บททั้งหมดของ Secret Wife Ako ni Professor Darien: บทที่ 241 - บทที่ 250

Pakiramdam ni Sammy, may pinagdadaanan talaga si Kiana sa isip. Kung noon, noong junior high o senior high pa lang siya, baka nilapitan niya ito na may mindset na “ililigtas” niya ang isang tao, gagamit ng care at pagmamahal para “baguhin” si Kiana. Pero ngayon, hindi na ganoon ka-bata at ka-naive ang pag-iisip niya.May kanya-kanyang buhay ang bawat tao. Kung ayaw magbukas ng loob ng isa, wala ring dahilan para pilitin. Choice iyon ng tao kung paano niya gustong mabuhay.Pagkatapos niyang ibaba ang tawag kay Harmony, balak na lang ni Sammy mag-scroll ng videos bago matulog.Biglang nagsalita ang isa pang dormmate, “Nag-reply na si Professor Roxas sa message ko. Akala ko hindi na siya sasagot kasi gabi na.”Matagal nang hirap sa Internal Medicine ang babaeng ito. Ilang araw na ang nakalipas nang maglakas-loob siyang i-add sa Vïber si Professor Joselito. Hindi niya inasahan na tatanggapin siya nito. Kanina lang, nag-send siya ng tanong, at hindi niya rin inakalang magre-reply pa ito

“Kiana, kamusta na, nakausap mo na ba ang pamilya mo?”Kakalapit pa lang ni Professor Lim nang makita niyang parang nakakita ng multo si Kiana, pasuray-suray na umatras palayo.“Hoy,” tawag ni Professor Lim, pero mabilis nang nawala sa paningin niya ang estudyante. Napakamot siya sa ulo at mahinang nagbulong, “Ba’t parang nakakita ng multo? Nakakatakot ba talaga ang mga guro?”“Mamaya na lang, i-message ko ulit siya,” sabi ni Professor Lim habang lumilingon, doon niya napansin ang kakaibang ngiti sa mukha ni Joselito sa likod niya.Medyo… nakakatakot tingnan.“Professor Joselito, okay ka lang ba?” tanong ni Professor Lim.Agad bumalik sa wisyo si Joselito. “Ah, wala ’yon. Professor Lim, tara na, akyat na tayo.”Biglang nawala ang kakaibang ngiti at napalitan ng pamilyar na mabait na ekspresyon, parang guni-guni lang ang lahat. Sumunod si Professor Lim na medyo nagtataka.Magkaibang opisina sila, pero bago sila tuluyang maghiwalay, tinawag bigla ni Joselito si Professor Lim.“Pr

“Ang paghalik sa isang tao ay paraan ng pagpapakita ng gusto. Kung nag-aalala ka, paano kung araw-araw na lang kitang halikan from now on?”Kung tutuusin, sobrang okay iyon.Sa loob-loob ni Harmony, matagal na siyang tumatango ng oo, parang naka-hundred yes na siya. Pero sa labas, kailangan pa ring magkunwaring mahinhin. Namula ang pisngi niya habang mahina niyang sinabi, “Sige na nga~”Pero sa totoo lang, sobrang kilig na kilig siya sa loob.“Parang wala talaga siya sa sarili lately. Dati, katulad mo siya, either nasa dorm lang o nasa library. Pero kahapon, after ng klase, umuwi siya sa dorm tapos natulog siya sa kama. Natulog, ha, Harmony! Kailan mo ba siya huling nakitang natulog sa araw? Diba usually gabi lang?” exaggerated ang tono ni Sammy. Halos tatlong taon na silang magkasama ni Kiana sa dorm, at hindi pa niya ito nakita na ganito. Kaya obvious na may kakaiba.“Baka may sakit siya?” tanong ni Harmony.“Medyo hindi maganda ang kulay ng mukha niya, pero pumapasok naman siy

“Akala mo ba dahil nakasakay ka na sa kotse ko, ganun na lang kadaling bumaba?”Sinubukan ni Kiana na hilahin ang pinto nang ilang beses. Nanginginig niyang inilabas ang cellphone niya. “Kung magpapatuloy ka pa, tatawag ako ng pulis.”“Maglakas-loob ka lang,” malamig na sabi ni Joselito habang yumuko palapit, saka mahigpit na hinawakan ang pulso niya.Sa haplos niya, sabay na sumiklab ang pagkaduwal at takot ni Kiana.“Sa tingin mo may maniniwala sa 'yo? Katulad noon, three years ago, may naniwala ba sa sinabi mo? Kahit pamilya mo?”Sa mga salitang iyon, biglang nanlabo ang mga mata ni Kiana. Namula agad ang paligid ng mga mata niya.Lumapit pa ang mukha ni Joselito, may nakakatakot na ngisi. “Ni-rape kita? Don’t joke. Hindi ba’t araw-araw kang nakasuot ng paldang ‘yan sa harap ko? At noong una, hindi ka rin naman tumanggi, di ba? Ikaw ang umakit sa akin.”Ang bawat salita niya ay parang karayom na tumutusok sa puso ni Kiana. Tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha niya habang paulit-u

Pagbukas ng pinto ng sasakyan, isang pigura ang halos gumulong palabas. Mabilis na umalis ang kotse, at si Kiana ay napaupo sa lupa, saka tuluyang napasuka nang malakas.Hindi niya alam kung gaano katagal siyang sumusuka. Pakiramdam niya pati apdo ay lalabas na. Biglang may isang boses na puno ng pagtataka at pag-aalinlangan ang nagmula sa itaas.“Kiana?”Hindi inakala ni Sammy na pagkatapos makipagkita sa mga kaibigan at bumalik sa eskwela, makikita niya si Kiana na nakasubsob sa lupa, sumusuka.Inisip pa niyang baka nagkakamali lang siya, kaya lumapit siya nang kaunti.Pag-angat ng ulo ng taong nakaupo sa lupa, laking gulat ni Sammy nang makita ang mukha nitong basang-basa ng luha, at ang suot niyang damit ay medyo magulo.“Ikaw… okay ka lang ba?” Agad siyang lumapit, nagmamadaling halungkatin ang bag niya para kumuha ng tissue at punasan sana siya.Pero nang makalapit siya, ramdam na ramdam niya na nanginginig ang buong katawan ni Kiana.“Gusto mo bang dalhin kita sa ospital