All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 381 - Chapter 390

ผู้ยิ่งใหญ่ในแว่นแคว้นกระทำตนเป็นทรราช ราษฎรและเหล่าทหารสุดจะทน เปิดประตูเมืองรับข้าศึก เรื่องพรรค์นี้ก็เคยมีเขียนเอาไว้ในหน้าประวัติศาสตร์!หากสูญเสียความศรัทธาจากราษฎร ประเทศชาติก็คงไม่วายต้องสับสนวุ่นวายแล้ว!ขณะอาจูกำลังนึกว่าจะเล่าเรื่องที่เคยเรียนรู้มาให้ฮ่องเต้ไท่จินฟังเป็นตัวอย่างอย่างไรดี หลี่หยางก็ก้าวเข้ามา ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่จับมือเธอ คุกเข่าลง อาจูจึงคุกเข่าลงตามเขากราบทูลเสียงเข้มขรึม “ฝ่าบาท กระหม่อมรักใคร่จริงใจต่อองค์หญิงสี่ ที่ผ่านมาออกรบมีความ ชอบไม่เคยทูลขอสิ่งใด ด้วยใจคิดแต่ว่าทุกสิ่งที่ได้กระทำลงไปล้วนเป็นสิ่งที่สมควรกระทำเพื่อชาติบ้านเมือง หากสิ่งเหล่านั้นที่กระหม่อมเคยกระทำยังพอจะนับได้ว่าเป็นความชอบ ขอฝ่าบาทพระราชทานอนุญาตให้เกล้ากระหม่อมได้แต่งองค์หญิงสี่เข้าตำหนักอย่างถูกต้อง กระหม่อมสาบานต่อดินฟ้า หากฝ่าบาทเมตตาพระราช-ทานสมรส กระหม่อม...ชั่วชีวิตนี้จะมีองค์หญิงสี่เพียงผู้เดียว ไม่ชายตาแลหญิงใดทั้งนั้น จะกระทำทุกอย่างเพื่อความสุขของนาง จะไม่ให้นางต้องหลั่งน้ำตาแม้สักนิด กระหม่อม...ชีวิตนี้ไม่อาจขาดองค์หญิงสี่ได้จริงๆ”อาจูนึกไม่ถึงว่าสามีอ๋องจะกล้าให้ค

“เสด็จพ่อ...จะอย่างไรหม่อมฉันก็ยังต้องเดินทางไปเทียนเฉาเพคะ” อาจูบอกทันทีที่ตั้งสติได้ จนถึงตอนนี้ สุดท้ายแล้วเธอก็เข้าใจ ว่าความรู้สึกโกรธแค้นคับข้องใจอันรุนแรงที่สัมผัสได้เมื่อตอนลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกนี้คืออะไรในเมื่อเจ้าของร่างนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรในชีวิต เบื้องบนมีฝ่าบาทปกป้อง ข้างกายมีไทเฮาคุ้มครอง แม้จะมีปัญหากับหวงฮองเฮาและหมิงซิน แต่ด้วยอุปนิสัยของเจ้าของร่างเดิมที่อดทนมาจนชินชา สำหรับองค์หญิงสี่ที่ล่วงลับแล้ว คงไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องที่หวงฮองเฮาและหมิงซินกระทำต่อตนเองตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหนักหนาสาหัสอะไร ที่จริงแล้ว ที่เจ้าของร่างนี้แค้นใจที่สุด ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องที่สุดท้ายแล้วตัวเองก็ต้องมาตายเพราะใครบางคนที่ไม่ประสงค์ดี ไม่อาจกระทำภาระหน้าที่ในฐานะองค์หญิงของเทียนจินให้สำเร็จลุล่วง ทั้งยังอาจกลายเป็นชนวนสงครามระหว่างสองอาณาจักร...เธอสัมผัสความรู้สึกอันแรงกล้านี้ได้แต่ไหนแต่ไรมา ตั้งแต่ไส้ในอย่างเธอมาอยู่ในร่างนี้ ก็ใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาตลอด วันๆ ได้แต่หาความสุขใส่ตัว อยากเก็บตัวฝึกวิชาก็เก็บตัวฝึกวิชาเนิ่นนานถึงสองปีเศษ ไม่เคยคิดหรือทำอะไรเพื่อเจ้าของร่างเลยสักครั้ง หาก

