Secret Wife Ako ni Professor Darien의 모든 챕터: 챕터 491 - 챕터 500

Unti-unting gumagaling ang katawan ni Jaime. Mukhang talagang natakot si Rana, kaya sa mga sumunod na araw ay naging medyo maayos ang kilos niya. Napansin ni Harmony na ilang beses siyang tinitingnan nito na parang may gustong sabihin pero nag-aalangan. Hindi na lang niya pinansin at nag-focus sa mga trabaho niya.Hanggang sa araw ng paglabas ni Jaime sa ospital, kumatok si Rana sa pinto ng opisina.Pag-angat ng tingin ni Harmony, nakita niyang nakatayo ito sa may pintuan.“Harmony, gusto sana kitang makausap,” sabi ni Rana.May iba pang mga kasamahan sa opisina. Kilala na ng lahat ang ugali ni Rana, ang mga eksena niya dati ay hindi nakalimutan ng kahit sino. Kaya nang marinig nila iyon, napatingin sila kay Harmony na may halong awa.Ang hirap nga naman kapag ganyan ang pamilya.Tumayo si Harmony at lumabas ng opisina.Sa dulo ng corridor ng ward, may maliit na balcony. Doon tumigil sina Harmony at Rana.Saglit silang nanahimik. Hindi nagmamadali si Harmony, kalmado lang siyan

Nang marinig iyon ni Darien, napangiti siya. Parang hindi na kailangang magpaliwanag pa ni Harmony dahil alam na niya agad ang ibig sabihin nito. Inabot niya ang ulo ni Harmony at marahang ginulo ang buhok niya.Gustong-gusto ni Harmony ang ginagawa niyang iyon. Kapag si Daria ang ginugulo ni Darien ang ulo, palagi itong may kasamang sobrang lambing na expression. Naniniwala siyang ganoon din ang tingin nito sa kanya.Napangiti siya nang hindi namamalayan. Narinig iyon ni Daria, lumingon at nakita ang ginagawa ni Darien, kaya agad niyang inilapit ang ulo niya. “Daddy, gusto rin ni Daria. Touch my head din, please.”Tumawa si Darien at ginulo rin ang buhok niya, sinadya pang guluhin nang todo. Habang inaayos ni Daria ang buhok niya, humahalakhak siya. “Daddy, you’re bad.”Sa narinig, ginulo pa ulit ni Darien ang buhok niya. Ayaw magpatalo ni Daria, kaya bigla siyang tumayo at kumapit sa daddy niya, sinusubukang guluhin din ang buhok nito.Mukhang dalawang bata ang nag-aaway. Para h

Biglang kumirot ang labi niya nang kagatin siya ni Darien.“Aray!” Napangiwi si Harmony at hinampas siya sa balikat. “Ano bang ginagawa mo?”Kung mapunit ang labi niya, paano niya ihahatid si Daria sa preschool?“Fair para sa lahat?” mababa at may diin ang boses ni Darien. Hindi pa rin niya binibitawan ang bewang niya, parang sinasadya talagang i-pressure siya.At sa totoo lang, gusto ni Harmony ang ganitong itsura niya, yung harap-harapang nagseselos, walang tinatago.Sinadya niyang tumingin lang sa kanya, hindi nagsalita, nakangiti lang.Lalong lumapit si Darien.“Hmm!”Hindi na ito katulad ng kaninang mabilis lang na halik. Hinawakan ni Darien ang likod ng ulo niya gamit ang isang kamay, hindi siya binigyan ng chance umatras. Diretso, mapusok, walang preno.Nasa dining area lang si Daria, pero nagawa pa rin niya ‘to.Namula hanggang tenga si Harmony. Mahina niyang tinapik ang dibdib ni Darien, senyas na tigilan na siya.Pero malinaw na wala sa plano ni Darien ang huminto.

Hindi naman alam ni Harmony na dahil lang sa kanya, nagkaroon na ng konting insecurities si Professor Darien tungkol sa itsura niya. Pagdating niya sa ospital, deretso trabaho agad siya, rounds, tapos sunod-sunod na operasyon, halos wala nang pahinga.Dahil nakalabas na ng ospital si Jaime, parang nabunutan ng tinik ang buong departamento. Para bang umaliwalas pati hangin sa paligid.Tanghali na nang makababa siya mula sa operating room. Pagtingin niya sa oras, alam niyang lampas na siya sa oras ng kainan sa cafeteria.Nung mag-oorder na sana siya ng pagkain online, may dumating na si Zenaida na may dalang paper bag.“Dr. Harmony, kumain ka na ba?” tanong nito.“Hindi pa, o-order pa lang sana ako ng delivery.”Pagkarinig nun, agad sinabi ni Zenaida, “Huwag ka na mag-order. Naparami yung inorder ko, sabay na lang tayo.”Hindi na nagpa-pilit si Harmony. Inilagay niya ang phone sa bulsa at ngumiti. “Okay, thanks.”Magkasama silang pumunta sa break room. Habang naglalakad, kinukwen

“Wala ngayon.”Napabuntong-hininga si Xander nang marinig iyon, halatang gumaan ang loob niya.Pero agad din siyang napahinto nang marinig ang kasunod. “Busy lang ako nitong mga nakaraan kaya tinanggihan ko muna, pero may inaayos na naman silang ilang bago.”Parang may mabigat na bumagsak ulit sa dibdib ni Xander.Nag-alinlangan siya sandali, tapos medyo pailalim na nagsalita, parang nahihiya. “Actually… hindi naman kailangan palaging blind date. Kung may maayos na tao na malapit sayo, no need na mag-aksaya ng oras sa ganun.”Sinulyapan siya ni Zenaida mula sa gilid ng mata.Kitang-kita sa mukha niya, parang gusto nang isulat: “Ako ‘yon, ako ‘yon.”Para lang asarin siya, sinadya ni Zenaida na sabihin, “Kaya nga ako nagba-blind date kasi wala.”Parang na-trigger si Xander, bigla siyang umupo nang tuwid. “Sino’ng nagsabing wala? Andito na nga sa harap mo.”Pagkasabi niya noon, biglang tumahimik ang loob ng kotse.Hindi sumagot si Zenaida.Ilang segundo ang lumipas. Unti-unting