GISELLEMahigpit kong hawak ang urn. Ang bigat sa pakiramdam hindi lang dahil sa abo ni Marla, kundi dahil sa lahat ng alaala, lahat ng sakit, lahat ng panghihinayang. Katabi ko si Annie, tahimik lang din. Alam kong pareho kaming nagdadalamhati."Kaya mo ba?" tanong ni Annie.Tumingin ako sa kanya. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Kaya ko bang harapin si Joe? Kaya ko bang sabihin sa kanya ang nangyari?Huminga ako nang malalim. "Kailangan," sagot ko. "Para kay Marla."Sumakay kami ng bus. Ang daming tao, pero parang wala akong nakikita. Ang daming ingay, pero parang wala akong naririnig. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang bigat ng urn sa kamay ko.Pagdating namin sa hotel ni Joe, kinakabahan ako. Bawat hakbang ko, parang ang hirap. Bawat segundo, parang ang tagal."Andito na tayo," sabi ni Annie.Tumango ako. Tumayo ako sa harap ng pinto ng kwarto ni Joe. Kumatok ako."Sino 'yan?" tanong ni Joe mula sa loob."Sir Joe, si Giselle 'to," sagot ko. "Kasama ko si Annie."Mayamaya, bum
最終更新日 : 2026-01-25 続きを読む