สัญญารักไร้หัวใจ

สัญญารักไร้หัวใจ

last updateHuling Na-update : 2026-05-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
141Mga Kabanata
1.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เพราะสัญญาในอดีตทำให้เธอต้องแต่งงานกับคนที่เกลียด! เขาคือเสือผู้หญิงในข่าวลือ ส่วนเธอคือหญิงสาวที่พร้อมจะทำทุกอย่างให้เขาเกลียดและยอมหย่า แต่ทำไมยิ่งร้ายเขากลับยิ่งรัก... แล้วเธอจะหนีหัวใจตัวเองได้อย่างไร

view more

Kabanata 1

บทนำ อารัมภบท

Something is wrong with this vampire. And no one seems to notice.

A roar of bloodthirsty excitement rises and falls through the execution square as the guards drag the vampire into the center.

“How much blood do you think they'll make this one spill?” Rinna’s amused question drifts into my ears, but l don't answer.

From the high edge of the watchtower, I study the vampire instead.

Jet-black hair falls unevenly over his face, hiding most of it. He is large as well, enough so that even with the silver chains burning his wrists and guards at his sides, he still towers over them all. With a body like that, it shouldn't have been possible for Team A to get their hands on him. Especially not without two or three hunters dead.

My grip tightens around the rail. Something is completely wrong. I can feel it in my bones.

I lean forward slightly. “Where did they say—”

The vampire stops moving. Then, with unnatural speed, he whips his head toward our tower.

“—they found it again?” I finish, the words catching in my mouth.

Forest-green eyes lock onto mine.

For a moment, everything in the square fades.

A strange pressure starts to stir low beneath my ribs, sharp enough to make my breath stall for half a second. I straighten immediately, irritated by my reaction. With the distance between us, I shouldn’t even be able to see his face clearly, especially beneath all that dark hair, but for some reason I can.

I don’t move. Neither does he. Not even the guards shoving him forward breaks his gaze from mine. There is an intense weight behind the stare. A weight that stays as if he's confirming something.

A heavy shove at his back finally breaks the contact. I blink immediately, shaking the trance off as my heart starts to skitter.

Rinna is talking now, probably responding to my question. But her voice doesn’t fully register.

I exhale through my nose, forcing my attention back to her, but the timing is off. I miss some things. I hate missing things.

“…the capital gates,” she is saying.

I nod once. “The gates.”

But my focus doesn't fully return. It keeps slipping.

“Yeah, I know, very ballsy move for a vamp. They usually know better than to come near us. I'm betting Sebby that either it's a newly-turned or a mindless one.”

“Team A hardly ever brings in newly turned ones,” I say absently, my heart beating faster. The vampire has tilted his head again and is staring at me.

“Why not?”

My fingers shift against the rail as though resisting the urge to step back into the shadows. “It’s too easy for them.” I murmur. “They’d rather go for the ones that fight back. Ones that would rather die than be caught.” My voice lowers. “This one allowed itself to be taken.”

A faint unease creeps up the back of my neck the moment the words leave my mouth. And the feeling sharpens when the corners of the vampire's mouth twitch upward. It isn't a smile.

Before I can process it, the crowd erupts again, tearing my attention.

The executioner has arrived.

He walks into the center of the square, waving both hands with a big, practiced grin stretching on his face.

Axon Drux. My cheating ex-fiancé. The reason I lost my place in the Order.

*Damn it.* A bitter taste coats my tongue as I watch him continue to wave. It is because of him, I’m stuck here, because of him I disobeyed orders and went hunting a vamp on my own, because of him my hunting privileges were revoked and I'm stuck on prison duty.

My fingers instinctively trace the faint, silver scar on my wrist.

Out of all the possible high-ranking hunters the Order could have chosen tonight, why did it have to be him.

The image of that night flashes again—his golden-haired head between Elena’s legs on our home’s floor.

Odin's beard, his stupid face is the last thing I want to see right now.

A low growl rolls through the square, drawing my attention back to the vampire. The vampire’s gaze has shifted from me to Axon.

And for some reason, the look unsettles me more than the smile.

