80

ร่างกายของ อวิ๋นซินเยว่ เริ่มกลับมามีพละกำลังอีกครั้ง แม้จะยังดูซูบเซียวไปบ้างแต่นวลแก้มก็เริ่มมีสีเลือดฝาด ภายในห้องบรรทมบัดนี้ไม่ได้มีกลิ่นยาที่ขมปร่าอีกต่อไป แต่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมหวานของขนมกุหลาบและชามะลิที่ อวี้เหยียน ทรงกำชับให้ห้องเครื่องเตรียมไว้เป็นพิเศษ

อวี้เหยียนในชุดลำลองผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม นั่งเอนกายอยู่บนแท่นบรรทมโดยมีซินเยว่นั่งพิงซบอยู่ที่อกกว้าง พระองค์ทรงใช้หวีงาช้างบรรจงสางเส้นผมยาวสลวยของนางอย่างเบามือ ประหนึ่งกลัวว่านางจะเจ็บ

อวิ๋นซินเยว่เงยหน้ามอง “ฝ่าบาท... พระองค์ทรงปรนนิบัติหม่อมฉันดีเกินไปแล้วเพคะ นางกำนัลข้างนอกจะพากันค้อนหม่อมฉันเอาได้ที่ปล่อยให้พระองค์แย่งงานพวกนางหมด”

อวี้เหยียนยิ้มละไม “ใครจะกล้าค้อนเจ้า? เจิ้นเต็มใจทำเองทั้งนั้น... อีกอย่าง หลังจากที่เจิ้นไปเที่ยวเมืองลับแลของเจ้ามาในฝัน เจิ้นก็รู้ซึ้งแล้วว่าการมีเจ้าอยู่ตรงหน้าจริงๆ นั้นล้ำค่าเพียงใด”

อวิ๋นซินเยว่หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางขยับตัวกอดเอวหนาไว้แน่นขึ้น

“จริงสิเพคะ พระองค์ยังไม่ได้เล่าให้หม่อมฉันฟังเลยว่า ในฝันนั้นพระองค์ไปเห็นอะไรมาบ้าง?”

อวี้เหยียนวางหวีลง ทรงถอนหายใจยาวพลางท