สัญญารักไร้หัวใจ의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

ตอนที่97แพทย์หญิงคนใหม่ดูหน้าคุ้นๆ พราวตะวันชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมามองมีนาอย่างรวดเร็วแต่ก็รีบก้มลงทันที ใบหน้าของเธอแสดงความตื่นตระหนกออกมาเพียงเสี้ยววินาที เธอปฏิเสธทันทีอย่างสุภาพแต่หนักแน่น“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ชอบ แต่ฉันขอปฏิเสธการสัมภาษณ์ค่ะ” พราวตะวันกล่าวขึ้นมา“แต่คุณสามารถถ่ายภาพอาหารและถ่ายบรรยากาศในร้านได้เต็มที่เลยนะคะ แต่ขอควากรุณา ห้ามถ่ายติดภาพฉันในวิดีโอเด็ดขาดค่ะ และพราวขอไม่เปิดเผยใบหน้าหรือตัวตนในสื่อสาธารณะทุกช่องทางค่ะ” ธามที่ได้ยินบทสนทนานี้ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความสงสัย “พราวครับทำไมไม่ให้สัมภาษณ์ล่ะครับ นี่เป็นโอกาสที่ดีมากๆ เลยนะครับ ร้านจะได้เป็นที่รู้จักมากขึ้น” พราวตะวันมองหน้าธามและจำต้องหาคำตอบเพื่อปกปิดความลับของเธอ “พราวแค่ไม่ชอบออกกล้องเท่านั้นค่ะพี่ธาม” พราวตะวันตอบด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเล็กน้อย “พราวอยากใช้ชีวิตสงบๆ ที่นี่ค่ะ ไม่อยากเป็นที่รู้จักหรือตกเป็นเป้าสายตาของใคร” ธามแม้จะไม่ค่อยเชื่อใจนัก แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าตาม มีนาจึงตัดสินใจรีวิวอาหารและบรรยากาศร้านอย่างละเอียด โดยทำตามคำขอของเจ้าของร้านอย่างเคร่งค

ตอนที่99ข่าวลือ หลังจากการปรากฏตัวของแพทย์หญิงมณีรัตน์ ในฐานะแพทย์หัวใจคนใหม่ของโรงพยาบาล บรรยากาศในการทำงานของอคิณก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด มณีรัตน์ไม่ได้มาแค่ทำงาน เธอมาพร้อมความตั้วใจที่จะทวงคืนความสนใจจากรุ่นพี่ที่เธอคิดว่ายังคงมีใจให้เธออยู่ไม่เสื่อมคลาย เธอเชื่อมั่นในสายตาที่เขาเคยแอบมองเธอเมื่อก่อน และมั่นใจว่าเมื่อความห่างไกลหายไป ความสัมพันธ์ย่อมพัฒนาได้ไม่ยาก มณีรัตน์มักจะหาโอกาสเข้าใกล้อคิณอยู่เสมอ เธอใช้ความเชี่ยวชาญของตนเองเป็นข้ออ้างในการติดต่อสื่อสารที่ถี่ขึ้นกว่าปกติ ไม่ว่าจะเป็นการนำเอกสารสำคัญเกี่ยวแผนกหัวใจเข้าพบที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการด้วยตัวเองทุกครั้ง ทั้งที่สามารถสั่งการผ่านเลขานุการได้ หรือการเข้าปรึกษาเรื่องคนไข้ที่ต้องผ่าตัดอย่างละเอียดเกินความจำเป็นในยามวิกาล “ท่านผู้อำนวยการคะ เคสนี้ละเอียดอ่อนมากค่ะ มณีรัตน์อยากปรึกษาเรื่องการเลือกใช้อุปกรณ์ผ่าตัดหัวใจโดยเฉพาะเลยค่ะ” มณีรัตน์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่เธอยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงานของอคิณ เธอตั้งใจให้ร่างกายของเธออยู่ใกล้เขาในระยะที่สัมผัสได้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ใช้ก็ส่งกลิ่นอ่อน

