มรสุมรัก CEO ซาตาน의 모든 챕터: 챕터 651 - 챕터 660

เซิ่นหรูซวงไม่ตอบคำถาม “ฉันจะสืบมาได้อย่างไรนั้นสำคัญด้วยหรือ?”เธอปล่อยให้พวกเขามีเวลาได้ไตร่ตรอง ส่วนเธอก็คอยเฝ้ามองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของทั้งคู่อยู่สักพัก จนในที่สุดพวกเขาก็สงบสติอารมณ์ขึ้นมาได้บ้างเติ้งเล่อเจียมองเธอด้วยสายตาระแวดระวัง “คุณต้องการให้พวกเราทำอะไร? ที่คุณยังไม่ยื่นหลักฐานทั้งหมดนั่นไป ก็เพราะจะมาใช้บังคับให้พวกเราทำงานบางอย่างให้คุณใช่ไหม?”เติ้งเล่อถงรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนใส่เซิ่นหรูซวง “พวกเรายังไม่ได้เห็นเอกสารที่ว่านั้นเลย มีสิทธิ์อะไรมาพูดทึกทักเอาเองฝ่ายเดียว? อย่าคิดนะว่าจะมาปั่นหัวพวกเราได้”ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของเติ้งเล่อถงก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดีเสียงเรียกเข้าดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ในใจของทั้งสามคนกลับมีความรู้สึกสังหรณ์บางอย่างที่ตรงกัน ราวกับล่วงรู้ว่าใครคือคนที่โทรมาในเวลานี้เติ้งเล่อถงหยิบโทรศัพท์ออกมา และทันทีที่เธอเหลือบไปเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที ก่อนจะรีบส่งโทรศัพท์ไปให้เติ้งเล่อเจียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเติ้งเล่อเจียชำเลืองมองเซิ่นหรูซวงอย่างระวังตัว แล้ว

เซิ่นหรูซวงพยักหน้าเติ้งเล่อเจียฉุดแขนของเติ้งเล่อถง แล้วดึงเธอออกไปคุยกันที่ด้านข้างทั้งสองก้มหน้าปรึกษากัน โดยหันหลังให้เซิ่นหรูซวงเติ้งเล่อถงเริ่มออกอาการร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด “พวกเราควรจะทำอย่างไรดี? ควรจะฟังใครกันแน่?”เติ้งเล่อเจียถามเธอ “เมื่อกี้ที่เว่ยอวิ่นลู่โทรหาเธอ เธอได้บอกไหมว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้จบได้เมื่อไหร่?”เติ้งเล่อถงมีสีหน้าย่ำแย่ลงไปอีก เธอเม้มริมฝีปากแน่น “ไม่ได้บอก เพราะเมื่อกี้ฉันกลัวมากจนลนลานไปหมด เลยลืมถามเรื่องนี้ไปเลย”เติ้งเล่อเจียกดเสียงต่ำกระซิบว่า “เห็นได้ชัดว่า เธอมุ่งเป้าไปที่เว่ยอวิ่นลู่ ส่วนพวกเราก็แค่โดนลูกหลงเข้าไปด้วยเท่านั้นเอง”เติ้งเล่อถงพยักหน้า “ใช่ ฉันก็มองออก”เติ้งเล่อเจียพูด “ถ้าดูจากความเร็วในการจัดการของมหาวิทยาลัยที่ผ่านมา ปัญหาใหญ่ระดับนี้พวกเขาจะรีบดำเนินการทันที ไม่มีทางเกินสามวัน เซิ่นหรูซวงต้องกุมหลักฐานมัดตัวพวกเราไว้แน่นหนาแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอไม่กล้าทำตัวโอหังขนาดนี้ แถมยังรู้เรื่องในอดีตของพวกเราดีขนาดนั้น ถ้าขืนปล่อยให้เธอยื่นหลักฐานจริง ๆ แล้วถ้าหากทางฝั่งเว่ยอวิ่นลู่ยังจัดการอะไรไม่ทันการณ์ละก็ ภายในสามวันพวกเร

