All Chapters of Ex husband regret : Chapter 101 - Chapter 110

Tahimik ang buong unit nang umalis si Liam para bigyan siya ng space. Hindi niya sinabi kung saan pupunta. Hindi rin siya nagpaalam ng kahit anong dramatic. Wala ring sigaw, wala ring galit just a soft kiss sa noo niya, isang mahinang “Take your time, Mia,” tapos dahan-dahang pagsara ng pinto. At doon tuluyang sumabog ang mundo ni Mia. Hindi niya alam kung ilang minuto siyang nakatayo lang sa gitna ng sala, hawak ang throw pillow habang nanginginig ang dibdib niya. Parang biglang lumaki ang buong apartment, parang lumamig ang hangin. Parang lahat ng ingay sa utak niya naging echo. Why am I like this? Why now? Why him? Why… again? Umupo siya sa sahig, hindi na sinubukang umabot sa sofa. Niyakap niya ang tuhod niya at dun siya umiyak hindi yung iyak na malungkot, kundi yung iyak na parang lumalabas ang lahat ng tanong, sugat, takot, guilt, at hindi niya maipangalanang emosyon. “Bakit ba ang gulo ko…” bulong niya, paulit-ulit. Gusto niyang maging strong. Gusto niyang maging sur

Tahimik ang umaga. Pero hindi yung tahimik na nakaka-relax. Hindi yung tahimik na may peace. Kundi yung tahimik na parang may kulang. Parang may gumagalaw sa pagitan namin ni Liam na hindi ko ma-explain… pero ramdam ko. Nasa kusina siya, nagtitimpla ng coffee. Usual routine niya. Pero ngayong umagang ito, hindi niya ako tinignan agad. Hindi niya ako binati ng “Good morning” na may soft smile sa gilid ng labi. Hindi niya ako inabotan ng mug ng kape na “para sa’yo, bawal ka sa stress.” Hindi. Ngayon, pasimple lang siyang busy. At mas masakit iyon kaysa kung galit siya sa akin. “Morning,” mahinang bati ko. Tumango siya. “Morning.” Walang tingin. Walang smile. Walang warmth. At doon ko naramdaman ang kirot. Ito na ba yun? Yung unti-unting nagbabago? Yung hindi sinisigaw pero nararamdaman? Umupo ako sa stool, pinanood siyang maghalo ng kape, pero para siyang robot. Precise. Quiet. Controlled. “Liam…” Dahan-dahan, parang natatakot akong sumabog yung katahimikan.

The morning after felt different for Mia. Hindi siya sure kung unsa ang exact nga rason ang breakup nila ni Liam? Ang calm, mature nga pag-atras ni Ethan kahapon? Ang way nga mura siya gi-untang sa hangin every time makadungog siya sa footsteps nga basin siya? Pero isa lang ang klaro: Something was shifting. Inside her. Around her. Between them. Pagpasok niya sa opisina that day, she felt… aware. Sa paligid. Sa movement. Sa presence nga bisan layo, ma-feel nimo. Ethan. Like gravity. Like a pull she didn’t ask for, but couldn’t turn off. Mia walked through the hallway, steady ang paglakaw niya pero her heart was doing tiny jumps she refused to admit. Ayaw niya mag-expect. Ayaw niya mag-wish. Ayaw niya mag-hoping kay kabalo siya unsa ka sakit ang padulong kung magdali siya. Pero pagliko niya sa corner, nakita niya siya. Ethan was standing by the large glass window, holding coffee and reading a memo. Clean white polo, sleeves rolled slightly, hair slightly messy pero cris

Tahimik ang buong office floor nang dumating si Mia kinabukasan. Maaga pa siya, halos wala pang tao, kaya rinig na rinig ang bawat hakbang niya sa hallway. She needed the silence—para makapag-isip, para huminga, para hindi siya agad lamunin ng bigat na naiwan kagabi.Gaano man niya subukang kalmahin ang sarili, hindi nawawala sa isip niya ang pag-uusap nila ni Ethan sa gallery… ang paraan ng pagtitig nito, ng paghawak sa kamay niya, ng pag-amin nitong nahihirapan pa rin siya. At higit sa lahat yung tanong ni Ethan na “Hanggang kailan mo ako iiwasan?”Napabuntong-hininga siya habang binubuksan ang computer.“Ano bang ginagawa mo, Mia…” bulong niya sa sarili.Alam niyang hindi na siya galit kay Ethan. Hindi na rin siya takot. Pero may natitira pa ring bigat isang halo ng nostalgia, pain, at kung ano pang hindi niya maipangalan. At oo, may guilt din. Dahil kahit paano… kahit isang maliit na parte… nagugulo ulit ang puso niya.Pero mahal niya si Liam.Dapat iyon ang malinaw.Pero bakit ga

ETHAN POVHindi ko agad na-realize kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. Siguro dahil hindi ko in-expect na ganito kasakit ang simpleng tanawin:si Mia… at si Liam… magkasabay.Nasa kabilang dulo ako ng gallery, nagre-review ng lighting layout para sa upcoming exhibit, pero kahit gaano ako ka-busy, kahit gaano ko piliting mag-focus, hindi ko maiwasang mapalingon. Parang automatic. Parang instinct.At doon ko sila nakita.Mia, nakangiti.Liam, nakatingin sa kanya na para bang siya lang ang tao sa buong mundo.At sa isang iglap, parang may humigpit na tanikala sa dibdib ko. Yung ganong sakit na hindi mo alam kung sa puso o sa pride nanggaling o baka pareho.Pero habang mas pinagmamasdan ko sila… mas lumalalim ang sakit.Tatlong araw na mula nang nag-usap kami ni Mia nang masinsinan. Tatlong araw mula nang sinabi niyang kailangan niya ng space, ng clarity, ng oras para sa sarili.Sinabi kong naiintindihan ko.Pero to be honest?Hindi ko pala kaya.Akala ko matured na ako. Akala ko r