Semua Bab ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Bab 251 - Bab 260

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอหาเรื่องใส่ตัว ต้องรับผลกรรมที่ตนเองก่อไหล่ของเจียงซู่เหี่ยวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้แต่เสียงที่เอ่ยออกมาก็ดูแห้งเหือด “ฉันต้องทำยังไง คุณถึงจะยอมหย่ากับฉัน?”โจวซือเหย่: “มีลูกให้ผมสักคนสิ”“...” เจียงซู่ถึงกับอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะเค้นเสียงตอบ “แค่คุณกวักมือเรียก ผู้หญิงที่ทั้งฉลาดกว่าฉัน สวยกว่าฉัน ก็พร้อมจะเรียงแถวมามีลูกให้คุณ”โจวซือเหย่กล่าวว่า “พอดีผมเป็นพวกรักของเก่าน่ะ” คำพูดนั้นทำให้เจียงซู่อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มสมเพช รักของเก่าอย่างนั้นเหรอ?เธอว่าเขาไม่ได้อาลัยอาวรณ์เธอหรอก เขาแค่ไม่ชินกับการที่สิ่งของที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขากล้าพูดคำว่าไม่ต่างหากในขณะที่เธอรู้สึกหมดหนทางอยู่นั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงดังขึ้น เจียงซู่หยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นสายจากเว่ยชิงหางเมื่อนึกถึงคำเตือนของแม่เว่ย เจียงซู่ก็ลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่ แต่ถึงอย่างไร ต่อให้ชาตินี้จะไม่ต้องพบเจอกันอีก เธอก็อยากจะกล่าวคำลาให้เป็นกิจจะลักษณะทว่ายังไม่ทันจะได้กดปุ่มรับสาย มือของเธอก็ว่างเปล่า โทรศัพท์ถูกโจวซือเหย่แย่งไปต่อหน้าต่อตา และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวได้ เขาก็โย

เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ต่างเคยฝึกการต่อสู้มา แต่ฝีมือของโจวซือเหย่นั้นเหนือกว่าเว่ยชิงหางอย่างเห็นได้ชัดเพียงไม่กี่กระบวนท่า เว่ยชิงหางก็เริ่มตกเป็นรอง และถูกหมัดของโจวซือเหย่กระแทกเข้าที่ใบหน้าอย่างจังเมื่อเห็นเลือดซึมออกมาจากมุมปากของเว่ยชิงหาง สีหน้าของเจียงซู่ก็เปลี่ยนไปทันทีด้วยความร้อนใจ เธอไม่สามารถทนดูเว่ยชิงหางถูกโจวซือเหย่ทำร้ายจนเกิดเรื่องได้เจียงซู่หันไปบอกหลู่เหยียน “รุ่นพี่ไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าเขาเป็นอะไรไปจริง ๆ มันจะไม่เป็นผลดีต่อตระกูลโจวเลยนะ”มีหรือที่เลขาหลู่จะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อมองดูความดุดันของเจ้านายแล้ว ดูท่าทางจะกะเอาให้ตายไปข้างหนึ่ง!เขาหลงนึกว่าเจ้านายวนรถกลับมาเพื่อจะง้อเมีย ที่ไหนได้ วนกลับมาเพื่อเปิดศึกซัดกันนัว!เขาละยอมใจจริง ๆ!เจียงซู่อาศัยจังหวะที่หลู่เหยียนเผลอ ผลักเขาออกแล้วพุ่งเข้าไปกลางวงเพื่อห้ามปราม“หยุดต่อยกันได้แล้ว!”เว่ยชิงหางที่เห็นเจียงซู่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน รีบชักหมัดที่กำลังจะเหวี่ยงออกไปกลับคืนมาทันที “ระวัง!”ทว่าลูกเตะของโจวซือเหย่ที่เหวี่ยงออกไปแล้วกลับรั้งไว้ไม่ทัน แม้เขาจะพยายามผ่อนแรงลงได้กึ่งหนึ่ง แต่เท้าข้างนั้

