Lahat ng Kabanata ng ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Kabanata 261 - Kabanata 270

หลังจากอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง เธอก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้น ทั้งร่างกายสั่นเทาและแขนขาเหน็บชา เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมจนแผ่นหลังเปียกชุ่มเจียงซู่ถอดสร้อยคอที่ราวกับโซ่ตรวนนั่นออก แล้วโยนมันทิ้งไปด้านข้างอย่างนึกรังเกียจเมื่อลมหายใจที่หอบกระชั้นเริ่มสงบลง เธอก็ล้างหน้าบ้วนปาก แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ขดตัวซุกอยู่ภายใต้ผ้าห่มและห่อหุ้มร่างไว้แน่นหนา……เย็นวันนั้น เจียงซู่และโจวซือเหย่สวมชุดราตรีโทนสีเดียวกันเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยฐานะและรูปลักษณ์ของโจวซือเหย่ เขาโดดเด่นเหนือใครราวกับหงส์ในฝูงกา ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องโถงจัดเลี้ยง ผู้คนต่างก็พากันเดินเข้ามาทักทายเขาโจวซือเหย่สวมบทบาทสามีผู้น่ารัก ไม่ลืมที่จะแนะนำเจียงซู่ให้ทุกคนรู้จัก “นี่คือภรรยาของผมครับ ชื่อเจียงซู่”เพราะการแนะนำของเขา เจียงซู่จึงได้รับคำเยินยอจากคนรอบข้างไม่ขาดสาย“คุณโจวกับคุณผู้หญิงโจวช่างเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้างจริง ๆ ค่ะ”คำหวานหูพรั่งพรูออกมาเหมือนของไร้ค่า เนื่องจากมันถูกเอ่ยออกมาอย่างง่ายดายเกินไป เจียงซู่จึงยิ่งรู้สึกว่ามันช่างราคาถูกเหลือเกินเจียงซู่ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่

อาจารย์เจิง: “ฉันยังไม่ตาย เธอจะมาทำหน้าเหมือนมางานศพใส่ฉันทำไม?”เจียงซู่: “...มีใครแช่งตัวเองแบบนี้กันคะ?”เวลาอาจารย์เจิงด่าคนนั้นร้ายกาจนัก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เว้น “ฉันก็ไม่อยากหรอก แต่มันอดไม่ได้ที่เห็นเธอเอาแต่ทำหน้าอมทุกข์มาหาฉันทุกวันเนี่ย”เจียงซู่เถียง: “หนูเปล่าสักหน่อยค่ะ”อาจารย์เจิงปรายตามอง “เธอจะไปส่องกระจกดูหน่อยไหมล่ะ?”เธอยอมรับว่าช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่เขาว่าขนาดนั้นเจียงซู่ตอบเลี่ยง ๆ ว่า “ช่วงนี้หนูแค่พักผ่อนน้อยน่ะค่ะ”อาจารย์เจิงปากคอเราะร้ายเหลือเกิน “ก็นอนอยู่ในกองขยะทุกวัน อย่าว่าแต่ช่วงนี้เลย ต่อไปเธอก็ไม่มีทางได้นอนหลับสบายหรอก นอกเสียจากว่าอวัยวะรับสัมผัสทั้งห้าบนใบหน้าเธอจะพังไปหมดแล้วน่ะนะ”เจียงซู่: “…”เขาไม่เห็นต้องเหน็บแนมเธอขนาดนี้เลยอาจารย์เจิง: “กลับไปตั้งใจศึกษาหาความรู้ในวิชาเอกตัวเองซะ การแต่งงานทำให้จิตวิญญาณความสร้างสรรค์เธอแทบจะมอดไหม้หายไปหมดแล้ว ขืนฝีมือยังมีอยู่แค่นี้ เธอยังคิดจะคว้ารางวัลอีกเหรอ?”จริงอยู่ที่อาจารย์ที่เข้มงวดมักสร้างศิษย์ที่ยอดเยี่ยม แต่เจียงซู่ก็ยังรู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ ที่หัวใจจากการโดนตำ