One of the guards kicks the back of his knees, forcing him down into the dirt as Axon strides over to meet them, playing to the crowd like a stage actor. A servant soon steps forward, holding a platter. Resting on it is a heavy, silver-tipped stake.

The square immediately goes silent when Axon’s fingers close around it.

Even I hold my breath. Waiting. A vampire that large, with those chilling intelligent eyes, is surely going to snap his chains, surely going to try and escape.

Axon raises the weapon high, staying there for a few seconds more than necessary, before driving the silver wood straight into the vampire's heart.

A choking, horrific sound tears from his throat, and right before our eyes, his skin begins to blister and liquefy.

And just like that, it is over. The crowd's thundering cheers return.

The ash will be cleaned before morning. The crowd will go home satisfied. And beneath the Guild, another cell will quietly fill, and another “death” will happen again in a week.

“Well,” Rinna breathes, leaning over the rail to watch the body collapse into an ash heap. “Guess I owe Sebby. That was pathetic.”

I don't say anything, disappointment trailing behind before a hot rush of anger overpowers it. Was I seriously disappointed that a monster hadn't slaughtered my ex-fiancé and escaped?

I push away from the ledge, disgusted with myself. “I'm heading out.”

“Where—oh, I forgot. You’re still on night duty.” She looks at me. “Want me to keep you company?”

I shake my head, already reaching the doorway. I trace the scar again. “No need,” I say, looking back at her. “Only one of us should suffer tonight. See you tomorrow.”

An hour later, I enter the prison blocks.

The air down here is always stale and freezing, and combined with the suffocating silence, it is the perfect place to hide the Guild's darkest secret: the vampires they keep alive for interrogation and blood-harvesting.

Walking up to the duty desk, I meet the bored gaze of the evening guard.

“Cutting it close again, Eira,” Jorunn says, tossing his quill onto the ledger.

I sigh, pulling the logbook to sign my name. “Sorry,” I mutter a second after, taking the heavy ring of iron keys he holds over. “I was at the execution.”

He gives me a look that said that he didn't believe me, but I couldn't care less about what he thought. Come sunrise, my three-month exile from the field is officially over. I am going back to my team.

“Any new shipment?” I ask, hooking the keys to my belt.

He eyes me for a few more seconds before shaking his head. “Only the one from yesterday. Team A already dropped it off. It's in the last cell down the hall.”

I nod, turning away before continuing down the corridor. Five steps in, muttered curses, ragged breathing and the desperate hissing from starving, drugged vampires greet me.

I walk deeper into the damp hallway, ignoring their calls and only slow slightly as I approach the cell block at the very end of the hall.

No snarling. No chains rattling against stone. No threats spitting through the iron bars. Not a single sound comes from it.

My hunter instinct flares immediately. Didn't Jorunn say—

“Eira.”

A voice rumbles, making me draw my dagger instantly. The voice is smooth and deep and entirely too steady for a prisoner supposed to be drugged or waking from it.

“Who said that?” I demand, stepping closer to the heavy iron bar.

Out of the darkness, a pair of glowing, forest-green eyes stare straight at me. The vampire from the execution stands in front of me, fully intact and healed.

As I stare in horror, he tilts his head.

