All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 351 - Chapter 360

กองทัพสกุลหลี่ไม่เพียงกำราบปราบปรามเหล่าชนเผ่าจนสิ้นฤทธิ์และสามารถแก้ไขความเข้าใจผิด เปิดโปงทหารปลอมที่เที่ยวใส่ความกองทัพสกุลหลี่ สร้างความเข้าใจผิด ยังเก่งกล้าสามารถ รบชนะกองทัพเทียนเฉาที่ฉวยโอกาสมาโจมตีค่ายพัก องค์ฮ่องเต้ไท่จินรู้ข่าวจากสายลับส่วนพระองค์แล้วก็ดีพระทัยยิ่ง รับสั่งว่าจะปูนบำเหน็จรางวัลหลี่ผิงอ๋องและเหล่าแม่ทัพนายกองทุกคนตั้งแต่บนลงล่าง กล่าวสรรเสริญขณะออกว่าราชการ ว่าสกุลหลี่ช่างเก่งกาจ ห้าวหาญ สมเป็นเสาหลักค้ำบ้านค้ำเมืองโดยแท้!ขณะสรรเสริญผิงอ๋องอยู่นั้น ก็มีสารลับอีกฉบับจากสายลับที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพสกุลหลี่ส่งมาถึงพอดี ม้าเร็วที่มาแจ้งข่าวกล่าวว่าเป็นเรื่องสำคัญ เร่งด่วน เกากงกงข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่เป็นผู้รับสารจึงตัดสินใจแทรกสารในฏีกาไม่สำคัญฉบับหนึ่ง ถือฏีกานั้นไปกระซิบกระซาบ แจ้งข่าวแก่องค์ฮ่องเต้ไท่จินเพียงได้อ่านสารลับฉบับนั้น ใบหน้าที่ยิ้มแย้มขององค์ฮ่องเต้ไท่จินก็แข็งค้างทันที“ภรรยาที่ผิงอ๋องถนอมไว้ในเรือนหลัง ที่แท้ก็คือองค์หญิงสี่ที่หายตัวไป” องค์ฮ่องเต้พับฏีกาฉบับนั้นส่งกลับให้เกากงกง ยืดตัวตรง ทอดสายตาเหม่อมองผ่านเหล่าขุนนางในท้องพระโรงออกไปยังท

ผิงอ๋องรับราชโองการพาองค์หญิงสี่กลับเมืองหลวงท่ามกลางความยินดีของเหล่าพสกนิกร พวกเขากึ่งหนึ่งก็ดีใจที่องค์หญิงผู้เป็นที่รักยังทรงมีพระชนม์ชีพ อีกกึ่งหนึ่งก็ดีใจที่สงครามความบาดหมางระหว่างเทียนเฉาและเทียนจินตลอดสองสามปีมานี้จะสามารถยุติลงเสียที ตลอดการเดินทางของผิงอ๋องในครั้งนี้ ยามเดินทางผ่านเมืองใดจึงล้วนมีพสกนิกรชาวเทียนจินมายืนเรียงรายรอชื่นชมบารมีและกล่าวสรรเสริญ แสดงความขอบคุณก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่นายหญิงน้อยในเรือนหลังผู้ที่ผิงอ๋องรักปักใจกับองค์หญิงสี่ที่หายตัวไปเป็นคนเดียวกันแพร่กระจายออกไปได้อย่างไร เพียงไม่นาน ราษฎรเทียนจินต่างก็รับรู้เรื่องราวความรักระหว่างองค์หญิงสี่และหลี่ผิงอ๋องกันทั่วทุกหัว-ระแหง ต่างกล่าวกันว่าเรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องของบุพเพสันนิวาส ไม่อาจกล่าวโทษผู้ใดทั้งนั้น ซ้ำยังมีความคิดเห็นไปในทางเดียวกันว่าพวกเขาช่างเป็นคู่ยวนยางที่เหมาะสมกันเป็นอย่างยิ่งเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยเหลือดูแลปกป้องหญิงงาม เป็นบุรุษผู้มีใจรักมั่น เป็นแม่ทัพที่กำราบปราบปรามเหล่าชนเผ่าที่กระด้างกระเดื่อง ปกบ้านป้องเมือง นับตั้งแต่ขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่สืบต่อจากบิดาก็เก่งกล้าสามารถ รบชนะ

ข้างฝ่ายเทียนเฉา...หลังจากองค์รัชทายาทอี้เซวียนกลับถึงค่าย พระองค์ก็ทั้งสับสน ทั้งโกรธเกรี้ยวที่แพ้ศึก สูญเสียกำลังพลที่ยกไปทั้งหมด รวมถึงคนสนิทที่ติดตามตนเองมาช้านานอย่างจ้าวเหว่ยซงจนพานโมโหเกี้ยวกราด ทรงคาดหวังว่าต่อไปเมื่อขึ้นครองบัลลังก์จะมีจ้าวเห่วยซงคอยเป็นแขนขาให้ตนเองแท้ๆ!ขณะกำลังใคร่ครวญว่าจะทำประการใดต่อไปดี และนอกจากเรื่องที่คู่หมั้นคู่หมายของพระองค์ยังคงมีชีวิตอยู่...รัชทายาทที่พอคิดจะเปิดศึกอีกหนก็รบแพ้จนสูญเสียกำลังทหารไปมากมายเช่นเขาสมควรให้คนส่งสารไปแจ้งข่าวให้บิดาของตนเองฟังว่าอย่างไร ไหนจะเรื่องที่แม่ทัพของอีกฝ่ายเป็นถึงจ้าวหุบเขาเดียวดายที่เยี่ยมยุทธ์อีกเล่า... จ้าวเหว่ยซง แม่ทัพของพระองค์ ก็ขี่ม้ากลับมาถึงประตูค่ายในวันถัดมาเหตุใดแม่ทัพคู่บารมีของพระองค์จึงหนีรอดกลับมาได้!รัชทายาทอี้เซวียนรีบออกไปต้อนรับจ้าวเหว่ยซงด้วยตนเองทันทีทันทีที่อยู่กันตามลำพังในกระโจมบัญชาการ จ้าวเหว่ยซงไม่ทันจิบชาหรือกินอาหารใดๆ ทั้งนั้น ก็รีบเปิดประเด็นพูดเรื่องสำคัญที่ทำให้หลี่ผิงอ๋องตัดสินใจปล่อยแม่ทัพข้าศึกอย่างเขากลับค่ายทันที“องค์รัชทายาท ที่แท้แล้วองค์หญิงสี่ยังมีชีวิตอยู่”“เ