............คนในตระกูลโจวต่างให้ความสำคัญกับวันเกิดของผู้อาวุโสทั้งสองในบ้านเป็นอย่างมากสิ้นเดือนนี้จะเป็นงานฉลองอายุครบแปดสิบปีของคุณหญิงย่าโจว ทางตระกูลจึงเตรียมจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เพียงพริบตาเดียว และแล้วก็มาถึงช่วงสามวันก่อนวันงานในระหว่างมื้ออาหาร โทรศัพท์ของโจวซือเหย่ดังขึ้นไม่หยุด แต่เขาก็เลือกที่จะกดตัดสายทิ้ง จนกระทั่งมีข้อความหนึ่งเด้งเข้ามา ซึ่งมันทำให้สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีจากนั้นเจียงซู่ก็ได้ยินเขาเอ่ยขึ้นว่า “ผมต้องไปทำธุระต่างเมืองสองวัน”เจียงซู่ไม่ได้มีความเห็นใด ๆ ต่อเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อยโจวซือเหย่จ้องมองหญิงสาวที่นิ่งเฉยไร้ปฏิกิริยา ก่อนจะถามออกไปตามสัญชาตญาณว่า “คุณไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ?”เจียงซู่เงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตาเฉยเมย วินาทีต่อมาเธอก็ขยับปากเรียก “ป้าเฉินคะ”ป้าเฉินรีบเดินออกมาจากห้องครัวทันที “ค่ะ คุณผู้หญิง”เจียงซู่สั่งความ “ช่วยจัดกระเป๋าเดินทางให้โจวซือเหย่ทีค่ะ”ป้าเฉินพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ”“ไม่ต้องจัด” โจวซือเหย่ยังคงจ้องเจียงซู่ไม่วางตา แววตาของเขาฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง “จำใส่หัวไว้ว่าคุณคือภรรยาที่ผมแต่งเข้าบ้านมา ไม่ได้ให

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เวินเหยาฉินก็ตั้งท่าจะระเบิดอารมณ์ใส่เจียงซู่ แต่เจียงซู่กลับไหวตัวทัน หมุนตัวเดินหนีไปก่อนที่เธอจะได้อ้าปากลมหายใจที่เวินเหยาฉินสูดเข้าไปเพื่อเตรียมจะระบายจึงค้างอยู่ที่ลำคออย่างนั้น เธอได้แต่กล้ำกลืนมันกลับลงไปเพราะต้องคำนึงถึงกาลเทศะและสถานที่เจียงซู่เดินเลี่ยงออกไปโทรศัพท์ที่ด้านนอก สัญญาณโทรศัพท์ดังปกติ แต่กลับไม่มีคนรับสายเธอทำหน้าที่ของเธอเสร็จสมบูรณ์แล้ว ในเมื่อติดต่อไม่ได้ และเขาไม่ปรากฏตัวออกมาเอง มันก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกต่อไป“รุ่นน้องเจียงซู่”เธอเพิ่งเก็บโทรศัพท์ เสียงแหลมบาดหูที่ชวนให้คลื่นไส้ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังร่างกายของเจียงซู่แข็งทื่อทันทีที่พานหยางปรากฏตัวต่อหน้าเธอด้วยท่าทางยโสโอหังสายตาที่น่ารังเกียจของพานหยางกวาดมองไปทั่วร่างของเธอพลางเอ่ยหยอกล้อ “แม่ยอดหยีเจียงซู่ ไม่เจอกันนานเลยนะ”สิ้นคำนั้น รูม่านตาของเจียงซู่ก็หดเกร็ง ใบหน้าซีดเผือดในทันใดสำหรับเธอแล้ว คำเรียกขานนั้นไม่ใช่คำชมที่สวยงามเลย แต่มันคือการดูหมิ่นเหยียดหยามที่แฝงไปด้วยเรื่องกามารมณ์พานหยางมองปฏิกิริยาของเจียงซู่อย่างพึงพอใจ และยิ้มอย่างชั่วร้าย “ไม่นึ

ในขณะที่เจียงซู่สั่นสะท้านไปทั้งตัว โจวซือเหย่ก็ปรากฏตัวขึ้น เขาคว้าศีรษะของเธอแล้วดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา พร้อมกับช่วยกำบังสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา “ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่แล้ว”เจียงซู่ซบหน้าลงกับไหล่ของโจวซือเหย่ มือของเธอคว้าชายเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หูของเธอคล้ายจะหนวกกะทันหัน มีเพียงเสียงวิ้งดังอื้ออึงโจวซือเหย่กวาดสายตาคมกริบมองทุกคน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่นว่า “รูป AI เหล่านี้ ผมจะสืบให้ชัดแจ้ง อย่าให้ผมรู้ว่าคนทำคือนั่งอยู่ในที่แห่งนี้ และอย่าให้ผมเห็นรูปปลอมพวกนี้เผยแพร่อยู่ข้างนอก ไม่อย่างนั้น ผมจะเรียกพวกคุณมาเคลียร์ทีละคน”แขกเหรื่อส่วนใหญ่ในที่นี้ต่างก็เป็นผู้มีหน้ามีตา เมื่อถูกข่มขู่ย่อมมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เพราะเกรงใจตระกูลโจว พวกเขาจึงไม่ได้พูดอะไรออกมาเหตุการณ์นี้ทำให้งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณหญิงย่าต้องสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันเมื่อเหลือเพียงคนในตระกูลโจว สีหน้าของเจียงซู่ยังคงไม่กลับมาเป็นปกตินัก เธอรู้สึกว่าสายตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูแคลนเหลียงเยี่ยนเจวียนได้ทีก็รีบพูดซ้ำเติม “พี่สะใภ้ วันนี้คุณแม่ต้องขายหน้าเพราะพวก