“You’re late.”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
141 Kabanata
บทนำ อารัมภบท
บทนำอารัมภบทโทรศัพท์แนบหูจนร้อนผ่าว แต่ไฟในใจของพราวตะวันกลับร้อนแรงยิ่งกว่า“ไม่!!! ทำไมต้องให้ฉันแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!!!” เสียงหวานใสที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความกร้าวร้าว พราวตะวันตะโกนใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดวางสายอย่างแรง ในมือของเธอโทรศัพท์ราคาแพงแทบจะแหลกคามือด้วยแรงบีบอัดจากความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง“ก็เพื่อชีวิตพ่อของแกไงพราว!!!” น้ำเสียงแหบเครือของแม่ที่อ้อนวอนยังคงดังก้องในโสตประสาทของเธอ“เงินสิบล้าน ไม่ใช่จำนวนน้อยๆถ้าไม่มีอคิณพ่อก็ตาย” เสียงของแม่ที่ร้องไห้และเสียงเครื่องช่วยหายใจของพ่อที่กำลังนอนหมดสติในโรงพยาบาลยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันคือภาพซ้ำๆ ที่คอยตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามจะปฏิเสธมาตลอดหนึ่งสัปดาห์พราวตะวันทรุดตัวลงกับพื้นห้องนอนเย็นเฉียบราวกับจะช่วยดับไฟในใจที่กำลังลุกโชน น้ำตาไหลพรากอาบแก้มใสจนเปียกชุ่ม ความจริงที่โหดร้ายกำลังกดดันให้เธอต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา การแต่งงานที่ไร้ซึ่งรักเพื่อแลกกับลมหายใจของผู้เป็นพ่อที่เธอรักสุดหัวใจในเวลาต่อมา...แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นเงาร่างสูงของอคิณ ที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำร่างกายกำยำ เปลือยเปล่าท่อนบนมี
Magbasa pa
ตอนที่ 1 สัญญาที่ไร้หัวใจ
ตอนที่ 1 สัญญาที่ไร้หัวใจ แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องกระทบใบหน้าของพราวตะวัน ทำให้รอยยิ้มของเธอดูกระจ่างสดใสเป็นพิเศษ วันนี้คือวันจบการศึกษาของเธอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเพื่อนฝูงที่กำลังฉลองกันอย่างคึกคัก พราวตะวันหันไปคุยกับ กานต์ เพื่อนสนิท และพราวฟ้า น้องสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น“ในที่สุดก็จบสักทีกานต์ พราวฟ้า ต่อจากนี้ฉันก็จะทำงานเก็บเงินอย่างที่ฝันไว้แล้วรอพี่ฟิล์มกลับมาสร้างครอบครัวด้วยกัน” พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุขล้นปรี่ โลกทั้งใบของเธอเต็มไปด้วยภาพอนาคตที่สดใสกับชายที่เธอรักหมดหัวใจกานต์อดแซวไม่ได้ “แหม ตอนนี้ก็เหมือนรอเจ้าชายกลับมาแต่งงานเลยนะแก”พราวตะวันหัวเราะเบา ๆ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ“ก็ใกล้แล้วล่ะ เราคุยเรื่องอนาคตกันไว้เยอะเลย ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องงาน เรื่องลูก เขาบอกว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิตเลยนะ” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและเปี่ยมสุขพราวฟ้าเข้ามากอดพี่สาวแน่น “ดีใจด้วยนะพี่พราว ชีวิตพี่กำลังจะไปได้สวยเลย นี่แหละที่พราวฟ้าอยากเห็นที่สุด”แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังยิ้มแย้มยินดี เสียงโทรศัพท์ของพราวตะวันก็ด
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ข้อตกลงที่บีบบังคับ
ตอนที่ 2 ข้อตกลงที่บีบบังคับสายลมหนาวพัดโชยเข้ามาจากหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยสุริยะพ่อของพราวตะวันนอนอยู่บนเตียง ร่างกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือดท่ามกลางเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังสม่ำเสมอแต่กลับฟังดูน่าหวาดหวั่น พราวตะวันนั่งจับมือพ่อแน่น น้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้าถูกปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองแผงหน้าปัดที่แสดงคลื่นหัวใจของพ่อซึ่งเต้นอ่อนแรงลงเรื่อย