Tous les chapitres de : Chapitre 671 - Chapitre 680

ประจวบเหมาะในขณะนั้นเอง เซิ่นหรูซวงก็โทรศัพท์มาหาเขาอีกครั้งกู้เหยียนหลี่ลังเลอยู่นานกว่าจะกดรับโทรศัพท์ในตอนแรกเขาไม่ได้พูดอะไร และเซิ่นหรูซวงก็ไม่ได้พูดเช่นกันหลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง กู้เหยียนหลี่ถึงได้ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พูดสิ”ปลายสายมีเสียงหัวเราะของเซิ่นหรูซวงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “...ขอโทษที ฉันไม่ได้สังเกต นึกว่าคุณจะไม่รับสายแล้ว”กู้เหยียนหลี่ขมวดคิ้ว เขาไม่คุ้นชินกับน้ำเสียงที่ดูสนิทสนมเป็นกันเองของเซิ่นหรูซวงเลย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร“ข้อมูลที่เธอส่งมาให้ฉัน... เป็นของจริงไหม?”สิ้นคำพูดนั้น ทางด้านเซิ่นหรูซวงก็มีเสียงแตรรถดังขึ้น และตามมาด้วยเสียงของเธอว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็มาเจอฉันหน่อยไหม ฉันจะให้คุณดูเอกสารฉบับจริงที่มีตราประทับถูกต้องตามกฎหมาย”กู้เหยียนหลี่เงียบไปนานแสนนานเมื่อเขาปริปากพูดอีกครั้ง กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ “เซิ่นหรูซวง รู้ไหมว่าถ้าเธอหลอกฉัน ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?”เซิ่นหรูซวงหมุนพวงมาลัยรถ และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉัน แล้วคุณจะรับสายฉันทำไม แล้ววันนั้นคุณจะไปโรงพยาบาลกับฉันทำไม”กู้เหยียนหลี่ถึงกั

ทันใดนั้นเอง เซิ่นหรูซวงก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ สีหน้าของเธอชะงักไปเล็กน้อย แล้วหันไปมองกู้เหยียนหลี่ในตอนนี้กู้เหยียนหลี่โน้มตัวลงก้มหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางยันไว้บนหัวเข่า ฝ่ามือทั้งสองข้างปิดหน้าไว้จนมองไม่เห็นสีหน้า แต่กลับมองเห็นไหล่ของเขาที่สั่นเทาและน้ำตาที่รินไหลออกมาตามซอกนิ้วเธอตกตะลึงไปพักใหญ่ กว่าจะดึงทิชชู่ที่วางอยู่ในรถออกมาสองสามแผ่นแล้วยื่นให้เขาไป “เช็ดสักหน่อยเถอะ”กู้เหยียนหลี่รับมันมา แล้วเช็ดไปบนใบหน้าอย่างสะเปะสะปะเซิ่นหรูซวงดูแล้วว่าทิชชู่ไม่กี่แผ่นนั้นน่าจะไม่พอ เธอจึงส่งทิชชู่ให้เขาทั้งซองกู้เหยียนหลี่ปฏิเสธ “ไม่ต้อง”น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของการสะอื้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ฟังออกว่าเขากำลังพยายามดึงสติเพื่อให้กลับมาสงบนิ่งอย่างช้า ๆเซิ่นหรูซวงรับทิชชู่กลับคืนมา พร้อมกับกระแอมไอเบา ๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติกู้เหยียนหลี่จัดการกับอารมณ์ของตนเองได้ในเวลาไม่นานนัก เขายืดตัวนั่งตัวตรงแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่ง “พาฉันไปที่โรงพยาบาลที ฉันจะไปเยี่ยมคุณย่าของอวี๋จื่อฉีอีกครั้ง”เซิ่นหรูซวงพูด “ได้ค่ะ”ที่พักของกู้เหยียนหลี่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลของคุณย่า

