Semua Bab Ex husband regret : Bab 91 - Bab 100

Ang buong gabing iyon, kahit anong pilit ni Ethan na ipikit ang kanyang mga mata, hindi siya dinadalaw ng tulog. Para bang ang utak niya ay tumatakbo sa isang endless loop mga salita ni Liam, mga mata ni Mia, at ang sarili niyang pagkakamali na paulit-ulit na bumabalik tulad ng waves sa sobrang lakas ng hangin. He sat on the edge of his bed, elbows resting on his knees, head buried in his hands. “I lost her before… and I’m losing her again.” Masakit. Mas malalim kaysa dati. Kasi noon, ang dahilan ay sarili niyang pride, ego, at pagkabulag. Ngayon? Ang dahilan ay growth pero growth niyang huli na dumating. At mas masakit iyon. Ethan’s chest felt tight. Parang may tinik sa bawat paghinga. He replayed the confrontation in his mind. Liam’s voice. Liam’s words. “You hurt her.” “You chose your pride.” “Ang sakit mo pa rin sa kanya.” And worst “Kung sinaktan ka, pipiliin mo bang bumalik?” Ethan squeezed his eyes shut. Hindi niya masagot iyon nung oras na iyon. Hindi

The room felt the same soft lighting, neutral colors, quiet aircon hum pero si Ethan, hindi na siya pareho. Pagpasok niya sa office ni Dr. Vale, may dala siyang something new sa mata niya: hindi lang pagod, kundi purpose. Hindi iyon halata sa stance niya, kasi sanay siyang magmask. Pero ngayon… mas bukas, mas vulnerable, mas honest na siya kaysa dati. “Good afternoon, Ethan,” bati ni Dr. Vale habang nakangiti, calm, steady. “Ready ka?” Huminga siya nang malalim. “Yes. I think I am.” Umupo siya sa sofa. Hindi niya maintindihan kung bakit ang bigat ng dibdib niya pero at the same time, parang may konting excitement. Maybe because for the first time in his life, he was looking directly at the wounds he never dared to touch. Unpacking the Guilt “Last time,” start ni Dr. Vale, “you mentioned two big emotions: guilt and fear. Today, saan mo gustong mag-focus?” Tahimik si Ethan sandali bago nagsalita. “Guilt… siguro. Kasi… kahit nag-e-effort ako to change, I still keep thinking na I’

Mia didn’t plan to see Ethan again soon. Hindi siya ready. Hindi rin siya sure kung emotionally stable na ba siya to face him without her heart doing somersaults. Pero life had a funny way of placing things right in front of her lalo na kung may dapat siyang makita. One quiet Wednesday morning, habang nagkakape siya sa maliit niyang café sa tabi ng studio, napatingin siya sa bintana. At muntik siyang mabilaukan. Ethan. Jogging. Alone. Headphones on. No messy energy. No chaos. Just… calm. She blinked, unsure kung imagination lang yun. But no he really looked different. Trimmed hair. Relaxed shoulders. Breathing steadily. Parang ibang tao. Or rather the version of him she once prayed he would become. Mia gently put down her cup. “Why… does this affect me?” she whispered to herself. When Ethan slowed down at the corner and stretched, she noticed something else: He wasn’t looking for her. He wasn’t scanning the area. He wasn’t chasing. He was just… living. A

Tahimik ang biyahe pauwi galing gallery. Mia sat beside me, looking out the window, chin resting lightly on her hand. Streetlights flashed on her face warm, soft, pero merong kung anong malayo, parang may iniisip na ayaw pang bigkasin. At ako? Ako ‘to… Hawak ang manibela pero ako mismo hindi ko mahawakan ang kaguluhan sa loob ko. Hindi ko maintindihan, pero ramdam ko: Something shifted. Something in her… Something in us. Hindi ito yung tipong away o tampo. Mas subtle. Mas tahimik. Mas nakakapagod. Para itong lamig na unti-unting pumapasok sa pagitan naming dalawa. Pagpasok namin sa unit, Mia whispered, “I’ll change first, ha?” Ngumiti ako kahit may kirot. “Sure. Take your time.” Narinig ko ang marahang pagsara ng pinto ng bedroom, at doon nagsimulang lumutang sa utak ko ang isang tanong: Nagbago na ba ang tingin niya kay Ethan? I trust Mia… God, I really do. Pero yung paraan na tinitigan niya si Ethan kanina hindi ito romantic, hindi rin longing. Pero familiar. Yung

The days felt heavier than usual. Hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa gallery, hindi dahil sa pagod. Kung hindi dahil… sa akin. Sa utak kong hindi na tumitigil. Sa puso kong hindi ko na maintindihan. Sa dalawang lalaking naglalakad sa paligid ng mundo ko isa tahimik na constant, isa sugatang bumabalik na may bitbit na maturity na hindi ko in-expect. At ako? Ako ang gitna nilang dalawa. Ako ang confused. Ako ang hindi makagalaw. Ako ang natatakot. Pagkagising ko, narinig kong nagluluto si Liam sa kusina. Nagluto siya halos araw-araw nitong mga nakaraang linggo pero ngayong umaga, iba ang pakiramdam. Parang… hindi na siya excited. Parang ginagawa niya na lang kasi iyon ang ginagawa niya palagi. Habit. Routine. A kindness that felt like it was turning into something fragile. Lumapit ako sa doorway ng kitchen. He was flipping eggs. Calm expression. Steady movements. But his shoulders… nakalaylay ang tension. “Good morning,” I said softly. He looked back, smiled