LOGINAkala ni Seraphina Ramos, kaya niyang tiisin ang lahat para sa lalaking mahal niya—hanggang sa gabing nahuli niya mismo ang asawa niyang si Adrian Torres, isang makapangyarihang CEO, sa kama kasama ang babaeng tinaguriang “true love” niya, ang sikat na aktres na si Lyra Alcaraz. Doon tuluyang nabasag ang puso at dignidad ni Seraphina. Sa araw ng kanilang diborsyo, sa harap mismo ni Adrian at Lyra, ikinagulat ng lahat nang hilahin ni Seraphina ang isang estranghero papasok sa Civil Affairs Bureau at pakasalan ito kaagad. Sinabi nilang desperada siya, pabigla-bigla, at nakakatawa. Ngunit alam ni Seraphina ang totoo—isa itong kasunduang kasal, walang halong damdamin. O akala lang niya. Hindi pala ordinaryong lalaki ang napangasawa niya—isa siyang makapangyarihang negosyante na marunong maglaro ng puso at kapalaran. Unti-unti, nagbago ang mundo ni Seraphina sa ilalim ng kanyang proteksyon. Ngunit muli siyang guguluhin ng nakaraan nang bumalik si Adrian—hindi na ang malamig at walang pakialam na asawa, kundi isang lalaking handang bawiin siya sa kahit anong paraan. Ngayon, haharapin ni Seraphina ang pinakamahirap na desisyon: pagbibigyan ba niya ang CEO ex-husband na minsan nang winasak siya, o pipiliin na niyang tuluyang mahalin ang sarili o ang iba?
View More"Emma, you better not be drooling on my chemistry notes again."
I jerked awake, wiping my mouth quickly. Sure enough, a small wet spot decorated the corner of Sophie's paper.
"Sorry," I mumbled, trying to smooth out the wrinkled page.
Sophie rolled her gray eyes. "Girl, you need to stop staying up all night studying. You're gonna burn out before finals."
"Says the girl who slept through all of history class yesterday." I stretched, my back popping from hunching over the library table.
"That's different. Mr. Bradley's voice could put a hyperactive toddler to sleep." She started packing up her stuff. "Come on, Mom's making tacos tonight and you know she always makes extra for you."
My stomach growled at the mention of Mrs. Cross's famous tacos. "You don't have to ask me twice."
We grabbed our bags and headed out of Oakwood High's library. The hallway was mostly empty since it was past four. Only a few students lingered by their lockers.
"So," Sophie said as we walked to her car, "Derek asked me something weird today."
"What did that idiot want now?"
"He asked if you were seeing anyone."
I nearly tripped over my own feet. "What? Why?"
"That's what I said! I told him you're way too smart to date any of the Neanderthals at this school." She unlocked her beat-up Honda Civic. "Especially not anyone from Mason's crew."
Just hearing his name made my skin prickle. "Your brother would probably pay someone to date me just so he could watch me suffer."
"Probably," Sophie agreed, starting the engine. "He's been extra annoying lately. Like, more than usual. Last night he had music blasting until 3 AM."
"How do you share DNA with him?"
"I ask myself that every day."
Fifteen minutes later, we pulled into the Cross driveway. The two-story house looked cozy with its white fence and flower boxes. Mrs. Cross loved her garden.
"Mom, we're home!" Sophie called as we walked in.
"Kitchen, girls!"
The smell of seasoned meat and fresh tortillas hit us immediately. My mouth watered.
"Hi, Mrs. Cross," I said, dropping my bag by the door.
"Emma, sweetheart! I was hoping you'd come by. I made plenty." She gave me a warm smile while stirring the meat on the stove. "Mason's friends are coming over too, so I made triple."
My good mood evaporated. "His friends are coming?"
"Unfortunately," Sophie grumbled. "Can't we just lock them in the garage?"
"Sophia!" Her mom scolded, but she was fighting a smile.
Heavy footsteps thundered down the stairs. I didn't have to look to know who it was.
"Something smells good—oh. You're here."
I turned to find Mason standing in the doorway, basketball shorts hanging low on his hips, no shirt. I kept my eyes on his face. Only his face.
