Secret Wife Ako ni Professor Darien의 모든 챕터: 챕터 281 - 챕터 290

Ito ang pinakamagandang paglalarawan na narinig ni Harmony. Medyo uminit ang gilid ng mga mata niya, pero hindi niya napigilang mapangiti.Kinagabihan, magkayakap matulog sina Darien at Harmony. Mahina ang ilaw ng lampshade sa tabi ng kama. Hindi agad dalawin ng antok si Darien, kaya nakadilat lang siya, tahimik na tinitingnan ang babaeng nasa harap niya.Matapos manganak, masyado siyang maraming iniisip kaya pumayat siya sa mga nakaraang araw. Mas naging malinaw ang linya ng kanyang panga, matangos ang ilong, at ang mahahabang pilikmata niya ay naglalatag ng anino sa ilalim ng ilaw.Bahagyang gumalaw si Harmony. Nang magmulat siya ng mga mata, bigla siyang napatitig kay Darien.Tahimik lang itong nakatingin sa kanya, ang mga mata’y madilim na parang tinta, hindi mabasa ang emosyon.“Anong meron?” bahagyang bumilis ang tibok ng puso ni Harmony.“Harmony,” paos ang boses niya, “I really love you. Alam mo ‘yon, ‘di ba?”Hindi alam ni Harmony kung bakit parang may mabigat na nakada

Limang taon ang lumipas.Isang eroplano ang dahan-dahang lumapag mula sa himpapawid. Sa arrival area ng airport, maraming tao ang nakatayo, nakatingala at naghihintay sa paglabas ng kani-kanilang pamilya at kaibigan.Isang pamilyar na pigura ang lumitaw sa labasan.Limang taon na ang nakaraan, at ang dating bakas ng pagiging bata sa kanyang mukha ay tuluyan nang nawala. Sa itim at maliwanag niyang mga mata, puno na ngayon ng kumpiyansa. Ang dati niyang mahabang buhok ay ginupit na hanggang balikat. Payat ang kanyang pangangatawan, makinis ang kutis, malinaw ang mga mata na parang tubig ng taglagas. Buo ang dating niya, simple pero elegante, at ang bawat hakbang ay kalmado at siguradong-sigurado.Isang kamay ang humihila ng maleta, habang ang isa naman ay nakadikit ang cellphone sa tenga.Mula sa kabilang linya, malinaw ang boses na narinig.“Harmony, bumalik ka ng bansa tapos hindi mo man lang sinabi sa asawa at anak mo?”Ngumiti si Harmony, bahagyang kumurba ang labi. “Oo. Umuw

Sumakit na nang bahagya ang ulo ni Darien. “Ang purpose ng summer camp na ‘to ay para sanayin ang mga bata, palakasin ang loob nila at palawakin ang pananaw. Limang taon na si Daria.”“Limang taon pa lang siya, hindi limampu,” galit na sabi ni Xander. “Darien, ang sama ng loob ko sa ‘yo. Kawawa naman si Daria, sariling tatay parang walang pakialam. Kita mo, talagang ang godfather pa rin ang pinaka-nagmamahal sa kanya. Hindi pwede ‘to, magli-leave ako sa ospital, pupunta ako ng Mangroove City para sundan siya.”“Nandoon na ang nanay ko,” kalmadong sagot ni Darien.“Ha?” natigilan si Xander.“Katulad mo, hindi rin siya mapalagay, kaya nag-volunteer siya at sumama sa grupo.”Napabuntong-hininga si Xander. “Iba talaga ang lola.”“May mga teacher naman, walang mangyayaring masama,” dagdag ni Darien. “Normal lang na madapa ang mga bata paminsan-minsan. Hindi rin lumaking maarte si Daria. Excited na excited nga siya sa activity na ‘to.”“Eh kasi araw-araw mo siyang tinuturuan ng pagigi

Nasa harapan mismo ni Darien nang mangyari ang aksidente. Siya ang unang tumawag sa emergency hotline. Pagkababa ng tawag, agad siyang bumaba ng sasakyan para tingnan ang sitwasyon. Pagdating ng mga rescuer, hindi siya umalis at patuloy na tumulong sa pag-asikaso ng mga sugatan.Isang sigaw ng “Nurse!” ang biglang umagaw ng atensyon niya. Biglang kumabog ang dibdib niya. Sinundan niya ang boses, at doon niya nakita ang isang pamilyar na pigura.Isang babaeng payat ang nakaluhod sa lupa. Seryoso ang ekspresyon niya, ang buhok ay basta na lang isinukbit sa likod ng tenga. May ilang hibla ng buhok na nakawala sa tali at nakalaylay sa gilid ng mukha niya.Buong atensyon siyang nakatuon sa ginagawa niya. Mabilis niyang sinuot ang sterile gloves, maingat na tinukoy ang tamang parte ng dibdib matapos linisin ito. Habang lalong bumibilis ang paghinga ng pasyente, walang pag-aalinlangan niyang itinurok ang syringe sa dibdib nito. Hinila niya ang plunger, at makalipas ang ilang segundo, may h

“Tawag sa iyo, Professor Darien.”Pagkatapos ng meeting, isinasara pa lang ni Darien ang notebook niya at tumatayo nang may tumawag sa kanya mula sa tabi.Ang meeting na ito ay tungkol sa mga bagong requirements ng Department of Education para sa susunod na semester. Karamihan sa mga dumalo ay mga propesor, guro, at ilan ding nasa management ng iba’t ibang unibersidad. Ganitong klase ng meeting, at least dalawa o tatlong beses kada semester ginagawa, kaya kalaunan halos magkakakilala na ang lahat.Bukod pa roon, kilala na rin si Darien sa akademya, kaya karamihan ng mga guro mula sa ibang paaralan ay alam na kung sino siya.“Nabalitaan ko na may car accident daw sa dinaanan mo kanina, okay ka lang ba?” tanong ng guro na halatang may pag-aalala.Umiling si Darien. “Okay lang po ako, thank you sa concern, Teacher Wendy.”“Mabuti naman,” nakangiting sabi ni Wendy. “Napansin ko kanina sa meeting parang distracted ka, akala ko may masama ang pakiramdam mo. Ang tagal na rin nating hind