Nang mapagtanto ni Blake na tila lumampas siya sa hangganan at maaaring natakot si Sera dahil sa bugso ng kanyang emosyon, unti-unti siyang natahimik. Ilang sandali siyang hindi kumikibo, saka dahan-dahang naupo sa tabi ng dalaga. Huminga siya nang malalim bago magsalita, ngayon ay mas mabagal, mas mahinahon ang tinig.“Hindi ako galit sa’yo,” sabi niya, mababa ngunit malinaw ang boses.Bahagyang napalingon si Sera, tila nagdadalawang-isip kung paniniwalaan ba ang kanyang narinig. May alinlangan sa kanyang mga mata nang tanungin siya nito, halos pabulong, “Talaga?”“Talaga,” tugon ni Blake, diretsong tumingin sa kanya. Sandaling tumigil ang lalaki, at ang kanyang mga mata ay nanatili sa mukha ng dalaga. Sa huli, maingat niyang tinanong, “Bakit ka ba nandoon? Bakit ka nila ikinulong?”Hindi agad nakasagot si Sera. Dahan-dahang bumaba ang kanyang ulo, at dama niya ang pamimigat ng ilong na parang sasabog ang luha anumang oras. Pinilit niyang huminga nang malalim, sinubukan niyang pigila
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