"Your powers of observation are truly impressive," I said flatly.
He smirked. "Nice to see you too, sunshine."
"Stop calling me that."
"Stop reacting to it."
"Both of you, stop," Sophie interrupted. "It's too early for your weird hate-flirting."
"We don't hate-flirt!" Mason and I said at the same time.
We glared at each other.
The doorbell rang, saving us from more awkwardness.
"That's probably Derek and Nathan," Mason said, heading to answer it.
Great. A whole evening of dodging Mason and his friends. Just what I needed.
"Let's eat in my room," Sophie suggested.
"You read my mind."
We loaded up our plates and escaped upstairs before the boys could invade the kitchen. Sophie's room was our safe haven - posters of bands covered the walls, fairy lights strung across the ceiling, and her bed was full of stuffed animals she claimed she was too old for but refused to throw away.
"So," she said, sitting cross-legged on her bed, "did you finish your college essay yet?"
"Almost. I just need to proofread it one more time."
"You've proofread it like fifty times already."
"Seventeen, actually."
She threw a pillow at me. "You're insane."
"I prefer thorough."
We ate and talked about everything and nothing - the upcoming winter dance, how Mr. Anderson definitely wore a toupee, whether Nathan was actually dating that girl from Pine Ridge High or just tutoring her.
Then my phone buzzed. Unknown number.
*You looked pretty today in your blue sweater.*
My blood went cold.
"What's wrong?" Sophie asked, noticing my face.
"Nothing, just... spam probably." I deleted the message quickly.
But my hands were shaking. I hadn't worn a blue sweater today. I'd worn it yesterday. Which meant whoever sent this had been watching me for at least two days.
Another buzz.
*Don't tell anyone, or your secret comes out.*
What secret? I didn't have any secrets. Unless...
"Emma, you're really pale. Are you okay?"
"Yeah, I just... I think the meat was too spicy."
"You've eaten my mom's tacos a million times."
"I know, weird right? I should probably head home."
"But it's only seven—"
"I have that calc test tomorrow." I grabbed my stuff quickly. "Tell your mom thanks for dinner."
I practically ran out of her room and down the stairs. In my rush, I slammed right into a solid chest.
Strong hands caught my arms before I could fall backward.
"Whoa there, sunshine. Where's the fire?"
Mason. Of course it was Mason. This close, I could smell his body wash - something clean and masculine that made my head spin.
"Let go," I managed.
"You okay? You look—"
"I'm fine." I pulled away from his grip. "I have to go."
"Emma—"
But I was already out the door. I didn't stop running until I reached my house three blocks away.
In my room, I locked the door and checked my phone again. The messages were gone. Like they'd never existed.
But I knew what I'd seen.
Someone was watching me. Someone who thought they knew a secret about me.
My phone buzzed again. This time it was Sophie.
*Girl what was that about? Mason said you looked terrified.*
I started to type back when another message came through. Unknown number again.
*Sweet dreams, Emma. I'll be watching.*
Attached was a photo. Me, asleep in the library today, drooling on Sophie's notes.
Someone had been right there. Watching me sleep.
And now they wanted something from me.
But what?