ที่น่าเป็นกังวลก็คือท่าทีที่ฝ่าบาททรงมีต่อท่านอ๋องอย่างเขาเมื่อครู่นี้...หลี่หยางทอดถอนใจ อดคิดไม่ได้ว่าหากฝ่าบาทไม่ยอมคืนภรรยาตัวน้อยให้ท่านอ๋องอย่างเขา ผู้ที่ในยามนี้ก็เป็นเพียงท่านอ๋องผู้หนึ่งอย่างเขาจะทำอย่างไรนับตั้งแต่กลับมาพบกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องห่างอกสามีอ๋อง อาจูทั้งหวิว-โหวงในอก ทั้งกังวลไปสารพัด กลัวจะเผลอปล่อยไก่ให้คนอื่นๆ จับไต๋ได้ว่าไส้ในอย่างเธอไม่ใช่องค์หญิงสี่ แถมยังกังวลว่าจะเผลอทำเรื่องเปิ่นๆ อะไรให้องค์ฮ่องเต้ไท่จิน ไทเฮา และฮองเฮา รวมถึงองค์หญิงองค์ชายที่มีศักดิ์ฐานะสูงกว่าตัวเองไม่พอใจขึ้นมา…ถ้าขืนเผลอทำคนพวกนี้โมโหขึ้นมา โทษตัดหัวเชียวนะ! เธอทั้งดูซีรีย์ทั้งอ่านหนังสือแนวชิงรักหักสวาทชิงอำนาจในวังหลวงมาตั้งเยอะ เธอจำได้!อาจูยิ่งกว่าหายใจไม่ทั่วท้อง เพิ่งเข้าใจว่าอะไรคือ “สะท้านขวัญทุกย่างก้าว” ที่แท้จริง ได้แต่พยายามก้มหน้า ทำตัวสงบเสงี่ยม สงบปากสงบคำ เมื่อไหร่ที่ถูกฮองเฮาตรัสถาม ก็แสร้งทำเป็นวิตกกังวลและหวาดกลัวจนใบหน้าน้ำตาคลอ ทำเสียงนางเอ๊กนางเอก พูดแต่ว่า “ทูลฮองเฮา...หม่อมฉันจดจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้สักนิด เรื่องนี้...” กับ “ทูลฮองเฮา เพราะสูญเสียค

ทว่า...ตำหนักผิงอ๋องรึ?ได้ข่าวมาว่าผิงอ๋องรักมั่นต่อหมิงเซียนหลานสาวของพระนางจนเมินเฉยต่อเหล่าคุณหนูสกุลใหญ่และองค์หญิงทั้งหลายของบุตรชายผู้สูงศักดิ์ของพระนาง อีกทั้งองค์หญิงผิงหยางที่ไทเฮารัชกาลก่อนทรงแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิง ก็เป็นผู้รู้จักหนักเบา มีจิตใจโอบอ้อมอารี รักเอ็นดูในตัวหลานรักของพระนาง ลำเอียงเข้าข้างหลานรักของพระนางไม่น้อย เช่นนั้นแล้ว อย่างน้อยๆ ชีวิตในภายภาคหน้าของหลานรักของพระนางในตำหนักผิงอ๋องก็คงจะไม่เลวร้ายอะไรกระมัง? ครั้งนี้นับว่าต้องขอบคุณพระโพธิสัตว์ที่เสกสร้างสะพานบุพเพสันนิวาสอันประเสริฐให้หลานรักของพระนางและหลี่ผิงอ๋องผู้มีใจรักมั่นผู้นั้นแล้ว...ทว่า...อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ไม่มั่นคงและเปลี่ยนแปลงง่ายที่สุดก็คือจิตใจของมนุษย์ อีกทั้ง แม้จะอายุมากกว่าหลานรักของพระนางหลายปี ทว่าผิงอ๋องก็ยังอายุไม่มากสักเท่าใด...พระนางก็ได้แต่หวังว่าต่อไปภายภาคหน้าผิงอ๋องจะยังคงรักใคร่หลงใหลในตัวหลานรักของพระนางเช่นนี้ต่อไปจนแก่เฒ่า อย่าได้รับอนุชายารองเข้าตำหนัก ให้หลานรักของพระนางต้องช้ำใจเลย...เสียงฉินที่สอดประสานกันระหว่างผู้ชำนาญเพลงฉินทั้งสองดึงความสนใจจากผู้คนได้ไม่น้อย