All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 361 - Chapter 370

ถึงจะกลัวว่าอีกฝ่ายอาจแกล้ง ‘สะดุด’ หรือ ‘ตกใจจนมือลั่น’ ผลักพี่สาวอย่างเธอตกน้ำตกท่าตกสะพานไปอย่างที่ไทเฮาเคยเล่าให้ฟัง แต่เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ในร่างกายของตัวเองมีพลังปราณจำนวนไม่น้อยไหลเวียนอยู่ ต่อให้ตกน้ำตกท่าไปก็คงไม่เจ็บไข้ได้ป่วยอะไร แถมยังสามารถดึงปราณคุ้มกาย ปกป้องตัวเองจากแรงกระแทก ‘องค์หญิงสี่’ อย่างอาจู ก็เลยตัดสินใจปล่อยให้นางร้ายหมายเลขห้าประคองตัวเองเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ริมน้ำ มุ่งตรงไปหาคุณหนูใหญ่สกุลอู๋ อู๋สุ่ยหลิง หรือที่ตอนนี้ทุกคนรู้จักในนาม ‘องค์หญิงหมิงหวั่ง’ข้างฝ่ายอู๋สุ่ยหลิง ขณะกำลังเลือกเก็บดอกกุ้ยก็เห็นองค์หญิงห้าประคององค์หญิงสี่เดินตรงมา ถึงแม้นางจะไม่อยากชักนำเรื่องยุ่งยากเข้าหาตัว อีกทั้งยังต้องการจะเห็นว่าองค์หญิงสี่คนนี้จะปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยาก ทว่าเมื่อเห็นองค์หญิงห้าประคององค์หญิงสี่เดินบนทางเดินเล็กๆ ริมน้ำ ทั้งยังดูคล้ายจะพาองค์หญิงสี่เดินขึ้นไปบนสะพานหินนูนโค้งที่องค์หญิงห้าเคยผลักองค์หญิงสี่ตกลงไปในน้ำเย็นจัดจนล้มป่วยอยู่นาน เกือบจะไม่รอดชีวิต ในใจนางก็สั่นสะท้านขึ้นมา ฝืนข่มใจไม่ไหว จำต้องรีบส่งตระกร้าให้นางกำนัลข้างกาย

ตอนเป็นนายหญิงน้อยที่ได้รับความรักความโปรดปรานจากหลี่ผิงอ๋องที่เป็นนายใหญ่ของตำหนักสกุลหลี่ว่ามีคนห้อมล้อมรอบตัวเยอะแล้ว ตอนนี้กลาย เป็นองค์หญิงสี่ของราชวงศ์สกุลจี แค่จะแต่งเนื้อแต่งตัวหลังอาบน้ำกลับมีคนมาห้อมล้อมดูแลมากกว่าตอนเป็นนายหญิงน้อยของตำหนักผิงอ๋องเป็นเท่าตัวเวอร์! ชนชั้นสูงของที่นี่ทั้งทำตัวเวอร์ ทั้งฟุ้งเฟ้อเกินไปแล้ว!คนพวกนี้มันอะไรกัน เดี๋ยวก็เอาเสื้อผ้ามากมายมาให้เลือก เดี๋ยวก็เอาเครื่องประดับนับไม่ถ้วนมาให้จิ้มว่าอยากใช้ปิ่น อยากสวมแหวน อยากห้อยป้ายหยก อยากใช้เครื่องประดับงดงามอร่ามตาชิ้นไหน กระทั่งถุงหอมยังมีให้เลือกตั้งหลายแบบ หลายสี หลายกลิ่นโอ๊ย! เวอร์! วิถีชีวิตยายองค์หญิงสี่อะไรนี่ช่างเวอร์วังอลังการเกินไปแล้ว!อาจูเลือกจนเวียนหัว สุดท้ายก็สังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่างเดี๋ยว...เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน...“ทำไมทุกชุดถึงเป็นสีเขียว...แล้วยังเครื่องประดับพวกนี้อีก...” หยก...ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่หยกเขียว เครื่องประดับที่เหล่าข้ารับใช้นำมาให้เลือกก็ล้วนทำมาจากมรกต จากพลอยสีเขียวใสน้ำงามแทบทั้งนั้นเห็นสีเขียวพวกนี้แล้วภาพอาจารย์ป้าหน้าเป๊ะของเธอก็ลอยขึ้นมาในหัวทันทีโอ๊ย