Biglang naalala ni Adrian ang isang eksenang matagal na niyang nilimot—isang tagpo sa loob ng kanilang dalawang taong pagsasama bilang mag-asawa. Noon ay halos isang taon pa lamang silang kasal, at gaya ng lahat ng ina, nagsimula na ring mangulit ang kanilang ina na magkaanak na sila. Ngunit kahit ilang buwan na ang lumipas, tahimik pa rin ang tiyan ni Sera. Walang anumang senyales ng pagdadalantao.Ang kanyang ina, dala ng pagnanais na magkaroon ng apo, naghanap ng isang kilalang manggagamot na gumagamit ng tradisyunal na gamot. Araw-araw, kailangang pakuluan ni Sera ang mga ugat at dahon na ibinigay nito hanggang maging isang maitim at mapait na sabaw na may amoy na halos hindi mawala sa kanyang katawan.Sa mga panahong iyon, kahit gaano kaganda ang suot ni Sera o kalinis ang bahay, laging may amoy ng halamang gamot na dumidikit sa kanya—isang paalala ng mga gabing pinipilit niyang inumin ang mapait na likidong iyon para lamang tuparin ang kagustuhan ng ina ni Adrian.Ilang beses di
Noong unang makilala ni Adrian si Sera, iba ang imahe nito sa kanyang isipan.Noon, isa siyang babae na may kumpiyansa sa sarili—isang tagapamahala, tila isang superbisor sa kompanya, may mga empleyadong sumusunod sa bawat utos niya.Maayos siyang manamit, matalim tumingin, at palaging alam kung ano ang gagawin.Ngunit pagkalipas ng ilang taon, nagbago ang lahat.Nang magpakasal sila, iniwan ni Sera ang trabaho, at dahan-dahan siyang naglaho sa gulo ng tahanan.Araw-araw, tila unti-unting nababawasan ang ningning sa mga mata nito—ang dating matatag at masiglang babae ay naging tahimik, abala sa kusina at bahay, at nawalan ng lakas ng loob na harapin ang mundo.Hindi masyadong pinag-isipan ni Adrian noon kung bakit.Sa totoo lang, sa tatlong taon nilang pagsasama, hindi niya maikakaila—minahal din niya si Sera, kahit papaano.Noong una silang nagpakasal, naniwala siya na iyon na ang simula ng habang-buhay.Ngunit sa bandang huli, pakiramdam niya ay hindi siya “pinili” ni Sera—na kahit
Tuluyang nataranta si Sera sa mga salitang narinig mula kay Claire.“Totoo namang si Lorenzo ang abogado ko,” mariin niyang sabi, “pero isa lang siyang ordinaryong abogado, Claire. Wala siyang kapangyarihang sirain ang pamilya n’yo. Hindi mo puwedeng ipasa sa akin ang lahat ng nangyayari sa Torres Family. Wala akong kinalaman diyan.”Habang sinasabi niya iyon, ay marahan niyang iniwas ang tingin at naglakad palayo. Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, mabilis na inabot ni Claire ang kanyang braso, mariing hinawakan iyon na para bang iyon na lamang ang natitirang pag-asa niya.“Sera, nakikiusap ako,” halos pabulong ngunit nanginginig ang boses nito. “Tulungan mo naman ang kapatid ko. Ngayon lang, Sera. Kahit anong kondisyon mo, kahit ano pa ang gusto mong kapalit—ibibigay ko. Basta tulungan mo lang siya.”Napakunot ang noo ni Sera.“Claire,” malamig niyang sagot, “hindi ito tungkol sa kondisyon. Ang sinasabi mong problema ay wala akong kinalaman. Hindi ko kayo matutulungan, kahit gus
Kinabukasan, tumawag si Claire kay Sera.Una’y ayaw sana ni Sera sagutin ang tawag, ngunit sunod-sunod ang pag-vibrate ng kanyang telepono. Pagbukas niya ng screen, isang mensahe ang bumungad:“Sera, sagutin mo ang tawag ko, o pupuntahan na lang kita sa kumpanya mo. Alam mong kaya kong gawin ‘yon, pero hindi ko na masisiguro kung ano ang mangyayari pagkatapos.”Napabuntong-hininga si Sera, halatang nadadala ng inis at pagod. Sa huli, napilitan siyang sagutin ang tawag.“Claire,” malamig niyang sabi, “ano ba’ng gusto mong pag-usapan?”Ngunit ang boses ni Claire ay iba sa nakasanayan niya—wala na ang dating arogansya at yabang. Sa halip, malamig at pigil ang tono nito.“Sera,” wika ni Claire, “magkita tayo. May gusto akong sabihin sa’yo.”Napangiwi si Sera, halos mapangiti sa kabalintunaan ng sitwasyon. “Claire,” mahinahon niyang sagot, “wala nang koneksyon sa pagitan nating dalawa. Hindi ko nakikitang may obligasyon akong tanggapin ang imbitasyon mo—kung imbitasyon nga ba ‘yan.”Sandal






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews