جميع فصول : الفصل -الفصل 85

เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนเข้าแถวเรียงตามลำดับยศด้วยความรู้สึกที่ผิดแผกไปจากเดิม ปกติแล้วบรรยากาศก่อนการว่าราชการมักจะเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขุนนางหลายคนถึงกับต้องแอบพกยาลมยาหอมติดตัว เพราะเกรงกลัวต่อสายพระเนตรที่ดุดันและสุรเสียงที่เฉียบขาดประดุจขวานฟ้าผ่าของ อวี้เหยียน ทว่าวันนี้... ทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จขึ้นประทับบนบัลลังก์มังกร แทนที่จะทรงทำพระพักตร์เคร่งขรึมอย่างเคย พระองค์กลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก แววตาที่เคยเย็นเยียบกลับดูสดใสประดุจท้องฟ้ายามวสันตฤดู “ท่านเสนาบดีกรมโยธา... รายงานเรื่องการขุดลอกคลองไปถึงไหนแล้ว? ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น เจิ้นไม่ได้จะเรียกเจ้าไปโบยเสียหน่อย” เสนาบดีกรมโยธาที่กำลังตัวสั่นถึงกับชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง ก่อนจะรีบรายงานตะกุกตะกัก เมื่อรายงานจบ อวี้เหยียนกลับพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีมาก... ทำงานเหนื่อยก็พักบ้าง เจิ้นสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมขนมมงคลไว้ให้พวกท่านคนละห่อก่อนกลับบ้าน เอาไปฝากบุตรภรรยาด้วยล่ะ” สิ้นสุรเสียงนั้น ท้องพระโรงที่เคยเงียบกริบก็เกิดเสียงซุบซิบเบาๆ ขุนนางต่างมองหน้ากันราวกับเห็นผี ‘นี่คือองค์เหนือหัวผู้ที่เคยสั่

ก่อนที่แสงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า บรรยากาศบนถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นอวี้คึกคักจนแทบจะไม่มีที่ว่างให้เดิน ชาวบ้านจากทั่วสารทิศต่างพากันแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมเนื้อดีที่สุดเท่าที่ตนมี บ้างก็สวมชุดสีแดงมงคลตามธรรมเนียม บ้างก็สวมชุดสีม่วงอ่อนซึ่งเป็นสีที่ฮองเฮาโปรดปรานร้านรวงสองข้างทางต่างประดับประดาด้วยผ้าแถบสีทองและโคมไฟกระดาษที่วาดเป็นรูปมังกรโอบกอดหงส์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สื่อถึงความรักของฮ่องเต้อวี้เหยียนและฮองเฮาอวิ๋นซินเยว่“มาเถิดพี่น้อง! วันนี้ข้าแจกผ้าคาดเอวสีแดงฟรีร้อยผืน! เพื่อเฉลิมฉลองที่รัชทายาทตัวน้อยมาสถิตในครรภ์ฮองเฮา! ตั้งแต่ท่านหญิงอวิ๋นขึ้นเป็นแม่แห่งแผ่นดิน ร้านข้าก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะระบบจัดเก็บภาษีใหม่ที่ท่านช่วยคิดแท้ๆ!”“นั่นสิเถ้าแก่! ตั้งแต่มีโรงทานและสถานพยาบาลที่ฮองเฮาทรงตั้งขึ้น ลูกชายข้าที่เคยป่วยหนักก็รอดตายมาได้ ฝ่าบาทเองก็ทรงเมตตาขึ้นมาก ไม่สั่งโบยหรือสั่งประหารใครพร่ำเพรื่อเหมือนเมื่อก่อน... ช่างเป็นบุญของพวกเราชาวแคว้นอวี้จริงๆ”เสียงพูดคุยด้วยรอยยิ้มดังระงมไปทั่วตลาด สะท้อนให้เห็นว่าความเปลี่ยนแปลงในรั้ววังได้แผ่ขยายออกมาสู่จิตใจของราษฎรอย่างแท้จริงบนล

หมอกควันจากธูปสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหลังคาตำหนักหลวง ปะปนไปกับไอเย็นของหยาดน้ำค้างที่เกาะพราวอยู่บนกลีบดอกมหาหงส์ขาวนับแสนดอกที่ถูกขนย้ายเข้ามาประดับทั่ววัง ท้องฟ้าในเช้านี้แปลกพิกล มันไม่เป็นสีครามสว่างสดใสเหมือนทุกวัน แต่กลับเป็นสีเทาหม่นประดุจผืนผ้าดิบที่ถูกย้อมด้วยน้ำหมึกจางๆเสียงแรกที่ทำลายความเงียบสงัดไม่ใช่เสียงนก แต่เป็นเสียงกระแทกของด้ามทวนทหารองครักษ์นับพันที่กระแทกลงบนพื้นหินแกรนิตพร้อมกันเป็นจังหวะเนิบช้า ตึง... ตึง... ตึง... กังวานลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่ได้ยินอวี้เหยียน ประทับยืนอยู่หน้าบานกระจกทองเหลืองในห้องทรงพระอักษร พระหัตถ์ที่เคยจับกระบี่ปลิดชีพศัตรูมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่พระองค์พยายามผูกปมผ้าคาดเอวสีขาวหยาบๆ บนฉลองพระองค์ผ้าดิบไร้ลวดลาย รอยคล้ำใต้พระเนตรบ่งบอกถึงราตรีที่ไม่ได้ผ่านการหลับนอน พระองค์จ้องมองเงาของตนเองในกระจก แต่ในใจกลับเห็นเพียงภาพใบหน้าของพี่ชายที่ยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงอวี้เหยียนกระซิบกับความว่างเปล่า “พี่ใหญ่... ท่านชอบป้อมหิมะขาวนักมิใช่หรือ? เหตุใดจึงเลือกทิ้งร่างไว้ในอุทยานที่อบอุ่นเช่นนี้..