“ฉันจะบอกให้นะ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว! ขนาดแม่ของเว่ยชิงหางยังโทรมาหาฉันเองกับมือ บอกให้ฉันช่วยสั่งสอนลูกสะใภ้ตัวเองให้ดี!”เวินเหยาฉินไม่เคยรู้สึกอัปยศอดสูขนาดนี้มาก่อนในชีวิต และต้นเหตุของความเสื่อมเสียทั้งหมดนี้ก็มาจากลูกสะใภ้ที่ไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาเธอเลย!สีหน้าของเจียงซู่ย่ำแย่อย่างมา ความรู้สึกอัปยศพุ่งพล่านจนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่ามีปากก็พูดไม่ได้อย่างลึกซึ้งก็วันนี้เองโจวซือเหย่ขมวดคิ้วแน่น เขาช่วยอธิบายแทนเจียงซู่ว่า “เธอกับเว่ยชิงหางเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา ไม่ได้มีความสัมพันธ์คลุมเครืออะไรกันทั้งนั้นครับ”เจียงซู่มองแผ่นหลังของโจวซือเหย่ที่ยืนบังหน้าเธอไว้ ในดวงตาของเธอมีทั้งความแค้นและความสมเพช เขาแสร้งทำเป็นปกป้องเธอออกนอกหน้าแบบนี้เพื่ออะไรกันแน่? ในเมื่อความอัปยศที่เธอต้องเผชิญอยู่ในตอนนี้ ทั้งหมดมันก็ไม่ได้มาจากเขาหรอกหรือ?เจียงซู่ก้าวออกมาจากด้านหลังเขา เผชิญหน้ากับเวินเหยาฉินตรง ๆ บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของความเคารพยำเกรงเหมือนแต่ก่อน กลับมีเพียงความเย็นชา“ใช่ค่ะ หนูมันก็ผู้หญิงแพศยาอย่างที่แม่ว่านั่นแหละ เป็นผู้หญิงไร้ยางอาย เ

เจียงซู่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้น “ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกค่ะ”“...”รอยยิ้มบนใบหน้าบริกรแข็งค้างในทันที ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นทำให้เขาลนลานและทำตัวไม่ถูกโชคดีที่ผู้จัดการร้านรีบเข้ามาแก้สถานการณ์ได้ทันท่วงที “คุณผู้หญิงครับ ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ พอดีพนักงานคนนี้เพิ่งมาใหม่ เลยจำคนผิดน่ะครับ”เจียงซู่นิ่งสงบอย่างประหลาด เพราะในใจเธอรู้ดีว่า ผู้หญิงที่โจวซือเหย่จะพาออกมาทานข้าวเป็นการส่วนตัวบ่อยครั้งจนพนักงานจำหน้าได้เช่นนี้ นอกเสียจากเวิงอี๋แล้ว ย่อมไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้โจวซือเหย่เองก็มีท่าทีนิ่งสงบไม่ต่างกัน “วางเมนูไว้ แล้วพวกคุณก็ออกไปได้”ผู้จัดการขานรับคำสั่งแล้วรีบดึงตัวบริกรคนนั้นถอยออกไปทันทีโจวซือเหย่เลื่อนเมนูมาตรงหน้าเธอ “ดูสิว่าอยากทานอะไร”เจียงซู่เปิดเมนูดูเงียบ ๆชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้น ราวกับต้องการจะอธิบาย “ที่ผมเคยมากับเวิงอี๋...”ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เจียงซู่ก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉันยังไม่ได้ทานข้าว ไม่อยากฟังอะไรที่ทำให้คลื่นไส้ตอนนี้ค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น โจวซือเหย่ก็ปิดปากเงียบสนิททันทีมื้อ

แน่ใจนะว่าพักผ่อน? ไม่ใช่ถูกกักบริเวณ?ในฐานะเพื่อน เฉียวฉีจึงเอ่ยเตือนว่า “เสี่ยวอี๋ ฉันว่าเธอตัดขาดกับลูกพี่ลูกน้องฉันไปเลยดีไหม?”เธออยากจะบอกว่า เธอพอดูออกว่าพี่ชายเธอแคร์เจียงซู่มาก และดูไม่มีทีท่าว่าจะหย่าขาดเลยสักนิด เสี่ยวอี๋จะยอมเป็นเมียน้อยไปตลอดชีวิตหรือไง?เวิงอี๋กลับขึ้นเสียงสูงทันควัน “ทำไมฉันต้องตัดขาด? พี่ซือเหย่ชอบฉัน เจียงซู่ก็มีสถานะเป็นเพียงภรรยาเท่านั้น ในใจพี่ซือเหย่ หล่อนไม่มีค่าอะไรเลย เรื่องหย่าน่ะมันก็แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้นแหละ”เฉียวฉีสะดุ้งตกใจกับเสียงที่แผดสูงจนหน้าเสีย เธอจะมาตะคอกใส่กันทำไม?หลังจากระเบิดอารมณ์ไป เวิงอี๋ถึงรู้ตัวว่าตัวเองทำเกินไป และเธอก็รู้นิสัยของเฉียวฉีดี ตอนนี้คงกำลังโกรธแน่ ๆ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที“ฉีฉี เว่ยชิงหางโดนพี่ซือเหย่ซ้อมมานะ”และแล้วความสนใจของเฉียวฉีก็ถูกเบี่ยงเบนไปได้สำเร็จ“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่? เธอรู้ได้ยังไง?”เวิงอี๋ตอบเลี่ยง ๆ ว่า “เจียงซู่ใช้เส้นสายของเว่ยชิงหางเพื่อจะหย่ากับพี่ซือเหย่ พอพี่ซือเหย่รู้เข้า เว่ยชิงหางเลยพลอยโดนหางเลขไปด้วย”เฉียวฉีนิ่งเงียบไปทันที เธอนึกถึงตอนที่ลูกพี่ลูกน้องบุกไป