaw pa pero walang tao.Tahimik ang laboratory, walang kahit anong anino. Ang tanging maririnig lang ay ang mabigat niyang paghinga.Sa second floor, nakatago sina Harmony at Kiana sa sulok ng pader. Sobrang tahimik ng paligid, na parang ang tibok lang ng puso nila ang maririnig.Iniisip ni Harmony na siguradong may nangyaring hindi inaasahan kay Joselito. Kung hindi, imposible na hindi man lang ito sumilip sa loob. Konting silip lang sana at siguradong mahuhuli na silan

Bahagyang dumilim ang mukha ni Darien.“May alam ka pa bang ibang detalye?” tanong niya. “Halimbawa, kung sino yung babaeng estudyante?”“Hindi ko alam eh,” sagot ni Xander, umiling. “Ang alam lang namin, galing daw sa probinsya nila. Sabi ng asawa niya, kakagraduate lang daw ng high school noon. Kung paano niya ikinuwento, parang totoo talaga. Pero alam mo naman, lahat kami naniwala kay Joselito. Mukha siyang hindi gagawa ng ganung bagay. Tapos yung asawa niya, that time parang wala sa sarili, parang baliw na, kaya mas naniwala ang mga tao sa kanya.”Biglang naalala ni Harmony ang mga sinabi ni Joselito kay Kiana sa loob ng laboratory kanina. Binanggit pa nito ang Quizon Province.Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Isang ideya ang pumasok sa isip niya, hindi kapani-paniwala, pero lalong hindi niya kayang balewalain.“Si Kiana,” paos na sabi ni Harmony. Umiinit ang mga mata niya. “Si Kiana yung babaeng ‘yon. Galing siya sa parehong lugar ni Professor Joselito. Siya yung estud

Walang emosyon ang mukha ni Kiana habang nakatingin siya sa sarili niyang braso.Ang sakit sa braso niya ay parang pansamantalang nagpapahupa sa sakit na dinadala ng puso niya.Mula noong sandaling nilapastangan siya, napuno na siya ng poot at pagkasuklam sa sariling katawan.*Kinabukasan, paggising ni Harmony, napansin niyang fully charged na ang cellphone niya. May ilang missed calls at ilang messages mula kagabi.Harold: “Ate, bakit di mo sinasagot yung tawag ko? May kailangan sana ako.”Harold: “Ate, sinasadya mo bang hindi sagutin? I really need to talk to you.”Harold: “Ate, sagutin mo naman.”Matagal-tagal na ring hindi nakikipag-ugnayan si Harmony sa pamilya Crisostomo. Hindi rin naman sila ang tipo na kusang mangumusta. Kahit noong New Year, wala man lang ni isang message.At mas lalong bihira siyang tawagin ni Harold na “ate.” Simula nang lumaki sila, halos hindi na niya narinig iyon. Karaniwan, “uy” lang o diretsong pangalan na lang niya.Kapag biglang mabait, may

“Hindi naman, bakit mag-aaway ang dalawang ‘yon? Pareho naman silang mukhang kalmado. Kung ibang professor pa, maniniwala pa ako. Pero sila? Hindi ko talaga ma-imagine.”“Oo nga eh, parang imposible. Pero yung mga taga–student council mismo ang nagsabi. Ang daming nakakita, hindi lang isa o dalawa.”“Pero ano raw dahilan? May sinabi ba sila?”“Hindi rin nila alam. Ang sabi lang nila, pagpasok daw nila, parang nasa bullfight si Professor Darien.”“Hahaha, grabe, naiimagine ko na yung eksena.”Unti-unting umabot sa pandinig ni Kiana ang mga usap-usapan tungkol kina Darien at Joselito.Nakatungo siyang naglalakad nang mabilis, pero mas lalong humihigpit ang yakap niya sa mga librong hawak niya.Alam na alam niya kung bakit nangyari ang lahat ng iyon. At dahil doon, mas lalo siyang nasasaktan.Ang hustisyang siya mismo ang sumuko, may ibang taong pilit pa ring ipinaglalaban para sa kanya.Nangilid ang luha sa mga mata niya. Yumuko siya lalo at binilisan ang lakad.Sa tapat ng lib

Biglang napatingala si Harmony.Sa hindi kalayuan, nakita niya si Harold na matagal na niyang hindi nakikita, may hawak na cellphone. May bahagyang pasa sa pisngi nito, halatang sariwa pa.Pagkakita sa kanya, agad itong napangiti, bakas ang tuwa, at mabilis na lumapit.“Talaga palang ikaw. Akala ko nung una namamalik-mata lang ako. Ang laki na ng tiyan mo.”Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag, pero ni minsan ay hindi pa niya nakitang ganito ang ekspresyon ni Harold.Mukha pa ring bata, pero yung tono ng panunuyo, sobrang halata. Hindi sanay si Harmony sa itsurang iyon.“Paano ka nakapasok dito?” malamig niyang tanong.“Sumabay lang ako sa schoolmate mo,” maingat na sagot ni Harold. “Ate, ilang araw na kitang tinatawagan. Bakit hindi mo sinasagot?”“Ayokong sagutin.”Hindi inasahan ni Harold ang ganitong kasimpleng sagot. Saglit siyang natigilan, at halatang pinipigilan ang inis.Sa bahay, siya palagi ang pinakamataas ang posisyon. Sanay siyang pagsilbihan si Harmony. Kapag