Tous les chapitres de : Chapitre 661 - Chapitre 670

เยี่ยนอวี้เจ๋อยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน จากนั้นก็คว้าข้อมือของเว่ยอวิ่นลู่เอาไว้ “มีเรื่องอะไร?”สีหน้าของเว่ยอวิ่นลู่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ริมฝีปากขาวซีด “มีเรื่องบางเรื่องเกิดขึ้น และฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา เจือไปด้วยความตึงเครียดและความตื่นตระหนกที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน แววตาของเธอมองมาที่เยี่ยนอวี้เจ๋อด้วยความอ้อนวอนและไร้สิ้นหนทาง ราวกับสัตว์ป่าตัวน้อยที่ได้รับความตระหนกตกใจแววตาเช่นนี้ทำให้เยี่ยนอวี้เจ๋อรู้สึกพึงพอใจอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเว่ยอวิ่นลู่สามารถพึ่งพาเขาได้เพียงคนเดียว และมองเห็นเขาเพียงคนเดียวอย่างไรอย่างนั้นเยี่ยนอวี้เจ๋อจงใจเล่นกับความหยิ่งผยองในศักดิ์ศรีของเว่ยอวิ่นลู่ พูดด้วยความไม่รีบร้อนและไม่คิดแยแสว่า “เรื่องอะไร?”มือทั้งสองข้างของเว่ยอวิ่นลู่คว้าข้อมือของเขาไว้ “พวกเราคุยกันระหว่างทางได้ไหม ตอนนี้ฉันรีบมากจริง ๆ”เยี่ยนอวี้เจ๋อดึงมือของเว่ยอวิ่นลู่ และพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างเขา พลางพูดเสียงเรียบว่า “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญหรือยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ต้องทานข้าวให้เสร็จก่อน แล้วเราค่อยคุยกันหลังจากทานข้าวเสร

เยี่ยนอวี้เจ๋อจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจด้วยความเย็นชาออกมา ปลายนิ้วลูบไล้ไปที่บริเวณคางของเธอ“ลู่ลู่ ไม่ได้เจอกันนานหลายปี แต่ความกล้าของเธอกลับเพิ่มขึ้นมามากมายขนาดนี้เชียว”สีหน้าของเว่ยอวิ่นลู่ซีดเผือด แน่นอนว่าเธอเข้าใจดีว่าในคำพูดของเยี่ยนอวี้เจ๋อนั้นเป็นคำตำหนิและคำกล่าวหาที่มีต่อเธอเธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “อวี้เจ๋อ ฉันเองก็แค่ขาดสติไปชั่วขณะ ถึงได้ทำเรื่องแบบนั้นลงไป ในอนาคตฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว จะไม่ทำอีกแล้วแน่นอน”“จริง ๆ นะ คุณเชื่อฉันสิ” เว่ยอวิ่นลู่อดไม่ได้ที่จะอ้อนวอนร้องขอ “ฉันรู้แล้วจริง ๆ ว่าฉันผิดไปแล้ว”เยี่ยนอวี้เจ๋อมองเธอ จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “ลู่ลู่ คุณโง่หรือเปล่า?”เว่ยอวิ่นลู่ไม่ทันตั้งตัว “อะไรนะ?”เยี่ยนอวี้เจ๋อปล่อยมือ “สำหรับเรื่องนี้ คุณทำผิดพลาดไปอย่างโง่เขลาจริง ๆ”เว่ยอวิ่นลู่เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่ปริปากพูดเยี่ยนอวี้เจ๋อพูด “แต่คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอกนะ”ดวงตาของเว่ยอวิ่นลู่ขยับสั่นไหวเล็กน้อย เยี่ยนอวี้เจ๋อมองเธอแล้วพูดว่า “ผมเคยพูดไปแล้วว่า สำหรับผม คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ”การรักใครสักคนนั้นต้องแสดงท่าทีแบบไหน

“ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลอย่างนั้นหรือ?”ปลายสายตอบว่า “ใช่ค่ะ แม้ว่าหลักฐานนั้นจะมีอยู่จริงและสมเหตุสมผล แต่กระบวนการเก็บรวบรวมหลักฐานก็ต้องถูกต้องตามกฎหมายและเป็นไปตามระเบียบ หากเป็นการละเมิดสิทธิความเป็นส่วนบุคคลของพลเมือง หลักฐานเหล่านั้นก็ไม่สามารถนำเสนอต่อศาลได้ และทางผู้พิพากษาเองก็จะไม่ยอมรับหลักฐานเหล่านั้นด้วย ก็เหมือนกับในกรณีของการแต่งงาน ถ้าคุณต้องการพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายมีชู้จริง คุณก็ต้องใช้วิธีที่ถูกกฎหมายในการเก็บรวบรวมหลักฐาน ส่วนวิธีการอย่างการแอบถ่ายหรือการสะกดรอยตามซึ่งเป็นวิธีที่ละเมิดสิทธิของพลเมืองนั้น เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาดค่ะ”ตำรวจหญิงถอนหายใจ “ตอนนี้พวกเราต้องใช้เวลาในการรวบรวมหลักฐานที่ถูกต้องตามกฎหมาย ดังนั้นคุณเองก็อย่าเพิ่งท้อใจเลยนะคะ ทางสถานีตำรวจเองก็กำลังสืบสวนเพิ่มเติมจากเบาะแสที่คุณให้มาแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม ทางกองทุนสนับสนุนและมหาวิทยาลัยของน้องชายน้องสาวเติ้งโหย่วกังนั้นอยู่ที่ต่างประเทศทั้งหมด ดังนั้นทางเราอาจจะต้องดำเนินการตามขั้นตอนบางอย่างเพื่อขอข้อมูลเหล่านั้นมาค่ะ”เซิ่นหรูซวงแอบจิ๊ปากเบา ๆ ในใจยอมใจเลยจริง ๆ“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ ขอบ

