Todos los capítulos de มรสุมรัก CEO ซาตาน: Capítulo 631 - Capítulo 640

เขาไม่ใช่คนที่ชอบเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นอย่างที่กู้เหยียนหลี่พูด เขาเป็นคนที่มีมาตรฐานสูงมากในเรื่องความสามารถทางวิชาชีพ และจะไม่ยอมให้ตัวเองทำผิดพลาดโดยเด็ดขาดแม้ว่าการติดต่อกับเติ้งโหย่วกังจะลดลงหลังจากเรียนจบ แต่เขาก็ยังคิดว่าเติ้งโหย่วกังเป็นคนที่มีนิสัยเหมือนกับตัวเอง แล้วจะยอมให้ตัวเองทำเรื่องผิดพลาดอย่างการวินิจฉัยผิดได้อย่างไรกู้เหยียนหลี่ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเติ้งโหย่วกังเขาคิดอยากจะสืบค้นให้รู้เรื่องจริง ๆ ถึงได้ไปที่โรงพยาบาลกับเซิ่นหรูซวงและยังคิดตลอดว่าจะไปเยี่ยมเติ้งโหย่วกังที่สถานีตำรวจเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ประเด็นที่สำคัญกว่าในเรื่องนี้คือเซิ่นหรูซวงเขายังจำสิ่งที่เซิ่นหรูซวงทำกับเว่ยอวิ่นลู่เมื่อห้าปีก่อนได้อย่างติดตา ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะอยู่เคียงข้างฝั่งเว่ยอวิ่นลู่ และไม่มีทางช่วยเหลือเซิ่นหรูซวงโดยเด็ดขาดถ้าหากเรื่องนี้จะหาคนผิด ก็ผิดที่เซิ่นหรูซวงเป็นคนมาขอร้องเขาถ้าไม่ใช่เซิ่นหรูซวงเป็นคนขอร้อง ไม่ว่าจะเป็นใครอื่นก็ตาม เขาคงไปสืบค้นให้ชัดเจนที่สถานีตำรวจตั้งแต่วันที่ไปโรงพยาบาลแล้วเขาไม่มีวันยอมทำ

ระหว่างทาง สือเหยาก็ค่อย ๆ พูดอย่างเนิบนาบว่า “ถ้าอีกสิบกว่าวันฉันถึงจะกลับมาจริง ๆ เธอคงจะลืมฉันไปแล้วใช่ไหม?”เซิ่นหรูซวงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพลางหัวเราะน้อย ๆ “นายคิดอะไรอยู่เนี่ย? ความจำของฉันดีมากเชียวนะ”สือเหยาเอนหลังอย่างเกียจคร้าน สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อกี้มาก“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายเลย”เซิ่นหรูซวงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายลืมฉีดมาหรือเปล่า”ทันทีที่เซิ่นหรูซวงอ้าปากพูด สือเหยาก็รู้ได้ว่าเธอเข้าใจผิดสิ่งที่เขาหมายถึงคือเขาไม่ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากตัวเธอ ไม่ใช่กลิ่นจากตัวของเขาเองอย่างไรก็ตาม สือเหยาไม่คิดที่จะเอ่ยเตือนเธอสือเหยาพูด “ก็คงจะใช่”ในช่วงเวลาการออกไปทำงานนอกเมือง สือเหยาหวาดหวั่นกังวลใจมากจริง ๆซิงจือเหยียนยังคงทำงานอยู่ที่เมืองหลวงและยังไม่กลับมา ถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงาน มีภรรยามีลูกแล้วก็ตามแต่ในฐานะของผู้ชายคนหนึ่ง เขายังคงสัมผัสได้ถึงความนัยที่แตกต่างออกไปในสายตาของซิงจือเหยียนที่มองมายังเซิ่นหรูซวงสือเหยาหวาดเกรงปนระแวงซิงจือเหยียนเป็นอย่างมากในด้านหนึ่งเป็นเพราะซิงจือเหยียนกับเซิ่นหรูซวงเคยมีความสัมพันธ์ในอด

มือทั้งสองข้างของเขาค้ำยันเคาน์เตอร์ครัวเอาไว้ ก้มศีรษะลง หลับตาพร้อมพ่นลมหายใจออกมาเต็มแรงหลังจากที่เซิ่นหรูซวงจากไป สือเหยาก็รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัวและง่วงนอนเป็นอย่างมากในช่วงไม่กี่วันมานี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ พยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีถึงฝืนตัวเองให้กลับมาถึงบ้านได้ และยังไปรอที่บริษัทของเซิ่นหรูซวงนานนับชั่วโมงอีก กว่าจะทานอาหารมื้อดึกเสร็จก็เป็นเวลาเกือบตีสามครึ่งแล้วถ้าคำนวณเวลาจริง ๆ เขาแทบไม่ได้นอนมาเกือบยี่สิบหกชั่วโมงแล้วสือเหยาปิดไฟในห้องครัว สวมรองเท้าแตะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับความนุ่มสบายของเตียงนอน ความง่วงก็เข้าครอบงำสมอง และหลับสนิทไปในไม่ช้าสือเหยาทั้งเหนื่อยล้าและง่วงเป็นอย่างมาก แต่ความฝันของเขากลับไม่น่ารื่นรมย์เลยสักนิดเขาฝันว่าเขาเพิ่งกลับมาถึงเย่ว์ถิงก็เห็นเหยียนเหวินอินกำลังยัดขนม ลูกอมและช็อกโกแลตใส่กล่องกระดาษสีแดงที่กองพะเนินด้วยความเริงร่า เขาเดินเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหยียนเหวินอินกลับแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับเขาโดยไม่มีเหตุผล แถมยังดุด่าว่ากล่าวเขาห้ามตามไปอีกด้วยเขาสับสนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ร่างกายกล

เธอไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อซิงจือเหยียนอีกต่อไปแล้วไม่คิดถึง ไม่คะนึงหา ไม่มีความรักใคร่ผูกพันและการแต่งงานกับเขายิ่งเป็นไปไม่ได้ไปกันใหญ่ความฝันไร้สาระของสือเหยา สำหรับเซิ่นหรูซวงแล้วช่างเป็นเรื่องที่น่าขบขันเป็นอย่างมากน้ำเสียงของเซิ่นหรูซวงสงบราบเรียบ “ฉันกับเขาไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันอีกตั้งนานแล้ว ไม่มีเรื่องอย่างการชอบหรือไม่ชอบหรอก”สือเหยาจ้องมองไปที่ด้านหลังศีรษะของเธออย่างดื้อรั้น “ถ้าอย่างนั้นเธอก็หันหน้ามาพูดกับฉันสิ อย่าหันหลังให้ฉันแบบนี้”เซิ่นหรูซวงทั้งระอาใจทั้งจนปัญญา เหลือบมองคนขับรถที่ยังขับรถอยู่ด้านหน้า จากนั้นจึงหันหน้ากลับมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น “สมองของนายถูกลาเตะหายไปแล้วหรือ? ถึงได้ถามคำถามโง่ ๆ แบบนี้?”จากกระจกมองหลังก็สามารถเห็นได้ว่าคนขับรถกำลังจ้องมองตรงไปข้างหน้าสายตาของเขาไม่กล้าวอกแวกไปจุดอื่นเขาคงได้ยินที่เธอพูดอย่างแน่นอนเมื่อเซิ่นหรูซวงโกรธ สือเหยาถึงกับหมดหนทาง โน้มตัวเข้าไปใกล้ด้วยความใกล้ชิดสนิทสนม “เฮ้อ เธอไม่รู้หรอกว่าในความฝันเธอดุร้ายกับฉันมากแค่ไหน”ภาพในภวังค์ฝันตอนท้ายที่สุดเป็นภาพที่เขาโกรธจนหัวหมุน พุ่งตัวเข

เรียวคิ้วของเซิ่นหรูซวงกระตุกเล็กน้อย ในขณะที่เธอตั้งใจจะบอกให้สือเหยาหยุดเดินในเส้นทางอันอบอุ่นเช่นนี้ แต่จู่ ๆ สือเหยาก็บีบไหล่ของเธอแน่น“แต่ฉันเองก็ไม่เลวเหมือนกัน ฉันมีแววตาที่ดี ก็เลยเจอคนที่มีศักยภาพอย่างเธอตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว”รอยยิ้มของสือเหยาดูเหมือนจะพอใจกับตัวเองเป็นอย่างมาก เขาจัดปกคอเสื้อ “ฉันเองก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกัน”เซิ่นหรูซวง: …โอเค โอเค โอเคเธอรู้อยู่แล้วสือเหยาชนไหล่เธอเต็มแรง “แล้วเธอวางแผนจะจัดการอย่างไร?”เซิ่นหรูซวงก้มหน้าลงเหลือบมองโทรศัพท์ “ก็ค่อย ๆ สืบไปสิ”สือเหยาพูด “ฉันพูดจริงนะ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้เธอก็ต้องบอกฉันมาตรง ๆ อย่าให้ฉันต้องเดาเลยได้ไหม?”เซิ่นหรูซวงยิ้มเล็กน้อยแล้วตบไหล่สือเหยาเต็มแรง “แน่นอน ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่านายมีประโยชน์มากขนาดไหนหลังจากเรื่องของเฉินฉวนหมิน ถ้าฉันมีเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย ฉันจะบอกแน่นอน”สือเหยาบีบไหล่ของเธอเอาไว้แน่นด้วยท่าทีจริงจัง ทั้งสองดูเหมือนพี่น้องร่วมสาบาน สีหน้าเคร่งขรึม“เยี่ยมมากเลยเพื่อน เธอพูดมาแบบนี้ฉันก็โล่งใจแล้ว”เซิ่นหรูซวงกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวจริง ๆ “เป็นบ้าไปแล้วหรือ