All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 271 - Chapter 280

เธอไม่ผิด และเธอก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบหรือชดใช้ความผิดแทนคนอื่น!เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นเช้าของวันรุ่งขึ้น “ตื่นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง?” สติที่พร่าเลือนเริ่มแจ่มชัดขึ้น เสียงของโจวซือเหย่ฉุดดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์เจียงซู่หันไปมองโจวซือเหย่ที่ยืนอยู่ข้างเตียง เธอกะพริบตาเบา ๆ ก่อนตอบว่า “ฉันสบายดีค่ะ” โจวซือเหย่เอ่ยเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” พลางยื่นมือมาจัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ “เรื่องเมื่อวานผมสืบรู้ความจริงหมดแล้ว เป็นฝีมือของผู้ชายที่ชื่อพานหยางทำไมก่อนหน้านี้คุณไม่เคยบอกผมเลยว่ามีเรื่องบาดหมางกับเขา?”การเปิดแผลเป็นของตัวเองคือสิ่งที่ไม่มีใครอยากทำ เจียงซู่จึงเลี่ยงที่จะตอบแต่กลับถามแทนว่า “ตอนนี้พานหยางอยู่ที่ไหนคะ?”โจวซือเหย่ตอบไม่ตรงคำถาม “ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่ สิ่งที่มันทำกับคุณ ผมจะให้มันชดใช้คืนเป็นเท่าตัว มันจะไม่มีวันโผล่มาให้คุณเห็นหน้าอีกชั่วชีวิต” เจียงซู่ถามจี้ “แล้วเขาสารภาพไหมว่าใครเป็นคนบงการ?”แววตาของโจวซือเหย่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยตอบว่า “ไม่มี” เจียงซู่จ้องมองเขาตาเขม็ง “ฉันอยากเจอเขา” โจวซือเหย่เอ่ย “ไอ้

เมื่ออาเจียนออกจนหมดไส้หมดพุง เจียงซู่ก็ทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วขดตัวกอดเข่า ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตาอย่างสุดจะกลั้น................หลังจากออกมาจากที่พักของเจียงซู่ โจวซือเหย่ก็สั่งให้หลู่เหยียนจัดการเตรียมเครื่องบินส่วนตัวทันที หลู่เหยียนรู้ดีว่าเจ้านายกำลังจะเดินทางไปพบเวิงอี๋แน่ ๆหลังจากข่าวฉาวของเจียงซู่ถูกแฉออกมา เวิงอี๋ก็รับรู้เป็นคนแรก ๆ ในตอนนั้นเธอถึงกับเปิดแชมเปญเฉลองอย่างอารมณ์ดี และรอเวลาที่เจียงซู่จะถูกเขี่ยทิ้ง ดังนั้นเมื่อรู้ว่าโจวซือเหย่เดินทางมาหา เธอจึงรีบออกไปต้อนรับด้วยความดีใจ“พี่ซือเหย่...” ทว่ายังไม่ทันที่มือจะแตะถูกเสื้อผ้าของเขา โจวซือเหย่ก็เบี่ยงตัวหลบในทันทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเวิงอี๋แข็งค้างไปชั่วครู่ “พี่ซือเหย่ เป็นอะไรไปคะ?” โจวซือเหย่ไม่หยุดฝีเท้า เขาเดินตรงเข้าไปในบ้านโดยมีเวิงอี๋เดินตามติด ๆ เหล่าคนรับใช้ในบ้านต่างพากันเข้ามาทักทายโจวซือเหย่ ก่อนจะถูกเขาโบกมือไล่ทุกคนออกไปให้หมดโจวซือเหย่นั่งลงบนโซฟา จ้องมองเวิงอี๋ด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกขนลุกซู่ และเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “พี่ซื

คุณย่าอี้ลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู “เหนื่อยเหรอ?”เจียงซู่ซุกหน้ากับไหล่ท่านเหมือนแมวน้อย “คุณย่าคะ คุณย่าเคยมีช่วงเวลาที่รู้สึกมืดแปดด้าน ไร้หนทางสู้บ้างไหมคะ?”“คนเราเกิดมา ส่วนใหญ่ก็ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ” คุณย่าอี้ใช้มือที่แห้งกรานแต่แสนอบอุ่นลูบหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา “แต่ขอเพียงเรากล้าที่จะสละทิ้ง เรื่องที่ยากลำบากแค่ไหนก็ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อีกต่อไป อย่ากดดันตัวเองนักเลย ชีวิตคนเรามันสั้นนะ หนูต้องหัดปล่อยวางและให้อภัยตัวเองบ้าง”เจียงซู่หลับตาลง นิ่งเงียบเพื่อย่อยสลายพลังงานด้านลบที่กัดกินใจคุณย่าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ย่าจำได้ว่าตอนหนูอยู่มัธยมปลาย หนูเคยบอกว่าอยากออกไปท่องโลกกว้าง เสี่ยวซู่ หนูไปเรียนต่อต่างประเทศเถอะ”เจียงซู่ข่มเปลือกตาปิดสนิทเพื่อซ่อนความขมขื่น พร้อมกระชับอ้อมแขนที่โอบกอดคุณย่าแน่นขึ้นอีกนิด “ไม่ไปค่ะ หนูทิ้งคุณย่าไปไม่ได้”ดวงตาที่ฝ้าฟางของคุณย่าอี้ฉายแววปวดใจ “หลานรัก หนูควรจะมีชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้งนะ”เจียงซู่ลอบกลืนน้ำลายเพื่อกดทับความเศร้าสร้อยในอก เธอไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา เพราะกลัวคุณย่าจะเห็นหยาดน้ำตาแล้วต้องเป็นกังวล