ๆนายแพทย์ธีระเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง คุณหมอหันมามองพราวตะวันด้วยแววตาเห็นใจ“หนูพราวสุริยะอาการทรุดหนักลงกว่าเดิมมากนะ ถ้าไม่ได้รับการผ่าตัดด่วนและใช้เครื่องพยุงหัวใจที่ดีที่สุด โอกาสที่จะรอดชีวิตมีน้อยมาก” คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจพราวตะวัน ร่างกายของเธอชาไปทั้งตัว“ค่าใช้จ่าย” เธอพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน“ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องค่าใช้จ่ายแล้วหนูพราว” นายแพทย์ธีระกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“มันคือเรื่องเวลาถ้าตัดสินใจช้ากว่านี้อาจจะไม่ทัน” พราวตะวันหันไปมองหน้าอรัญญาผู้เป็นแม่ที่นั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ แม่พยักหน้าให้เธออย่างช้า ๆ น้ำตาไหลพราก ดวงตาอ้อนวอนร
Magbasa pa
ตอนที่ 3 พิธีวิวาห์แห่งความเจ็บปวด
ตอนที่ 3 พิธีวิวาห์แห่งความเจ็บปวดกลิ่นยาฆ่าเชื้อยังคงคละคลุ้งในอากาศ พราวตะวันนั่งอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของทนายประจำตระกูลวรวิชญ์ มือเรียวสั่นเทาเมื่อหยิบปากกาขึ้นมาบรรยากาศในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงปลายปากกาที่กำลังจรดลงบนกระดาษ นายแพทย์ธีระและอคิณนั่งอยู่ไม่ไกล ดวงตาของอคิณจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา ความหนักอึ้งในอกทำให้พราวตะวันแทบสำลักออกมา“เชิญคุณพราวเซ็นตรงนี้เลยครับ” ทนายกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ พลางชี้ไปยังบรรทัดสุดท้ายของสัญญา เอกสารหนาหลายแผ่นวางอยู่ตรงหน้า คำว่า “สัญญาการสมรส” ปรากฏหราอยู่บนหน้าแรก แต่ดวงตาของพราวตะวันพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาและความกังวลเธอพยายามกวาดสายตาอ่านเนื้อหาแต่ตัวอักษรก็เลือนรางพร่ามัวไปหมด ภาพของพ่อที่นอนหมดสติอยู่ในห้องฉุกเฉินฉายชัดในความคิด ทุกนาทีที่ผ่านไปคือชีวิตของพ่อ“ไม่ต้องกังวลหรอกครับหนูพราว สัญญานี้เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ทุกอย่าง” นายแพทย์ธีระกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับจะคลายความกังวลให้เธอ คำพูดนั้นทำให้พราวตะวันรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เธอเชื่อใจนายแพทย์ธีระเพราะเขาคือเพื่อนของพ่อ ความเร่งรีบและความตื่นตระหนกทำให้เธอละเลยที่จะอ่าน
Magbasa pa
ตอนที่ 4 ก้าวแรกสู่กรงทอง
ตอนที่ 4 ก้าวแรกสู่กรงทองคฤหาสน์วรวิชญ์ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พราวตะวันยืนมองประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่เปิดออกช้า ๆ ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปในความมืดมิดของชีวิตคู่ที่ไม่ได้ปรารถนาบ้านหลังงามถูกปลูกแยกออกจากคฤหาสน์ใหญ่ของนายแพทย์ธีระและคุณหญิงอรุณี ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้อย่างงดงามแต่ความหรูหรานั้นกลับดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยวในสายตาของพราวตะวันสัมภาระไม่กี่ชิ้นของเธอถูกขนลงจากรถอย่างรวดเร็ว พราวตะวันก้าวเท้าลงจากรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านสวนหย่อมที่จัดแต่งอย่างประณีต ราวกับเดินเข้าสู่กรงขังทองคำขนาดใหญ่ ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็นอคิณเดินนำหน้าเธอไปอย่างเงียบ ๆ ท่าทางของเขาดูมั่นคงและเป็นเจ้าของทุกสิ่งอย่างแท้จริง พราวตะวันเมินหน้าหนี เขาเปิดประตูบ้านหลังใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็น "เรือนหอ" ของทั้งสองคนภายในโอ่อ่ากว่าที่คิด ห้องโถงกว้างขวาง ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราและงานศิลปะที่ดูมีราคาแพง มันไม่ใช่บ้านแต่เป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาพราวตะวันเดินตามอคิณขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนใหญ
Magbasa pa
ตอนที่ 5 การตอบโต้ที่เหนือความคาดหมาย
ตอนที่ 5 การตอบโต้ที่เหนือความคาดหมายเช้าวันรุ่งขึ้นพราวตะวันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สดใส เธอเดินลงมาจากห้องนอนในสภาพที่ไม่ได้สนใจการแต่งกายเหมือนเดิม เสื้อยืดเก่า ๆ และกางเกงขาสั้นยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เธอตั้งใจจะลงไปสร้างความรบกวนให้อคิณตั้งแต่เช้าเพื่อเริ่มแผนการ "ทำให้เกลียด" ที่เธอตั้งใจไว้เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร พราวตะวันเห็นอคิณนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวยาวใหญ่ กำลังจิบกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสง่างาม เขาสวมชุดลำลองดูสบาย ๆ แต่ก็ยังคงเนี้ยบและดูดีในสายตาของเธอพราวตะวันรู้สึกขัดใจเล็กน้อยเธอจงใจลากเก้าอี้เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อนั่งลงมือเรียวหยิบขนมปังขึ้นมาทาเนยอย่างลวก ๆ จนเนยเลอะขอบจาน แต่ดูเหมือนอคิณจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงอ่านหนังสือพิมพ์ต่ออย่างใจเย็น“นี่คุณไม่คิดจะไปออกกำลังกายบ้างหรือคะ” พราวตะวันแกล้งพูดขึ้นเสียงดัง“อยู่แต่ในบ้านแบบนี้ระวังจะเฉาก่อนวัยนะคะ” อคิณพับหนังสือพิมพ์ลงช้า ๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ“ผมออกกำลังกายทุกเช้าครับ ไม่ต้องห่วง” คำตอบของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่ได้โต้ตอบอย่างที่เธอคาดไว้เลย เธอพยายามหา
Magbasa pa
ตอนที่ 6 เงาของความเจ้าชู้
ตอนที่ 6 เงาของความเจ้าชู้สายลมยามบ่ายพัดโชยเข้ามาในสวนหย่อมของคฤหาสน์วรวิชญ์ พราวตะวันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างสงบ เธอเริ่มรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศที่นี่มากขึ้นเล็กน้อยหลังจากหลายวันที่ผ่านมาเธอเผลอสังเกตเห็นความเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ ของอคิณที่ทำให้ใจเธอสั่นคลอนไปบ้างแต่แล้วความสงบนั้นก็พลันสลายไปเมื่อเสียงหัวเราะครึกครื้นของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ ๆอคินัยน้องชายของอคิณเดินเข้ามาในสวนพร้อมกับแม่บ้านสาวสองสามคน เขากำลังหยอกล้อและพูดคุยอย่างสนุกสนานกับพวกเธอ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่เสมอ ท่าทางติดเล่นและเป็นกันเองกับสาว ๆ ของอคินัยสะดุดตาพราวตะวันเข้าอย่างจัง“น้องพราวสวัสดีครับ” อคินัยทักทายเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปขยิบตาให้แม่บ้านสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินถือถาดน้ำส้มผ่านมา“ดื่มน้ำส้มไหมครับคนสวย” พราวตะวันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองในใจ นี่แหละคือสิ่งที่เธอเคยได้ยินมา ครอบครัววรวิชญ์เป็นพวกเจ้าชู้ อคิณเองก็คงไม่ต่างจากน้องชายของเขา แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจะทำตัวดีกับเธอแค่ไหน แต่มันก็คงเป็นแค่การเสแสร้ง“พี่พราวคะ วันนี้ฟ้าเอาขนมม
Magbasa pa
ตอนที่ 7 หึงหวง
ตอนที่ 7 หึงหวงชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวผ่องของพราวตะวันให้โดดเด่น เธอยืนอยู่ข้างอคิณในงานเลี้ยงการกุศลที่จัดขึ้นอย่างหรูหราผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ คลอเคล้ากับเสียงหัวเราะและบทสนทนา อคิณในชุดสูทสีดำสนิทดูสง่างามและเป็นที่สนใจของสาว ๆ ทั่วทั้งงานแต่เขากลับไม่เคยละสายตาจากพราวตะวันเลยแม้แต่น้อย“ยิ้มหน่อยสิครับพราว คุณดูเครียดไปนะ” อคิณกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกขนลุกซู่ เธอปั้นหน้ายิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ“ฉันไม่ชอบงานแบบนี้ค่ะ มันน่าเบื่อ” เธอตอบเสียงเรียบ“แต่คุณก็ต้องร่วมงานสังคมบ้างในฐานะภรรยาของผม” อคิณกล่าว เขาเอื้อมมือมาโอบเอวเธออย่างเป็นธรรมชาติ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือเขาที่แนบชิดกับผิวของเธอทำให้พราวตะวันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอพยายามปัดมือเขาออก แต่เขากลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย“คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมขอไปคุยกับเพื่อนสักครู่” อคิณที่เห็นว่าพราวตะวันไม่ชอบการที่มีคนเยอะ ๆ เขาจึงไม่พาเธอไปคุยกับกลุ่มเพื่อนของเขาเลยให้เธอยืนรอเงียบ ๆ คนเดียวในขณะที่อคิณเดินไปหาเพื่อน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหาพ
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ฟิล์มผู้ห่างเหิน
ตอนที่ 8 ฟิล์มผู้ห่างเหินหลังจากเหตุการณ์ในห้องนอน พราวตะวันรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจมากขึ้นกว่าเดิม เธอพยายามสลัดภาพและสัมผัสจากอคิณออกไปจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้ หนทางเดียวที่จะยืนยันว่าเธอไม่ได้หวั่นไหวคือการยึดมั่นใน ฟิล์ม เธอจึงพยายามติดต่อเขาให้มากขึ้น หวังว่าจะได้ระบายความอึดอัดในชีวิตคู่ที่อ้างว้างนี้ข้อความแล้วข้อความเล่าถูกส่งไปหาฟิล์ม เล่าถึงความทุกข์ใจ การถูกบีบบังคับและความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญ ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมานั้นช้าลงเรื่อย ๆ และมักจะมาพร้อมข้ออ้างเดิม ๆ"พี่กำลังเรียนหนักมากเลยพราว""วันนี้มีงานกลุ่มด่วน พี่ต้องรีบส่ง" หรือแม้แต่"พราวอย่าคิดมากสิ พี่ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว"พราวตะวันกุมโทรศัพท์แน่น ดวงตาจับจ้องหน้าจอที่ว่างเปล่า ความผิดหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิต กลับดูห่างเหินและไม่สนใจความทุกข์ของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพูดอยู่กับกำแพง ยิ่งเธอบอกเล่าความเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ฟิล์มก็ยิ่งดูห่างไกลออกไปเท่านั้นค่ำวันหนึ่งสุริยะและอรัญญาพ่อและแม่ของพราวตะวัน พร้อมด้วยพราวฟ้าน้องสาวของเธอ ได
Magbasa pa
ตอนที่ 9 ไฟดับ
ตอนที่ 9 ไฟดับพายุฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่หัวค่ำ เสียงฟ้าร้องครืนครืนตามมาด้วยแสงฟ้าผ่าแปลบปลาบ ทำให้บ้านทั้งหลังมืดสนิทในพริบตา เมื่อกระแสไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหันพราวตะวันที่กำลังเดินอยู่ในห้องโถงกรีดร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เธอเป็นคนกลัวความมืดและเสียงฟ้าฝนที่กระหน่ำลงมายิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจับใจทันใดนั้นเองมือหนาก็เอื้อมมาคว้าแขนของเธอไว้ อคิณจุดเทียนไขหลายเล่มที่วางเตรียมไว้ทั่วบ้าน ทำให้บ้านแสงสลัวของเปลวเทียนเป็นสิ่งเดียวที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด เขาเห็นใบหน้าของพราวตะวันที่ซีดเผือดและดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัวอย่างชัดเจน“คุณกลัวความมืดเหรอพราว” อคิณถามเสียงนุ่มน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยพราวตะวันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา เธอไม่ชอบให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง“เปล่า ฉันไม่ได้กลัว” เธอตอบเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง“แค่ตกใจนิดหน่อย”อคิณไม่ได้เซ้าซี้อะไร เขาจูงมือเธอให้เดินตามเขาไปยังห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาตัวใหญ่และผิงไฟที่ยังคงให้ความอบอุ่นเขาจุดเทียนเพิ่มอีกสองสามเล่ม เพื่อให้ห้องสว่างขึ้นเล็กน้อย พราวตะวันนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status