สิ้นเสียงพูด ภาพข่าวก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที โดยซูมไปที่ส่วนท้ายของรถยนต์ที่พลิกคว่ำเพื่อเป็นการคุ้มครองความเป็นส่วนตัวของผู้ประสบเหตุ ทางวิดีโอข่าวจึงได้ทำการเซ็นเซอร์หมายเลขทะเบียนท้ายรถเอาไว้ใบหน้าของสือเหยาแข็งค้าง เขาขยับเข้าไปใกล้เพื่อจ้องเลขทะเบียนอย่างไม่ละสายตา และพยายามสังเกตการจัดวางภายในรถผ่านทางหน้าต่างที่แตกละเอียดนั้นเซิ่นหรูซวงเป็นคนที่ยึดติดในความเรียบง่าย ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งบ้านหรือในด้านอื่น ๆ เธอก็มักจะใช้เครื่องประดับที่ไม่ค่อยฉูดฉาด และแทบไม่มีของตกแต่งภายในรถเลยจะมีก็แค่ตุ๊กตาลูกสุนัขที่แขวนอยู่หลังกระจกมองหลังเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ซึ่งเป็นของที่สือเหยานำไปแขวนไว้เองสือเหยาบังเอิญไปเจอตุ๊กตาลูกสุนัขตัวนี้ ตอนเดินเล่นตามท้องถนนในต่างประเทศ มันเป็นสุนัขที่อ้าปากค้าง พร้อมกับกางขาทั้งสี่ข้างออกอย่างสะเปะสะปะ ดูแล้วเป็นสุนัขที่ร่าเริง และดูซื่อบื้อไม่น้อยเลยทีเดียวสือเหยาถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น เขาหยิบไปจ่ายเงินโดยไม่ต้องคิดนาน หลังจากกลับประเทศแล้ว เขาก็ตื๊อเซิ่นหรูซวงให้แขวนตุ๊กตาลูกสุนัขตัวนี้ไว้ในจุดที่มองเห็นได้ทุกวัน เซิ่นหรูซวงทนลูกตื๊อไม่ไหว จึงยอมให้

อาจเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นว่าทั้งคู่ต่างก็มีน้ำตาคลอเบ้า น้ำเสียงที่ใช้จึงนุ่มนวลมาก ทุกคำพูดผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วน แววตาแฝงไปด้วยความห่วงใย และหลังจากพูดจบ เขายังได้อวยพรขอให้ผู้ป่วยทั้งสองคนหายดีและกลับมาแข็งแรงในเร็ววันทุกอย่างดูสมเหตุสมผลแต่สือเหยากับเจียงเสี่ยวชุนรู้สึกว่าผิดปกติทำไมถึงประจวบเหมาะขนาดนี้ เกิดอุบัติเหตุขึ้นในตอนที่เซิ่นหรูซวงกำลังสืบเรื่องของเว่ยอวิ่นลู่พอดี เรื่องนี้มันยากที่จะไม่ให้คิดเชื่อมโยงกันได้จริง ๆเจียงเสี่ยวชุนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากการร้องไห้ เธอพอดูออกว่าสือเหยาไม่อยากห่างจากเซิ่นหรูซวงไปไหน “ฉันจะไปดูความคืบหน้าที่สถานีตำรวจเอง นายรออยู่ที่นี่ไหม?”น้ำเสียงของสือเหยาแหบพร่ามาก เขาส่ายหน้า “ไม่ต้อง ฉันสั่งให้ลูกน้องไปเอง”เจียงเสี่ยวชุนกำลังจะถามว่า นายไปมีลูกน้องมาจากไหน แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นชายหนุ่มท่าทางธรรมดาคนหนึ่งลุกขึ้นจากม้านั่งของโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ที่ดูเรียบง่าย หน้าตาไม่โดดเด่น เรียกได้ว่าเป็นคนธรรมดาที่ดูกลมกลืนไปกับฝูงชนจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาหา สือเหยากำชับ

ดังนั้นกู้เหยียนหลี่จึงตอบออกไปอย่างคลุมเครือว่า “ก็แค่คุยเรื่อยเปื่อย พวกเราเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”สือเหยาซักไซ้ต่อ “คุยอะไรกัน?”ขณะที่กู้เหยียนหลี่กำลังจะอ้าปากบอกว่าไม่เกี่ยวกับคุณ สือเหยาพูดแทรกขึ้นมาทันทีว่า “คุยเรื่องของเติ้งโหย่วกังใช่ไหม?”กู้เหยียนหลี่อึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากรู้สึกตัวก็ถามกลับ “เซิ่นหรูซวงเคยบอกกับคุณหรือ?”สือเหยาใช้ฝ่ามือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ริมฝีปากเม้มสนิท “เมื่อกี้คุณบอกว่าคนขับรถบรรทุกมีปัญหา แล้วคุณเคยคิดบ้างไหมว่า สองเรื่องนี้มันอาจจะเกี่ยวข้องกัน?”สีหน้าของกู้เหยียนหลี่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที แล้วพูดว่า “ในเมื่อยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด คุณอย่าพูดจาส่งเดช”เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าเว่ยอวิ่นลู่จะกล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมอย่างการฆ่าปิดปากได้ลงคอสือเหยาจ้องมองเขาอยู่นานเนิ่น แต่กู้เหยียนหลี่ก็ยังคงแสดงสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยนสือเหยารู้ดีว่าคงไม่มีทางได้ข้อมูลสำคัญอะไรจากกู้เหยียนหลี่อีก เขาจึงหันตัวเดินจากไปทันทีในเมื่อเซิ่นหรูซวงยังไม่ฟื้น เขาจึงไม่อยากจะผละห่างออกมานานนักเจียงเสี่ยวชุนได้เห็นชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง เขากำลั