โจวหว่านซินแผดเสียงสูง “พี่คะ หนูไม่เอาพี่สะใภ้คนนี้ พี่ไปหาคนใหม่มาแทนเดี๋ยวนี้เลย!”เจียงซู่รีบรับลูกทันที “หย่าเถอะค่ะ อย่าให้ฉันต้องเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวพวกคุณต้องแตกแยกกันเลย”“พอได้แล้ว! หุบปากกันให้หมดทั้งคู่!” โจวซือเหย่ตวาดเสียงเข้มด้วยสีหน้าบึ้งตึง กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้โจวหว่านซินถึงกับต้องเงียบกริบลงทันทีเจียงซู่นึกเสียดายอยู่ในใจ ทำไมโจวหว่านซินถึงได้ไร้น้ำยาขนาดนี้นะ“ที่ผมไม่จัดการเฉียวฉี ก็ถือว่าเห็นแก่หน้าคุณแม่มากแล้วครับ” โจวซือเหย่เอ่ยเตือนเวินเหยาฉิน “เรื่องในงานเลี้ยงให้มันจบลงแค่นี้ ต่อไปห้ามใครขุดคุยขึ้นมาอีก ส่วนหว่านซิน เจียงซู่คือพี่สะใภ้ของเธอ หัดเคารพเธอบ้าง อย่าทำตัวปีนเกลียวแบบนี้อีก”“พี่คะ——“ โจวหว่านซินทำเสียงฮึดฮัดด้วยสีหน้าไม่ยอมโจวซือเหย่หรี่ตาลง “แม้แต่คำพูดของพี่ เธอก็จะไม่ฟังแล้วใช่ไหม?”โจวหว่านซินเม้มปากแน่น กระทืบเท้าเร่า ๆ ก่อนจะตวัดสายตาค้อนใส่เจียงซู่ “แกอย่าได้ใจไปหน่อยเลย!” เธอไม่เข้าใจ ปกติพี่ชายตามใจเธอจะตาย แถมยังฟังคำพูดเธอทุกอย่าง แต่ทำไมเรื่องนี้เขาถึงไม่ยอมตามใจเธอ?งานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้ โจวหว่าน

โจวซือเหย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณไม่จำเป็นต้องหึงหวงให้เสียเวลา ความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอเป็นเพียงความปรารถนาดีในฐานะคนในครอบครัวเท่านั้น ไม่ใช่ความรัก”เจียงซู่แค่นยิ้มหยันที่มุมปาก “ฉันรู้ดี เพราะรักทั้งหมดที่คุณมี คุณคงจมปลักและมอบมันให้พี่สาวของเธอไปจนหมดแล้ว”ช่างเป็นการจัดวางตำแหน่งแห่งที่ในครอบครัวได้ลงตัวจนน่าสมเพชโจวซือเหย่ปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชา “คุณควรจะรู้ดีอยู่เต็มอกก่อนที่จะก้าวเข้ามาแต่งงานกับผมแล้วว่า ในใจของผมเคยมีใครจับจองอยู่ก่อนแล้ว”ถ้อยคำนั้นไม่ต่างจากมีดสั้นที่พุ่งเข้าปักกลางใจเจียงซู่จนทะลุ เธอชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก สีหน้าที่เคยพยายามปั้นแต่งพลันแข็งค้างและซีดเผือดลงใช่ เธอรู้ดียิ่งกว่าใครเสียอีก เมื่อหลายปีก่อน เธอเคยบอกตัวเองว่าขอเพียงได้ยืนเคียงข้างเขาในฐานะภรรยา ต่อให้ต้องตายเธอก็ยอมหลับตาลงอย่างเป็นสุข ทว่าในวันนี้ เมื่อความจริงปรากฏตรงหน้า ทุกสิ่งกลับพังทลายไม่เหลือชิ้นดีสุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่อาจต้านทานความโลภในใจได้จริง ๆ โจวซือเหย่เอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่เน้นชัด “อดีตของผมเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ คุณต้องยอมรับ และทำได้เพียงแค่จำนนต่อมันเ