ขบวนส่งเสด็จองค์หญิงห้า บุตรสาวเพียงคนเดียวที่ถือกำเนิดจากหวง-ฮองเฮาไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่เทียนเฉา ใหญ่โตยิ่งกว่าเมื่อคราวองค์หญิงสี่เดินทางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์หลายเท่าตัว เนื่องจากครั้งนี้มีหลี่ผิงอ๋องและกองทัพสกุลหลี่คอยติดตามอารักขา...ทว่าก็ไม่รู้ว่าหลี่ผิงอ๋องและกองทัพสกุลหลี่อันยิ่งใหญ่ น่าเกรงขาม ติดตามอารักขาผู้ใดกันแน่ ระหว่างองค์หญิงห้าที่เดินทางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ กับองค์หญิงสี่ อดีตคู่หมั้นคู่หมายขององค์รัชทายาทอี้เซวียน พี่สาวผู้เป็นห่วงกังวลว่าน้องสาวอย่างองค์หญิงห้า หมิงซิน จะเศร้าสร้อยหงอยเหงา หวาดกลัว หรืออาจถึงขั้นประสบเหตุเภทภัยดังที่ตนเองเคยประสบ จึงตัดสินใจร่วมเดินทางไปเป็นเพื่อนองค์หญิงห้า คอยดูแลน้องห้าผู้เสียสละของตนอย่างใกล้ชิดเหล่าราษฎรเห็นภาพนี้แล้วก็ได้แต่รำพึงในใจ ว่าความรักความผูกพันระหว่างองค์หญิงสี่และองค์หญิงห้า ช่างลึกซึ้งมากจริงๆแต่ก็มีคนบางกลุ่มหูไวตาไว ทั้งยังฉลาดพอจะเล็งเห็นว่า เหตุที่องค์หญิงสี่ต้องเดินทางร่วมขบวนไปเยือนเทียนเฉาด้วยอีกองค์ในคราวนี้ อาจเป็นเพราะทางเทียนเฉา จะอย่างไรก็ไม่ยินยอมให้เปลี่ยนตัวเจ้าสาว องค์หญิงสี่...ยอดวีรสต

“เจ้ากลัวหรือไม่” เขาถามเสียงขรึมอาจูส่ายหน้ายิก “ข้าจะร่วมด้วยช่วยต่อสู้ไปด้วยกันกับท่าน ต่อให้ต้องตายก็ขอตายพร้อมกัน!” เธอไม่อยากมานั่งเสียใจภายหลัง ‘เฝ้าคิดถึงเมื่อยามตื่น คอยฝันถึงเมื่อยามหลับ’ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วหลี่หยางยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่ตนเองสามารถยิ้มได้ดังเช่นทุกวันนี้ภรรยาของเขา…ช่างวิเศษนัก…หลี่หยางหยุดหลบหนี รอตั้งรับ อาจูชักกระบี่หิมะดำออกจากฝัก ตั้งท่ารอร่วมด้วยช่วยรับมือ!“ยังจำวิชากระบี่ที่ข้าเคยสอนเจ้าได้หรือไม่” หลี่หยางถาม“ข้าจำได้!” ที่จริง ตั้งแต่แยกจากเขาครั้งนั้น นอกจากฝึกวิชากระบี่ตามตำราของปรมาจารย์จ้าวหุบเขารุ่นแรก ที่เธอฝึกทั้งยามหลับทั้งยามตื่น ก็คือวิชากระบี่ที่ซือฝุอย่างเขาเคยสอนสั่งในฐานะอาจารย์...“ดี! วันนี้พวกเรามาใช้วิชากระบี่ตั้งรับกัน!” หลี่หยางบอกพลางหมุนกายหันหลังชนแผ่นหลังเธอ แล้วตั้งท่ารอตั้งรับ อาจูเองก็ขยับมือขยับเท้าทำอย่างเดียวกัน “ที่จริงแล้ววิชากระบี่ที่ข้าเคยสอนเจ้ามีชื่อเรียก” ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาบอกเสียงเบา “มันคือวิชากระบี่หยินหยาง” ทั้งรุกและรับสอดประสาน ทั้งแข็งกร้าวและยืดหยุ่น นั่นก็คือแก่นแท้ของวิชา

รัชทายาทอี้เซวียนคิดใช้แผนซ้อนแผน คาดไม่ถึงว่าตนเองจะถูกต้าเว่ยซ้อนแผนกลับอีกชั้น กว่าจะรู้ว่าพลาดท่าเสียรู้เข้าแล้วก็เป็นตอนที่บังคับเกวียนมาถึงจุดนัดพบที่สั่งให้คนฝ่ายตนมารอรับคนของเขา ยามนี้กลายเป็นศพกระจัดกระจายเต็มสองข้างทาง เคราะห์ดีที่รัชทายาทเช่นเขาตาไว สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เสียก่อน จึงไม่ได้ชะลอความเร็วเกวียน ตัดสินใจบังคับเกวียนที่เคลื่อนที่รวดเร็วปานจะเหาะ หลบหนีไปตามเส้นทางที่มุ่งตรงไปยังเทียนเฉา ร้องสั่งให้องค์หญิงห้าโยนข้าวของที่ถ่วงน้ำหนักให้เกวียนเคลื่อนที่ช้าทิ้งไปให้หมดเพื่อสกัดคนเหล่านั้น ผู้ติดตามทั้งสองของรัชทายาทอี้เซวียนรีบกระโจนลงจากเกวียน เข้าต่อสู้ขัดขวางให้นายของตนและว่าที่เจ้าสาวได้หลบหนีกลับค่ายพักทัพหากวันนี้พวกเขาทั้งสองไม่อาจปกป้องรัชทายาทไว้ได้ แม้จะรอดชีวิตกลับเทียนเฉา ไม่เพียงแต่ตนเองเท่านั้น ครอบครัวของเขาทั้งหมดตั้งแต่บนลงล่างก็ต้องติดตามรัชทายาทอี้เซวียนไปปรโลกอยู่ดี!องค์หญิงห้า หมิงซิน เห็นว่ายามนี้รัชทายาทอี้เซวียนจดจ่ออยู่กับการบังคับเกวียน จึงลอบกระทำสิ่งที่จะช่วยให้ตนเองรอดพ้นจากชะตากรรมอันน่าอดสูนางจะไม่ยอมอยู่ใต้ร่มเงาของพี่สี่อีกต่