เซิ่นหรูซวงเหงื่อซึมที่หน้าผาก นั่นเป็นเพราะตอนที่ขึ้นเครื่องเธอยังใส่เสื้อขนเป็ดตัวหนาอยู่ และหลับสนิทตลอดการเดินทาง จนกระทั่งเครื่องถึงประเทศแล้วเพิ่งตื่นขึ้นมา แต่ตอนนี้ในประเทศยังเป็นฤดูร้อน เมื่อตื่นมาเหงื่อจึงเต็มหน้าผาก เธอนั่งลงที่เก้าอี้แล้วรีบถอดเสื้อขนเป็ดออกเซิ่นหรูซวงพูด “ยังไม่ได้กินค่ะ ฉันค่อยกลับไปกินที่บ้านค่ะ”ตำรวจหญิงตบบ่าเธอเบา ๆ “ยังจะขอพบเติ้งโหย่วกังอยู่อีกหรือคะ? แต่ฉันขอเตือนคุณสักหน่อยนะคะ เมื่อวันสองวันก่อนเขาเพิ่งบอกกับทางเราว่า ไม่อยากเจอหน้าคุณอีก”เดิมทีตำรวจหญิงนึกว่าจะได้เห็นสีหน้าผิดหวังหรือนึกเสียใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของเซิ่นหรูซวงบ้าง แต่กลับไม่มีเลย เซิ่นหรูซวงยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเดิมเซิ่นหรูซวงพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ครั้งนี้ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาพบเขาอยู่แล้ว”ตำรวจหญิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “นี่คุณมาเพื่อแจ้งความหรือคะ?”เซิ่นหรูซวงยิ้มออกมาเล็กน้อย “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่ฉันอยากจะถามสักนิดก่อนว่า เมื่อวันสองวันก่อน เว่ยอวิ่นลู่ได้มาที่นี่หรือเปล่าคะ?”ตำรวจหญิงโอบไหล่เธอ และพาเธอไปนั่งลงที่ม้านั่งยาวตรงโถงของสถานีตำรวจ “เคยมาจริง ๆ

หลายวันที่ผ่านมาก็เป็นเหมือนเมื่อสักครู่ไม่มีผิด เขาผละไปได้แค่ประเดี๋ยวเดียวก็จะตามกลับมาหาเธอทันที เขาจ้องเธอไม่วางตาจนทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆแต่ถึงอย่างนั้นเยี่ยนอวี้เจ๋อก็ยอมผ่อนปรนให้เธออยู่บ้าง เขายังอนุญาตให้เธอโทรศัพท์ไปปลอบซิงฉีหยวนได้ ในยามที่ทางนั้นอาละวาดหนักจริง ๆดีที่เหลือเวลาอีกแค่สี่วันเท่านั้น หลังจากผ่านพ้นสี่วันนี้ไป สิ่งที่เธอติดค้างเยี่ยนอวี้เจ๋อไว้ก็จะถือว่าชดเชยจนหมดแล้วเว่ยอวิ่นลู่ใช้ปลายนิ้วจิกเข้าที่กลางฝ่ามือ พยายามฝืนบังคับตัวเองให้ปั้นรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวไกวลุกขึ้นจากพรมแล้วโถมตัวเข้ามากอดเว่ยอวิ่นลู่ และถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาว่า “คุณแม่ไปทำอะไรมาคะ?”เว่ยอวิ่นลู่โน้มตัวลงอุ้มเยี่ยนเสี่ยวไกวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมทั้งตบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม “ไปโทรศัพท์คะ ตอนนี้ก็กลับมาหาแล้วนี่ไง?”เยี่ยนอวี้เจ๋อที่เดินตามหลังมา ยกมือขึ้นคลายเนกไท มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ขณะที่จ้องมองภาพสองแม่ลูกกอดกันด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนเป็นภาพที่ดูอบอุ่นละมุนละไมจนเกินบรรยายนี่คือภาพที่เขาปรารถนามาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยได้เป็นจริงสักทีเยี่ยนเสี่ยวไกวท

เสียงร้องไห้ยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย และเสียงสะอื้นที่แว่วมานั้น ซิงจือเหยียนได้ยินเด็กคนนั้นร้องว่า “คุณแม่”สมองของเว่ยอวิ่นลู่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก จนพรั่งปากพูดออกไปว่า “เสียงเด็กห้องข้าง ๆ น่ะค่ะ พอดีเจอกันแล้วชอบฉันมาก พ่อแม่เขาก็เลยพามานั่งเล่นที่ห้องฉัน แล้วตอนนี้เด็กก็กำลังงอแงน่ะค่ะ”เว่ยอวิ่นลู่เดินก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าว เธอก็ได้เห็นสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นภายในห้องนั่งเล่นอย่างเต็มตาดูเหมือนว่าเยี่ยนเสี่ยวไกวจะบังเอิญสะดุดล้มลงบนพรม ตอนนี้เยี่ยนอวี้เจ๋อจึงกำลังนั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าลูก พยายามปลอบโยนให้เธอหยุดร้องเยี่ยนเสี่ยวไกวใช้มือน้อย ๆ ขยี้ตาพลางสะอื้นไห้ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและบวมเป่งขณะที่จ้องมองตรงมายังทิศทางที่เธอยืนอยู่ดูน่าสงสารจับใจแต่เว่ยอวิ่นลู่กลับไม่ได้รู้สึกสงสารหรือปวดใจเลยแม้แต่นิดเดียว ในใจของเธอตอนนี้มีแต่ความคิดเดียวเท่านั้น คืออยากจะให้เยี่ยนเสี่ยวไกวหยุดร้องไห้เสียที“เมื่อกี้ดูเหมือนแกจะไม่ระวังแล้วล้มน่ะค่ะ ก็เลยร้องไห้ออกมา” เว่ยอวิ่นลู่ตอบที่จริงซิงจือเหยียนก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรในจุดนี้นัก หลั