Secret Wife Ako ni Professor Darien のすべてのチャプター: チャプター 251 - チャプター 260

“Oo, oo, sige.” Tumango si Sammy, tapos napakunot ang noo niya, halatang magulo ang isip. “Parang naaawa talaga ako sa kanya. Wala siyang kahit isang close friend. Kapag may problema siya, wala man lang siyang kasamang humarap o sumalo. Tapos may narinig pa ako tungkol doon sa Lynn ng Section One. Diba dati kasama rin siya sa listahan ng mga exchange student candidates? Tapos nung hindi siya napili, sobrang galit niya. Umiyak pa raw siya sa opisina ng counselor, tapos sinabi pa niya, ‘Bakit si Kiana na tahimik at boring, siya pa ang napili?’ Mukhang malaki talaga ang sama ng loob niya kay Kiana.”Nginisian ni Harmony, halatang may halong pangmamaliit. “Kung napili si Kiana, ibig sabihin may dahilan. Kung hindi siya napili, dapat siguro mag-reflect muna siya kung saan siya nagkulang.”“Para nga siyang isang bully,” dagdag ni Sammy. “Kahit maganda ang grades niya, mahilig siyang magbuo ng grupo, parang may clique, parang gang vibes na minsan.”Nagkibit-balikat si Harmony. “So normal l

Napatawa si Sammy, parang napasinghap pa. “Kahit ikaw, akala mo lalaban ako pabalik, ’di ba? Pero mali ka. Kung ako ngayon ’yon, I swear, hindi ako magdadalawang-isip. Lalaban ako agad, hindi ko siya pagbibigyan. Pero ewan ko ba, noon… hindi ko talaga kaya. Alam ko naman sa sarili ko na kung ginantihan ko lang siya, kahit isang tuhod lang pabalik o isang sampal, kaya ko naman. Pero natakot ako. I just couldn’t do it.”Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. “Sa tingin ko, ganun din si Kiana. Sa ugali niya, malamang bata pa lang siya, sanay na siyang binubully. Kung minsan lang sana naglakas-loob siyang lumaban, kahit titigan lang sila nang masama, siguro wala nang mang-aapi sa kanya. Pero dahil mula pagkabata, sanay na siyang inaapi, akala niya normal lang ’yon. Noong bata pa siya, hindi niya alam kung ano talaga ’yon, kaya hindi niya alam kung paano haharapin. Tapos nung lumaki na siya, nagbanggaan yung mga naranasan niya dati at yung mga bagong naiintindihan niya ngayon. Kaya siy

“Mas okay na ba? Mas komportable na?” tanong ni Darien.“Oo… oo,” sagot ni Harmony.“Kapag masakit, sabihin mo agad sa akin.”Habang sinasabi niya iyon, mas lalo pang uminit ang mukha ni Harmony.Normal lang naman ang mga salitang iyon, pero pagdating sa pandinig niya, parang may ibang meaning na. Bigla siyang naging awkward, kung anu-anong naiisip.Si Darien, na kanina pa siya inoobserbahan, napansin agad na namumula na ang mukha niya.“Anong nangyayari sa 'yo? Ang pula ng mukha mo,” tanong niya.Mas lalo lang kinabahan si Harmony nang itanong iyon. Mabilis niyang tinakpan ang mukha niya at agad na nag-deny. “Ha? Wala ah, normal lang.”Napatawa si Darien. “Sige, sige. Hindi ikaw ang namumula, ako pala.”Alam ni Harmony na tinutukso lang siya nito. Dahil sa hiya at inis, bigla siyang “nagwala,” hindi rin niya alam saan niya nakuha ang lakas ng loob, bigla niyang inangat ang paa niya para sipain si Darien.Hindi pa man siya tumatama, biglang sumakit nang husto ang binti niya.

“Ano na ang gagawin? Paano kung saktan na naman niya ang sarili niya?” punong-puno ng pag-aalala ang boses ni Harmony.Biglang naalala ni Darien ang mga sinabi ni Kiana noon. “Professor Darien, puwede ba kitang pagkatiwalaan?” Naalala rin niya ang maingat at nag-aalinlangang itsura nito noon.“Hahanap ako ng pagkakataon para makausap siya nang maayos,” sabi ni Darien.Pagkatapos niyang magsalita, napansin niyang nakakunot pa rin ang noo ni Harmony. Hinila niya ito palapit sa kanya.“Sige na, sleep time na. Kailangan nang matulog ng baby, at pati na rin ang mommy ng baby,” sabi niya, parang naghehele ng bata. Kulang na lang ay kumanta siya ng lullaby.Hindi napigilan ni Harmony ang mapangiti. Bahagya niyang binuksan ang kumot sa tabi niya. “Sige, baby’s daddy, matulog na tayo.”Humiga si Darien sa tabi niya at marahang hinalikan ang noo niya. “Good night.”Magkayakap silang natulog.Noong gabing iyon, hindi nila inakala kung gaano kabigat ang dinadala ni Kiana. Hindi rin nila in

Paglapit niya sa pintuan, doon niya napansin na may pulang suction cup na nahulog sa sahig.Dumilim ang tingin ni Joselito. Dahan-dahan niyang hinawakan ang doorknob at marahang pinihit.Pagkabukas ng pinto, bigla siyang sumugod papasok.Pero sa loob, walang tao.Tahimik ang buong laboratoryo. Mga gamit lang sa eksperimento ang nakalatag sa mesa.Sandaling natigilan si Joselito.Tatlong minuto ang nakalipas.Sa likod ng pinto, nakasilip si Harmony sa maliit na siwang, nanginginig habang pinapanood ang nangyayari.Noong una, inakala niyang may relasyon lang ang dalawa at palihim na nagkikita sa gabi sa laboratoryo. Pero nang makita niya ang itsura ni Kiana, doon niya na-realize na kulang na kulang ang inihanda ng loob niya.Hindi ito consensual.Pinipilit siya ni Professor Joselito.Ang pagkaunawa ng eksenang iyon ang dahilan kung bakit nagsimulang manginig ang kamay ni Harmony. Nang marinig niya ang paulit-ulit na pagmamakaawa ni Kiana, halos mapunit na niya ang pinto at sum