บททั้งหมดของ My Possessive Maniac Boss!: บทที่ 241 - บทที่ 249

Hindi ko mapigilan ang pag luha ng mga mata ko dahil sa mabigat na damdamin na dinadala ko ngayon.May pag mamadaling basta ipinasok ko na lamang sa bag ko kung ano man ang nadadampot ko mula sa aking lamesa habang ang isip ko ay lumilipad sa pamilya ko. Katatapos ko lang mag ayos ng gamit ng biglang bumukas ang elevator at lumabas mula doon si Kent.Walang salitang sinalubog na lamang ako nito at kinuha ang bag na aking hawak.Hindi ko itong magawang batiin bagay na tingin ko ay nauunawaan naman nito dahil hindi din naman ito umimik. Kinuha nito ang kamay ko at isinukbit sa kanyang braso at saka inalalayan na ako pasakay ng elevator.Nakarating kami ng sasakyan nito ng hindi ko namamalayan.. Para akong isang ‘zombie’ na tulala sa kawalan.“Kia, kumain ka na ba?” Biglang salita nito na nagpa balik sa akin sa huwisyo.“H-Huh?” Tanong ko dito na hindi naintindihan ang sinabi nito.“I said — kung kumain ka na ba? Alam mong bawal kang magutom diba? Bawal sa baby yan...” Pagpapaalala nito

“A-Anong plano mo? M-May apo na kami ng I-Inay mo... Sayang lang at hindi nya na personal na makikita pa ito pag sinilang mo na ang bata.” Nakangiting sabi nito kahit pa kitang kita sa mga mata nito ang lungkot.“H-Hindi ko po alam Itay... Ang batang ito ay bunga ng isang k-kasunduan lamang sa pagitan namin ng Boss ko... N-Natatakot ako Itay... Baka hindi ko sya kayang buhayin...” Naiyak na parang batang sumbong ko kay Itay.“Tahan na Anak... Huwag kang matakot... Gaya ng sabi ko sa iyo, narito ako... Kasalanan sa Dyos ang kumuha ng isang buhay na galing sa kanya... K-Kakayanin natin iyan anak... B-Baka talagang ibinigay sa iyo yan kasi — Kapalit ng I-Inay mo...” Naluha na din na sabi nito.“I-Itay... Hindi ko po alam kung handa na ba ako maging isang Ina!” Nag aalalang komento ko sa sarili kong sabi ko dito.“Wala naman nagiging handa sa pagiging isang ‘Ina’... Ngunit lahat ng iyan ay napag aaralan anak... Huwag ka nang umiyak at sabi nitong gwapong Doctor na nasa tabi ko ay bawal ka

“Hey Bro, what’s up?” Bakas sa mukha nito ang pagod siguro ay dahil sa dami ng pasyenteng ginagamot at inooperahan nito.Nag fist bump kaming dalawa at saka prenteng umupo ako sa malambot na couch na nasa silid nito.Mabilis naman itong sumunod sa akin at umupo sa tapat ko.“How’s my Mom?” Panimula ko ng pag uusap namin na tanong ko dito.“Nailipat na namin sya sa Suite room at stable na naman ang kalagayan nya... But still, may mga precautions na kailangan sundin like — bawal ma-stress, bawal mag buhat, mapagod, mag excert ng too much effort and etcetera... Lahat naman ng kailangan nyong ingatan kay Auntie pati mga pagkain na pwede nyang kainin ay sasabihin sa inyo upon discharge. Hopefully wala tayong maging problema until tomorrow para maka labas na sya sa susunod na araw.” Propesyonal na pagpapaliwanag nito sa akin.“I owe you one Bro.” Sabi ko dito pag katapos nitong mag explain.“You OWE me a LOT!” Sagot nito na inismiran pa ako. Sabagay, bukod sa pag liligtas kay Mommy, ito di

May pag aalinlangan man ang aking isip sa pag inuutos nitong gawin ko, ay sinunod ko na lamang para matapos na ang hindi kaaya ayang pagu usap na ito sa pagitan namin ng abogado ng yumao kong Ama.Pag bukas ko ng brown envelope ay isang kulay pula na maliit na box lamang ang nasa loob nun at wala nang iba pa. Puno ng kuryosidad na dahan dahan ko itong binuksan at lumantad ang isang kakaibang Susi. Kinuha ko iyon mula sa box at ipinakita sa abogado.“What’s this for?” Nagtatakang tanong ko dito.“Iyan iho ang susi ng vault ng Daddy mo na nakatago sailalim ng mansyon ng bahay nyo.” Pag bubunyag nito sa akin.“Vault?” Puno ng pag tatakang tanong kong muli sa abogado.Matagal kaming nanirahan sa mansyon na iyon pero ni minsan ay hindi ako nakakita ng kahit na anong vault sa kung saan man sa mansyon na iyon.“Yes Iho. May vault ang Daddy mo sa bahay nyo na tanging kami lamang mag kumpare at the same time abogado nya ang nakakaalam. Sinadya nyang ilihim iyon.” Sagot nito sa akin.“Saan naka

“Oh, gaano ba ka-importante yang sasabihin mo anak at maaga kang narito? Eh sa pagkaka alam at balita ko ay ubod ng workaholic mo!” Natutuwang singit ni Mommy na lumabas mula sa kusina.Kumalas ako sa pagkakayakap ni Shane at saka lumapit sa Mommy upang salubungin ito at yakapin.“Hmm Amoy ulam ka Mom... Bakit nakikialam ka na sa kusina? Dapat nagpapahinga ka lang muna.” Sabi ko dito na kunwari ay inamoy amoy ko pa ito.“Ay nako ikaw bata ka talaga! Huwag mo ako amoyin at mabaho pa ako! Kumain ka na ba?” Magaan na hinampas ako ni Mommy sa balikat at saka natatawang ipinulupot nito ang kanyang kamay sa aking braso.“Hmm ang bango mo nga Mom! Nakakagutom!” Panga asar na sabi ko pa dito.“Halika na at kumain ka na lang... Nag luto ako ng adobong manok... P-Paborito mo yun diba anak? H-Hanggang ngayon?” Nag aalinlangan na sabi nito sa akin.“Oh really? You know how much I love and miss your adobo Mom!” Maluwag ang pagkaka ngiting sabi ko sa Mommy.“T-Talaga?” Nag liliwanag sa saya ang muk