All Chapters of สัญญารักไร้หัวใจ: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่117รอได้ก็รอ อคิณเงยหน้าขึ้นมองพราวตะวัน เขารู้ดีว่าความเย็นชาของเธอคือเกราะป้องกันตัวเอง และเขาสมควรได้รับบทลงโทษนี้ เขาค่อยๆ ยอมถอย “ก็ได้พราว พี่จะรอ พี่จะพิสูจน์ให้พราวเห็นว่าพี่รักพราวและลูกมากแค่ไหน” พราวตะวันมองอคิณด้วยสายตาเย็นชา แม้ในใจจะสงสารเขาแต่เธอก็อยากให้เขารู้ว่าเธอเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเขา “ก็แล้วแต่ค่ะ รอได้ก็รอแต่ตอนนี้อย่ามายุ่งกับพราวก็พอค่ะ” พราวตะวันพูดจบแล้วก็เดินไปที่ประตูบ้าน “กลับไปได้แล้วค่ะ พราวอยากพักผ่อน พี่ธามช่วยส่งแขกให้พราวหน่อยนะคะ” พราวตะวันพูดเหมือนกับอคิณเป็นคนอื่นแต่ดูเหมือนจะสนิทกับธามจนเขาเริ่มไม่ไว้ใจ “เชิญครับ” ธามเอ่ยพร้อมกับผายมือให้อคิณเดินออกไปจากบ้านเช่าหลังนั้น “ไม่ต้องห่วงนะพราวเดี๋ยวพี่ส่งแขกให้ถึงรถเลย” ธามหันไปพูดกับพราวตะวันแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ อคิณได้แต่ทำท่าทางฟึดฟัดอย่างขัดใจและไม่ชอบใจในตัวของธาม อคิณเดินนำธามออกมาจากบ้านเช่า ความโกรธที่ถูกเรียกว่าแขกและความไม่พอใจในท่าทีสนิทสนมของธามทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ “นายไม่จำเป็นต้องมาส่งฉัน” อคิณกล่าว

ตอนที่119ภารกิจพิชิตใจคุณภรรยา รุ่งเช้าของวันใหม่ อคิณตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะเริ่มภารกิจพิชิตใจคุณภรรยาอย่างจริงจัง อคิณเลือกเช่าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้พราวตะวันที่สุด เพื่อที่จะได้สะดวกต่อการเดินทางมาหาพราวตะวันและลูกของเขา “เอาว่ะ อย่างน้อยๆ ตอนนี้เราก็ได้อยู่ใกล้พราวกับลูกที่สุดแล้ว” อคิณพูดกับตัวเองพลางมองแต่งตัวเพื่อไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวบ้านไร่ อคิณแต่งกายในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เรียบง่ายที่สุดเท่าที่นักธุรกิจระดับเขามี และเดินไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวของป้าดีราวกับเป็นชาวบ้านในละแวกนั้น เขาเลือกนั่งที่โต๊ะมุมในสุด เพราะเป็นมุมที่มองเห็นพราวตะวันและบ้านเช่าได้อย่างชัดเจน “สวัสดีครับคุณลูกค้าคนพิเศษ มาแต่เช้าเลยนะครับ”ธามเดินเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตานั้นซ่อนความไม่พอใจในตัวอคิณไว้ไม่มิด “ก๋วยเตี๋ยวแห้งชามนึงครับ” อคิณตอบสั้นๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่พราวตะวันที่กำลังยืนลวกเส้นอยู่หน้าหม้อน้ำซุป พราวตะวันที่กำลังพาน้องบะหมี่เดินเล่นเงยหน้าขึ้นมามองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชาและไม่ยินดียินร้าย ราวกับเขาเ

ตอนที่121เมื่อไรจะใจอ่อน วันต่อมา อคิณยังคงมานั่งรอที่โต๊ะมุมเดิมตั้งแต่เช้าตรู่ เขาอ่านหนังสือพิมพ์เงียบๆ คอยมองหาพราวตะวันที่มักจะพาลูกสาวออกมาเดินเล่นในสวน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้อากาศจะไม่เป็นใจ เมฆฝนก่อตัวหนาทึบตั้งแต่ช่วงสาย ขณะที่ธามกับอ้อมกำลังง่วนอยู่กับการดูแลลูกค้าช่วงเที่ยง ฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ลูกค้าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนอกร้านต่างวิ่งหนีเข้ามาหลบด้านใน พราวตะวันรีบเอาบะหมี่เข้าไปนอนในเปลภายในบ้านอย่างเร่งรีบ ก่อนจะกลับออกมารีบเก็บผ้าที่ตากไว้หน้าบ้านเช่า ทันใดนั้นอคิณก็วิ่งออกไปจากร้านก๋วยเตี๋ยวอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้ถือร่มหรือสนสิ่งใด เขาวิ่งตรงไปยังพราวตะวันที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เขาช่วยพราวตะวันเก็บเสื้อผ้าให้เร็วที่สุด อคิณยืนบังร่างกายของพราวตะวันไว้จากสายฝนที่โหมกระหน่ำ มือของเขารวบเสื้อผ้าทั้งหมดที่เหลืออยู่บนราวเข้ามารวมกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบดึงมือพราวตะวันที่ยืนตะลึงให้วิ่งเข้าไปในบ้านเช่า ภาพนั้นธามมองมันด้วยความเจ็บปวด อคิณผลักประตูบ้านเช่าให้เปิดออกเบาๆ แล้วดันร่างพราวตะวันเข้าไปด้านใน เขายืนหอบอยู่หน้าประตู