ยามเย็น แดดร่มลมตก ดอกไม้ทั่วทั้งอุทยานส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พาให้สบายจมูก คู่สนทนาก็เป็นมิตร จริงใจ พูดคุยด้วยแล้วทั้งสนุก ทั้งสบายใจ บรรยากาศและทุกๆ อย่างล้วนกำลังไปได้ดี นึกไม่ถึงว่าบรรยากาศดีๆ จะถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงหวานล้ำขององค์หญิงห้า“พี่หญิง ที่แท้ท่านก็ไม่ได้ล้มป่วย...” องค์หญิงห้าแสดงท่าทีว่ารักใคร่เป็นห่วงเป็นใยพี่สาวต่างมารดาอย่างที่สุด นางถึงกับปล่อยมือที่ประคองหวงฮองเฮา ก้าวเข้ามาจับมือพี่สาวต่างมารดา พร่ำพูดด้วยใบหน้าน้ำตาคลอ “ช่างโชคดีนัก...ดีมากจริงๆ”กระทั่งฮองเฮาและเหล่านางกำนัลที่ติดตามมารับใช้พวกนางสองคนแม่ลูกก็ยังทำหน้าน้ำตาคลอไปด้วย ทำเหมือนกับว่าเป็นห่วงกังวลเรื่องที่องค์หญิงสี่ ‘พลัดตก’ ลงไปในน้ำจนนั่งไม่ติดเก้าอี้ ต้องพากันหอบหิ้วสังขารมาพบหน้าองค์-หญิงสี่อย่างเธอด้วยตัวเองสักครั้งถึงจะสบายใจเฮอะ! รู้ทันหรอกย่ะ พวกหล่อนก็แค่กลัวฝ่าบาทและไทเฮาที่โปรดปรานองค์หญิงสี่จะลงโทษเอาความ ถึงได้หอบหิ้วกันมาแสดงละครถึงในอุทยานแบบนี้น่ะ! ช่างรบกวนเวลาของคนอื่นจริงๆ!อาจูลอบเบะปากในใจ แต่ใบหน้ากลับแย้มรอยยิ้มเจือจาง หวานละไม ตอบด้วยน้ำเสียงโลกสวยแสนดีแบบเดียวกับนางเอกในละคร

เพล้ง! ถ้วยชาที่นางกำนัลเพิ่งจะยกมา ถูกองค์หญิงห้าปาลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เหล่าข้ารับใช้ในตำหนักเฟิ่งจินต่างหวาดกลัว ยืนตัวลีบ ค้อมศีรษะลงต่ำ พวกเขาเหล่าข้ารับใช้ล้วนรู้ดีว่า ต่อให้หลังจากนี้จะได้ยินเรื่องใด ก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น“นังตัวดี นังสารเลวสมควรตาย นัง นังพี่สาวเจ้ามารยา!”เพียงคำสุดท้ายหลุดออกมาจากปากบุตรสาว หวงฮองเฮาที่เพิ่งจะนั่งลงเคียงข้างบุตรสาวที่ตนคลอดออกมา ก็ขยับเข้าไปปิดปากองค์หญิงห้าที่โกรธจนขาดสติทันทีแม้จะเห็นว่าอวบอ้วนดูเชื่องช้าปานนั้น ทว่าพญามังกรอย่างองค์ฮ่องเต้ไท่จินกลับมีหูมีตาอยู่ทั่วทั้งวัง หากถ้อยคำนี้ล่วงรู้ไปถึงฝ่าบาท ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะมีพระราชดำริอย่างไรที่แล้วๆ มา ฝ่าบาทก็ไม่ใคร่จะพอพระทัยบุตรสาวของพระนางอยู่แล้ว หากเรื่องนี้แพร่ไปถึงพระกรรณ เกรงว่าบุตรสาวที่ถึงวัยออกเรือนของพระนางจะยิ่งเป็นที่รังเกียจเดียดฉันท์ ไม่อาจอาศัยอยู่ในวังหลวงอย่างเป็นสุขอีกต่อไป“หน้าต่างมีหูประตูมีตา เจ้าอย่าได้โมโหจนขาดสติจนลืมระวังรักษากิริยาวาจาเช่นนี้!”หลังจากแน่ใจว่าบุตรสาวของตนได้สติขึ้นมาแล้ว หวงฮองเฮาถึงกล้าเอามือออกจากปากบุตรสาวที่

“รัชสมัยไท่จินปีที่ยี่สิบห้า...หลี่ผิงอ๋องรบชนะทัพใหญ่เทียนเฉา ซ้ำยังสามารถแก้ปัญหาชนเผ่านอกด่านที่ยืดเยื้อเรื้อรังสำเร็จลงได้ นำความสงบสุขมาสู่แผ่นดินเทียนจินอีกครั้ง ไม่เพียงนำความสงบสุขกลับมา ยังนำพาองค์หญิงสี่กลับคืนสู่แผ่นดินเทียนจิน เรา ฮ่องเต้ไท่จิน ยินดีและซาบซึ้งใจนัก จึงมีใจคิดอยากจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะของหลี่ผิงอ๋อง และฉลองการกลับคืนแผ่นดินเกิดขององค์หญิงสี่ บุตรสาวที่ต้องตกระกำลำบากทั้งๆ ที่มีน้ำใจรักชาติบ้านเมือง จึงยอมเสียสละความสุขส่วนตน ออกเดินทางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ รักษาความสงบสุขให้แผ่นดินเกิดที่ตนทั้งรักและหวงแหนนอกจากจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในวังหลวงแล้ว ขอให้ป่าวประกาศออกไปให้รู้โดยทั่วกัน แผ่นดินเทียนจินนับจากนี้อีกสามปีงดเว้นภาษี เหล่าทหารที่ถูกเกณฑ์มาสู้ศึกสามารถกลับคืนถิ่น ผู้ใดคิดอยู่ในกองทัพต่อไปจะได้รับการปูนบำเหน็จ เลื่อนขั้น เพิ่มเบี้ยหวัดรายปีอีกสองส่วน...จบพระบรมราชโองการ”ทันทีที่หัวหน้าขันทีผู้ประกาศพระบรมราชโองการต่อหน้าเหล่าราษฎรในเมืองหลวงกล่าวจบ ทั่วอาณาบริเวณก็พลันมีเสียงขอบพระทัยฝ่าบาทและเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญหลี่ผิงอ๋อง รวมไปถึงองค์หญิงส