ตอนที่101ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม หลังจากที่อคิณสั่งระงับข่าวลืออย่างเด็ดขาดแล้ว เขาก็เรียกแพทย์หญิงมณีรัตน์ เข้ามาพบในห้องทำงานของเขาทันที ห้องทำงานที่เคยเป็นสถานที่ทำงานที่สุขุม บัดนี้เต็มไปด้วยบรรยกาศที่เคร่งเครียดและเย็นชา มณีรัตน์เดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและมั่นใจ เธอคาดหวังว่าการถูกเรียกตัวมาพบครั้งนี้ จะเป็นการพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจหรืออาจจะเป็นการนัดหมายส่วนตัวแต่สีหน้าของอคิณที่บึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย “คุณมณีรัตน์นั่งลงก่อนครับ” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ เขาไม่ได้เรียกเธอด้วยชื่อเล่นหรือใช้คำว่าน้องอีกต่อไป “ผมคงต้องขอใช้เวลาสักครู่เพื่อพูดคุยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงานของคุณ” “ค่ะ พี่คินน์” มณีรัตน์ตอบเบาๆ พลางนั่งลงอย่างเรียบร้อย “ผมขอพูดให้ชัดเจนและจบเรื่องนี้ไปเลยนะครับ” อคิณประสานมือกันไว้บนโต๊ะ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเธออย่างเด็ดขาด “ผมรับทราบถึงความตั้งใจที่คุณพยายามแสดงออกมาในช่วงที่ผ่านมา ทั้งการเข้ามาใกล้ชิด การแสดงความห่วงใยที่เกินกว่าเพื่อนร่วมงาน รวมถึงกา

ตอนที่103สัญญาณจากดวงใจ คืนนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านเช่าในหมู่บ้านที่ห่างไกล พราวตะวันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดที่รุนแรงอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันไม่ใช่แค่การปวดท้องธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกบีบรัดอย่างหนักที่ทำให้เธอตัวเกร็งไปทั่วทั้งร่าง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายบนหน้าผาก ซึมซับกับความมืดมิดของยามวิกาล เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ตามที่เคยอ่านจากคู่มือคนท้อง แต่ความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามาอีกระลอก ครั้งนี้หนักหน่วงจนเธอร้องออกมาเบาๆ “โอ๊ย!!!” พราวตะวันกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ทันทีว่านี่คือสัญญาณของบางสิ่งที่กำลังจะมาถึง และมันมาก่อนเวลาที่กำหนด ด้วยมือที่สั่นเทา เธอเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ในยามที่เธออ้างว้างและหวาดกลัวที่สุด คนแรกที่เธอคิดถึงและพึ่งพาได้คือคนที่เคยช่วยเหลือเธอมาตลอดนั่นก็คือป้าดี ทันทีที่ป้าดีรับสาย เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและขาดห้วง “ป้าดีคะ ฮือๆ ๆ พราวปวดท้องมากเลยค่ะ พราวไม่ไหวแล้ว เหมือนจะคลอดแล้วค่ะ” เสียงสั่นเครือของพราวตะวันทำให้ป้าดีที่เพิ่งผล็อยหลับไปตื่นขึ้นทันที ความงัวเงียหา

ตอนที่105การเดินทางด้วยความหวัง อคิณยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์เช็คอินในสนามบินดอนเมือง ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความกระวนกระวายใจเล็กน้อย แม้ภายนอกจะดูผ่อนคลาย แต่ในใจของเขากำลังคิดถึงจุดหมายปลายทางที่เขาไม่ได้บอกใครอย่างแท้จริง “ไปเที่ยวกันหน่อยนะทุกคน งานหนักมาเยอะแล้ว” อคิณกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ฝืนๆ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับอคินัย พราวฟ้า ชวินและกานต์ ทุกคนดูตื่นเต้นกับการพักผ่อนอย่างกะทันหันนี้ “จู่ๆ ก็ชวนมาเที่ยวไกลขนาดนี้เนี่ย อย่าบอกนะว่ามึงมาตามหาพราวอ่ะ ไอ้คินน์” ชวินถามพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย “ไร้สาระน่าชวิน” อคิณตอบปัดๆ แต่สายตาของเขาฉายแววกระตุกเล็กน้อย “กูก็แค่เบื่อกรุงเทพ อยากมาสูดอากาศที่ต่างจังหวัดบ้าง ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพราวจะอยู่ที่ไหน ให้แกสืบยังไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน” กานต์ยิ้มและหันไปปลอบชวิน “โอ๊ย!!! พี่วินก็ พี่คินน์คงอยากพักผ่อนจริงๆ นั่นแหละค่ะดูสิ ทำงานหามรุ่งหามค่ำขนาดนั้น ได้เปลี่ยนบรรยากาศก็ดีแล้ว” “นั่นสิพี่วิน” พราวฟ้าเสริมขึ้นมา “ฟ้าเห็นด้วยกับพี่คินน์นะ เบื่อบรรยากาศแย่ๆ ในกรุงเทพเต็มทีแล้ว”