ตอนที่123หลีกทาง รุ่งเช้าของอีกหลายวันต่อมา พราวตะวันตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวพาลูกสาวไปฉีดวัคซีนตามคุณหมอนัด เธอจัดเตรียมกระเป๋าของบะหมี่ที่มีเตรียมพร้อมทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว เธอทำอย่างนี้จนเคยชิน เพราะมันคือหน้าที่ของคนเป็นแม่ “บะหมี่ของแม่เก่งที่สุดเลยนะคะ วันนี้เราไปหาลุงหมอกันนะคะ ไม่งอแงนะคะ ตกลงไหมคะแล้วเราค่อยกลับมานอนกินนมอร่อยๆ กันเนอะ” พราวตะวันกระซิบกับลูกสาวที่นอนยิ้มอยู่ในเปล แม้จะปลอบลูก แต่ในใจของเธอก็กังวลเล็กน้อย เพราะรู้ว่าการฉีดวัคซีนแต่ละครั้งทำเอาลูกสาวร้องไห้หนักมาก บะหมี่ทำหน้าเหมือนเข้าใจที่แม่พูด เอาแต่ส่ายหน้าไปมาเหมือนอยากบอกว่าไม่อยากไปฉีดวัคซีน “อะไรกันคะ ตัวแค่นี้รู้จักปฏิเสธแม่แล้วเหรอเนี่ย” พราวตะวันพูดกับลูกสาวแล้วก็หัวเราะออกมาให้กับความไร้เดียงสาของบะหมี่ ขณะที่พราวตะวันกำลังเตรียมตัวอยู่ ธามก็เดินเข้ามาในบ้านเช่าด้วยสีหน้าที่ดูวุ่นวายเล็กน้อยและเต็มไปด้วยความไม่สบายใจที่ถูกเสแสร้ง “พราว พี่ขอโทษจริงๆ นะ วันนี้พี่คงพาบะหมี่ไปฉีดวัคซีนไม่ได้แล้ว พอดีพี่ติดธุระสำคัญต้องไปทำ เป็นธุระสำคัญจริงๆ นะ” ธามกล่าวด้

ตอนที่125ทานข้าวด้วยกัน อคิณรับใบนัดจากคุณหมอมาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะส่งให้พราวตะวันเก็บไว้ เขาอุ้มน้องบะหมี่ที่ทำตาแป๋วขึ้นมาแนบไว้กับอก พราวตะวันเองก็เอาผ้าเช็ดน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ให้กับลูกสาว น้องบะหมี่ที่ตื่นจากอาการสะอื้นเพราะความเจ็บปวดจากการฉีดวัคซีนแล้ว เธอยื่นมือเล็กๆ มาจับที่แก้มของอคิณแล้วยิ้มแป้น ความไว้วางใจที่เธอแสดงออกมาทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อและแม่ฟูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ลูกคงรู้ว่าใครปกป้องลูกไว้” อคิณกระซิบกับพราวตะวันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “คงอย่างนั้นมั้งคะ” พราวตะวันพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของอคิณแล้วก็ยิ้มอย่างเขินๆ เหมือนกำลังจีบกันใหม่อีกครั้ง รอยยิ้มที่พราวตะวันส่งมานั้น อคิณไม่เคยเห็นมาก่อนในความสัมพันธ์ของพวกเขา มันเป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ไร้ซึ่งความโกรธหรือความบาดหมางในอดีต ราวกับเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกใหม่จริงๆ หัวใจของอคิณเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้“พี่หวังว่าเราจะได้ทำกิจกรรมแบบนี้ด้วยกันบ่อย ๆ นะครับพราว” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหวัง เขาใช้โอกาสนี้ในการบอกความรู้สึกของเขาอย่างอ้อม ๆ