All Chapters of สัญญารักไร้หัวใจ: Chapter 111 - Chapter 120

ตอนที่108จะได้เจอกันสักที อคิณกลับมาถึงกรุงเทพมหานครแล้วหลายวัน แต่จิตใจของเขายังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิดหวังที่ตามหาพราวตะวันไม่เจอ เขาไม่สนใจงานและปฏิเสธที่จะออกไปพบใคร ในค่ำคืนหนึ่ง อคิณนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมในห้องทำงาน เขาหยิบกรอบรูปเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู เป็นรูปถ่ายของเขากับพราวตะวันในวันที่เธอยอมถ่ายภาพกับเขาเป็นครั้งแรก เป็นภาพที่พวกเขาดูมีความสุขที่สุด “พราว พี่ขอโทษ” อคิณลูบไล้ที่ใบหน้าของภรรยาในรูปถ่าย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ อคิณนึกขึ้นมาได้ว่าช่วงกำหนดคลอดของพราวตะวันเลยมาแล้วหลายวัน “ป่านนี้ พราวคงคลอดแล้วสินะ ลูกของเราคงลืมตาดูโลกแล้ว แต่ทำไมพี่ไม่ได้เจอลูกพร้อมกันกับพราวนะ” อคิณทรุดตัวลงกับโซฟา ความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในฐานะสามีและพ่อถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาพยายามโทรศัพท์ไปที่เบอร์ของพราวตะวันอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ได้รับเพียงเสียงสัญญาณที่ว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนเป็นพ่อที่ถูกทอดทิ้ง ในเวลาเดียวกันนั้น ณ บ้านเช่าติดร้านก๋วยเตี๋ยวบ้านไร่ พรา

ตอนที่110ได้เจอกันสักที “ร้านก๋วยเตี๋ยวอะไรกันฟ้า พราวบอกให้มาบ้านเช่าไม่ใช่เหรอ” สุริยะถามด้วยความงุนงง อรัญญาเองก็ทำหน้างงไม่แพ้กัน พราวฟ้ารีบหันไปหาพ่อแม่ด้วยสีหน้าซีดเผือด “แม่ พ่อ ฟ้าจำได้ นี่มันร้านก๋วยเตี๋ยวที่พี่คินน์พามากินเมื่อตอนที่มาเที่ยวทริปก่อนค่ะ ร้านที่พี่กานต์บอกว่าอยากกินอีกชาม แต่ร้านปิด พี่พราวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ถึงว่ารสชาติก๋วยเตี๋ยวคุ้นๆ พี่คินน์ก็บอกว่าเหมือนพี่พราวทำ นี่มันเรื่องจริงหรือเนี่ย” สุริยะและอรัญญาถึงกับนิ่งอึ้ง เรื่องราวทั้งหมดที่อคิณ เคยพูดเกี่ยวกับรสชาติก๋วยเตี๋ยวที่เหมือนภรรยาทำ และอาการคลั่งไคล้ที่จะกลับมากินอีก กลายเป็นเรื่องจริงที่น่าตกตะลึง เพราะอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมเท่านั้นแต่ก็ไม่ได้เจอกัน พราวฟ้าเดินลงจากรถก่อนจะเดินไปที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวก็เจอเข้ากับธามและอ้อมที่กำลังเตรียมร้านก๋วยเตี๋ยว “ร้านยังไม่เปิดนะครับ ตอนนี้น้ำซุปยังไม่พร้อมเลยค่ะ” ธามเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าพราวฟ้ายิ้มๆ พราวฟ้าจ้องมองธามอย่างพิจารณาก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ขอโทษค่ะ” พราวฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่รักษาม

ตอนที่112คำสัญญาของธาม ผ่านไป 2 วันพราวตะวันกำลังนั่งป้อนนมให้น้องบะหมี่อย่างอ่อนโยน สุริยะและอรัญญานั่งอยู่ข้างๆ มองลูกสาวและหลานด้วยความรัก บรรยากาศภายในบ้านเช่าเต็มไปด้วยความสงบและอบอุ่น พราวตะวันดูสดใสขึ้นมากหลังจากที่ได้อยู่กับครอบครัว“คุณดูสิ น้องบะหมี่ดูดนมเก่งมากเลย” อรัญญากระซิบเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“ใช่สิแม่ ลูกสาวพราวนี่นา” พราวตะวันยิ้ม เธอรู้สึกอิ่มเอมใจทุกครั้งที่ได้มองหน้าลูกสาว สุริยะเดินนั่งลงข้างๆ พราวตะวัน “นี่ก็วันที่สามแล้วนะลูก พ่อกับแม่อยากอยู่ที่นานๆ”พราวตะวันยิ้มอย่างซาบซึ้งใจ “พราวดีใจมากๆ ที่พ่อกับแม่อยู่เป็นเพื่อนนะคะ แต่พราวเป็นห่วงพ่อกับแม่มากกว่า”พราวฟ้าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำก็เข้ามาร่วมวงสนทนา เธอเห็นถึงความสุขที่พี่สาวได้รับ แต่ก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่พ่อกับแม่ต้องกลับไปพักผ่อนจริงๆ แล้ว“คุณพ่อ คุณแม่คะ ฟ้าว่าเราจะต้องกลับกรุงเทพได้แล้วนะคะ” พราวฟ้าเริ่มพูดอย่างเกรงใจ“ไม่กลับหรอกฟ้า” อรัญญาปฏิเสธทันควัน“แม่เพิ่งได้เจอหลาน แม่อยากอยู่เลี้ยงหลาน แม่อยากอยู่กับพราว แม่ไม่อยากให้พราวอยู่คนเดียว”“ใช่ฟ้า พ่อเองก็อยากอยู่กับหลานกับพราว พ่อก

