เมื่อหลี่หยางมาถึงแล้วพบว่ามารดาและคนอื่นๆ ยังไม่มีใครเดินทางมาถึงโถงรับแขกเรือนประธานเลยสักคน เส้นคิ้วกระบี่คมเข้มก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทว่ายังไม่ถึงขั้นโวยวายหรือบ่นว่า ว่าใครต่อใครช่างทำอะไรชักช้า ไม่ทันใจนายท่านรองและไช่เฉวียนเห็นท่านอ๋องผู้เคร่งขรึมบางคนถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ก็ได้แต่ลอบสบตากัน อมยิ้มเฮ้อ...รักหนอรัก...แต่ไหนแต่ไรมา ‘หลี่ผิงอ๋อง’ มักวางสีหน้าเฉยชาคล้ายเฉยเมยต่อทุกสิ่ง ยามนี้เพียงเพราะตระหนักว่าจะได้พบหน้าภรรยาเยาว์วัยล่าช้าสักหน่อย ก็ถึงขั้นเก็บอารมณ์ไม่ได้ ซ่อนอาการร้อนรนกระวนกระวายไม่มิด...หึหึคุณชายรองแม้จะคิดตรงกันกับไช่เฉวียน แต่ยังเก็บสีหน้าท่าทีเอาไว้ได้ ตรงข้ามกับไช่เฉวียนที่ไม่เพียงเผลอจ้องมองตรงไปยังผู้เป็นนายอย่างผิงอ๋องอย่างลืมตัว ยังเผลอหัวเราะออกมา ผลที่ได้ก็คือ ถูกตวัดสายตาอันดุเข้มมองมาทันทีไช่เฉวียนสะดุ้งเฮือก ไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนออกคำสั่งเสียงขรึม“ไช่เฉวียน หากว่างนักก็จงไปเร่งเหล่าแม่ทัพนายกองตระกูลเราให้มารวม ตัวกันได้แล้ว ยังมีท่านแม่ อย่าลืมให้คนแบกเกี้ยวไปเชิญท่านแม่มา พวกเราไม่สมควรไปถึงงานเลี้ยงชักช้าจนเกินไป”ถะ...ถึงขั้นจะให้ส
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