เขารู้จักเว่ยอวิ่นลู่มานานกว่าสิบยี่สิบปีแล้ว และรู้จักนิสัยใจคอของเว่ยอวิ่นลู่เป็นอย่างดี แม้ว่าเว่ยอวิ่นลู่จะไม่ใช่คนดีเลิศหรือใจดีมีเมตตามากมายนัก แต่เธอก็ไม่มีทางทำเรื่องที่ผิดหลักศีลธรรมและไม่มีขอบเขตอย่างน่ารังเกียจเช่นนั้นเด็ดขาดเขาไม่อาจทนเห็นเซิ่นหรูซวงใส่ร้ายเว่ยอวิ่นลู่แบบนี้ได้กู้เหยียนหลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงพูดเตือนเสียงต่ำว่า “เซิ่นหรูซวง เธอกำลังพูดจาไร้สาระอะไรอยู่?”เซิ่นหรูซวงกับเจียงเสี่ยวชุนดูเหมือนจะถูกเสียงของเขาทำให้ตกใจ หันหน้ากลับมามองเขาทันทีกู้เหยียนหลี่เยาะเย้ย “ไม่แปลกใจเลยที่เธอมาหาฉันในวันนั้น ที่แท้เธอก็ต้องการให้ฉันใส่ร้ายลู่ลู่ไปด้วยกันกับเธอใช่ไหม?”เซิ่นหรูซวงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวอย่างแรง “ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ใส่ร้ายเธอ”กู้เหยียนหลี่พูดเสียงเย็นเยียบ “เธอยังกล้าเถียงอีกหรือ? เมื่อกี้ฉันได้ยินทุกอย่างที่เธอพูดแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเห็นหลักฐานที่เธอกล่าวอ้างเลยด้วยซ้ำ ฉันก็รู้ว่าลู่ลู่ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นได้หรอก เติ้งโหย่วกังกับลู่ลู่แทบไม่เคยพบหน้ากันเลยด้วยซ้ำ”“เซิ่นหรูซวง ฉันคิดว่าต่อให้เธออิจฉาเว่ยอวิ่นลู่มากแค่ไหน เธอก็คงไม่ทำเ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าที่เสียงแหบพร่าของกู้เหยียนหลี่จะดังขึ้น “ลู่ลู่ ขอโทษ ฉันยังอยากได้ยินจากปากเธอ ว่าเธอจะว่าอย่างไร...”เว่ยอวิ่นลู่ที่อยู่ปลายสายเงียบงันครู่ใหญ่ จนความรู้สึกผิดกัดกินขั้วหัวใจของกู้เหยียนหลี่อย่างท่วมท้น“ฉันไม่ได้ทำ”“ในสายตานาย ฉันเหมือนคนที่ทำเรื่องพวกนั้นได้ลงคอหรือ? พวกเรารู้จักกันมานานขนาดนี้ ฉันเป็นคนอย่างไร นายยังไม่รู้อีกหรือ?”น้ำเสียงของเว่ยอวิ่นลู่ไม่ได้หนักแน่นดุดัน ตรงกันข้ามกลับฟังดูนุ่มนวลอ่อนโยนมาก แต่มันกลับยิ่งทำให้กู้เหยียนหลี่รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างหนักเว่ยอวิ่นลู่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉันไม่รู้ว่าเซิ่นหรูซวงพูดอะไรกับนาย แต่ฉันรับประกันได้เลยว่า ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้น”กู้เหยียนหลี่ตอบกลับแทบจะในทันที “ได้ ฉันเชื่อเธอ ขอแค่เป็นคำพูดของเธอ ฉันเชื่อทั้งนั้น”เว่ยอวิ่นลู่พูดเสียงเรียบ “เหยียนหลี่ ฉันไม่คิดเลยว่านายจะไม่เชื่อฉัน เพราะคำพูดของเซิ่นหรูซวง”กู้เหยียนหลี่อ้าปาก น้ำเสียงที่แหบพร่าและต่ำลงกว่าเดิม “ขอโทษ...”เว่ยอวิ่นลู่คล้ายกับถอนหายใจออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่เป็นไร หลังจากนี้นายก็อย่าทำแบบนี้