ตอนที่114วันเกิดป้าดี สามวันต่อมา วันนี้คือวันเกิดครบรอบ 60 ปีของป้าดี ร้านก๋วยเตี๋ยวถูกจัดตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สวยงาม ธามได้นำลูกโป่งสีสันสดใสมาผูกไว้ที่เสา และจัดโต๊ะยาวสำหรับแขกประมาณสิบกว่าคน และโต๊ะเล็กๆ อีกหลายโต๊ะ พราวตะวันในชุดเดรสน่ารักๆ ที่ดูเรียบร้อยกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงเค้กฝอยทองโฮมเมดก้อนโตบนโต๊ะอาหารอย่างภาคภูมิใจโดยมีอ้อมช่วยจัดเรียงชิ้นเล็กๆ สำหรับแขกอีกหลายชิ้น “พี่พราวเก่งจังเลยนะคะ ทำเค้กเป็นด้วย อย่างนี้ก็เปิดร้านเบเกอรี่ได้เลยสิคะ” อ้อมกล่าวชื่นชมด้วยแววตาเป็นประกาย พราวตะวันยิ้มอย่างอ่อนโยน “พี่ก็เพิ่งหัดทำตอนมาอยู่กับป้าดีนี่แหละจ๊ะ แต่ก็ขอบคุณอ้อมมากนะที่ชม ถ้าพี่ทำอีกจะชวนอ้อมมาทำด้วยนะ” “ได้ค่ะ อ้อมก็อยากทำเป็นค่ะ เผื่อได้ทำขายด้วย” อ้อมตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ดีเลยจ้ะ เดี๋ยวพี่สอนนะ” พราวตะวันกล่าวออกมาแล้วก็ยิ้มให้กับอ้อม น้องบะหมี่ถูกธามอุ้มพาไปทักทายกับเพื่อนบ้านที่มาร่วมงานอย่างสนุกสนาน ทุกคนต่างชื่นชมป้าดีในฐานะผู้ใจดีและเป็นที่พึ่งของคนในชุมชน พราวตะวันมองภาพเหล่านี้ด้วยคว

ตอนที่116คุณเป็นใคร อคิณเซถอยหลังไปชนกับตู้ไม้ เลือดสีแดงซึมที่มุมปาก เขาตกใจกับการถูกชก แต่ก็พยายามพยุงตัวเองไว้ “พี่ธาม!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ” พราวตะวันกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด เธอรีบเข้ามายืนขวางระหว่างชายสองคนไว้ทันที มือยังคงกอดลูกสาวตัวน้อยไว้แน่น “พราวพี่จะช่วยพราวคนนี้เป็นใคร” ธามมองอคิณด้วยสายตาที่ดุดันพร้อมที่จะชกซ้ำอีกครั้ง “อย่าค่ะ พี่ธาม เขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เขาคือ...” พราวตะวันพูดไม่ออกเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “เขาคือพ่อของน้องบะหมี่ค่ะ” คำพูดนี้ดังก้องในบ้านเช่าหลังเล็ก ธามถึงกับชะงักงัน มือที่กำหมัดแน่นคลายออกทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความรู้สึกผิดและตกใจ เขาเพิ่งชกสามีของพราวตะวันและพ่อของน้องบะหมี่เด็กตัวน้อยๆ ที่เขาอุ้มและเลี้ยงอยู่ทุกวัน “ดีเลย ยิ่งรู้ว่าแกเป็นพ่อของบะหมี่แล้วก็เป็นสามีของพราวฉันยิ่งอยากต่อยแกให้หน้าแหกไปเลย เป็นสามีภาษาอะไรปล่อยให้เมียต้องมาลำบากเลี้ยงลูกอยู่คนเดียว” ธามเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของอคิณอย่างสมเพช อคิณรับคำสบประมาทนั้นไว้เต็มอก แต่เขาก็ไม่ชอ