Lahat ng Kabanata ng Ex husband regret : Kabanata 81 - Kabanata 90

Mainit ang hangin nang dumating si Mia sa community center kinabukasan, pero kahit summer ang vibe, ramdam niya ang kakaibang bigat sa dibdib. Hindi dahil pagod siya… kundi dahil sa dami ng iniisip niya matapos ang nangyari sa art gallery, sa beach, at sa usapan nila ni Liam. Hawak niya ang sketchpad, parang lifeline. Parang dito niya sinasalo lahat ng hindi niya kayang sabihin, lahat ng hindi niya kayang ilabas sa salita. Pagpasok niya, tahimik ang lugar. Wala pa ang mga bata; wala ring gaanong ingay. Ang naririnig lang niya ay ang mahinang electric fan at ang tunog ng sariling paghinga. At doon niya nakita si Liam, nakaupo sa sahig, nag-aayos ng mga watercolor palettes. Nakayuko, focused, parang hindi niya napansin na pumasok si Mia. Pero nang marinig niya ang paghakbang ni Mia, dahan-dahan siyang tumingin. At doon doon nagsimula ang tension na hindi nila maitanggi. “Hey…” mahina at maingat na bati ni Liam. “Hi,” sagot ni Mia, halos pabulong. Hindi sila lumapit agad sa isa’t

Tahimik ang buong hallway ng gallery, pero para kay Liam, parang sumisigaw ang bawat segundo. Kahit gaano niya pilit kontrolin ang sarili, ramdam niya ang kirot ang kirot ng isang taong nakarinig ng isang bagay na hindi dapat… pero hindi rin niya kayang iwasan.Nakatayo siya sa dulo ng corridor, nakasandal sa malamig na pader, pinipilit i-regulate ang breathing niya. Kanina pa siya nakatingin sa sahig, parang kung itutuon lang niya doon ang tingin, baka mawala ang bigat na kumikirot sa dibdib niya.Pero hindi.Narinig niya.Lahat.“Ethan… minsan nabubuhay pa rin yung sakit,” sabi ni Mia kanina, mahina pero buo.“And if one day, may space pa rin ako sa puso mo” sagot ni Ethan.At doon natigil ang mundo ni Liam.Tinapik niya ang sentido niya ngayon, pilit binubuo ang lakas na natunaw bigla sa loob. Kahit sinong tao, masasaktan sa gano’n. Pero si Liam… iba. Kasi hindi lang basta selos. Takot. Insecurity. Memories of the past.Hindi siya ang unang mahal ni Mia.Hindi siya ang naging asawa

Kinabukasan, nagising si Mia nang may kakaibang katahimikan sa katawan hindi dahil wala nang sakit, hindi dahil okay na lahat, pero dahil sa wakas, may na-release na bigat na matagal niyang kinikimkim. Hindi maaliwalas ang buong puso niya, pero hindi na rin ganun kadilim. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi siya nagising na parang tinutulungan pa rin ng sarili niyang dibdib huminga. Nang binuksan niya ang phone, may isang mensahe lang. Liam: Morning. Wala akong hinihingi today. Just breathe, okay? If you need space, I’ll give you space. If you need company, I’ll be here. Napangiti si Mia. Hindi niya ito in-expect yung klase ng pag-intindi na hindi demanding, hindi possessive, hindi nagpu-push ng emotional labor. Yung nararamdaman mo lang na… present siya. Hindi niya agad nirereplyan. She just held the phone and let the words settle. Huminga siya nang malalim. Then she replied. Mia: Good morning, Liam. Thank you for last night.

Kinabukasan, maaga muling pumasok si Mia sa gallery. She felt lighter still careful, still healing but lighter. And for the first time, na-excite siya pumasok. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil may small possibility na makita niya si Liam. Subtle. Soft. Warm. Pero habang naglalakad siya sa hallway papuntang main exhibit room, napahinto siya nang biglang sumulpot si Cara, hingal at excited. “Miaaaa!” sigaw nito, parang may malaking chismis. “You will not BELIEVE kung sino ang nandito!” Nagtaas ng kilay si Mia. “Ha? Sino?” Si Cara ay lumapit ng kaunti, nag-whisper pero parang microphone pa rin ang volume. “Si Liam. And he’s waiting for you sa Workshop Room. May dala siyang malaking bagay like gift ba ‘yun or something? Baka surprise? Baka confession?” Napasinghap si Mia, namula kaagad. “Huy! Hindi siya ganun!” Pero may ngiting hindi niya mapigilan. “Girl, trust me. The man looks EXTRA today,” sabi ni Cara, nagpipigil ng kilig. “Parang… parang determined.” Mia’s hear

Tahimik ang small private lounge ng gallery isang maliit na room para sa artists and VIP guests. Pero nang pumasok sina Ethan at Liam, hindi na siya tahimik. Hindi nila planong mag-usap. Pero habang si Mia ay nasa restroom dahil nahilo sandali, naiwan ang dalawa sa iisang room at doon na sumabog ang tensyon na kanina pa pinipilit pigilan. Ethan stood near the table. Stiff posture. Hands clenched. Eyes sharp. Si Liam naman, nakasandal sa wall, arms crossed, composed pero ready. “Let’s get this over with,” Ethan said, mababa ang boses, hindi sigaw, pero mas delikado kaysa sa sigaw. Liam gave a calm smile. “I was about to say the same thing.” Nagtagpo ang mga mata nila walang umiwas, walang umatras. Hindi ito physical fight… pero mas mabigat pa. Ito yung uri ng confrontation na damdamin at ego ang sandata. “You love her, don’t you?” Diretsong tanong ni Ethan. Hindi nagulat si Liam. Parang matagal na niyang alam na darating ang tanong na ‘yon. His voice was steady.