Todos os capítulos de ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Capítulo 241 - Capítulo 250

ในเสี้ยววินาทีถัดมา โจวซือเหย่ปล่อยมือที่ค้ำไว้ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงทับร่างเธอเจียงซู่ยื่นมือออกไปผลักเขาออก แต่โจวซือเหย่ซบหน้าลงที่ซอกคอเธอ พร้อมกับพูดข่มขู่ว่า “ถ้าคุณยังขัดขืน ผมจะทำจริง ๆ โดยไม่เกรงใจคุณเลย”เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงซู่จึงหยุดการเคลื่อนไหวการที่ร่างกายของทั้งสองคนแนบชิดกัน ทำให้เธอรับรู้ถึงความผิดปกติของโจวซือเหย่ได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เธอเชื่อในคำพูดของเขาแล้วหลังจากหายใจเข้าออกอย่างหนักสองสามครั้ง โจวซือเหย่ก็สามารถระงับความปรารถนาทางร่างกายลงได้ เขาพลิกตัวลงจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเมื่อโจวซือเหย่อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ เขายังคงเห็นเจียงซู่อยู่บนเตียงไม่จากไป จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยถามว่า “ทำไมไม่ฉวยโอกาสตอนที่ผมอาบน้ำหนีออกไป?”เขาถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจไปทำไม?เจียงซู่เมินเฉยต่อคำพูดเหน็บแนมของเขา และเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไปอย่างตรงไปตรงมา “คุณจะยอมปล่อยพ่อของฉันเมื่อไหร่?”โจวซือเหย่บ่ายเบี่ยงคำตอบ “ย้ายกระเป๋าเดินทางของคุณกลับมา”เจียงซู่เม้มปากแน่น เธอไม่ได้ตอบรับคำสั่งนั้นโจวซือเหย่พูดอย่างไม่รีบ

“ฉันไม่ไป!”โจวซือเหย่เอ่ยอย่างไม่เร่งร้อนแต่สงบนิ่ง “ตอนนี้คุณไม่มีอำนาจมาต่อรองกับผม”เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงซู่ก็กัดฟันกรอด จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นโจวซือเหย่คีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งวางลงในจานของเธอ ทำราวกับว่าเขามีท่าทีผ่อนปรนอย่างยิ่ง “ผมจะให้เวลาคุณคิดไตร่ตรอง เมื่อคุณคิดได้แล้ว ครอบครัวของเราจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน”“รีบทานเถอะ เดี๋ยวอาหารเย็นชืดแล้วจะปวดท้องเอา”แต่ในตอนนี้ เจียงซู่ยังไม่ทันได้เริ่มกินก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาแล้วตอนกลางคืน ณ ห้องนอนโจวซือเหย่โอบรัดเอวของเจียงซู่อย่างรวดเร็วจากด้านหลัง ความรู้สึกรังเกียจพุ่งพล่านในใจเธออย่างรุนแรง เธอพยายามจะดิ้นรนหลีกหนี แต่ก็ถูกดึงกลับเข้าสู่อ้อมกอดนั้นอยู่ซ้ำ ๆ จนท้ายที่สุด เธอก็ไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป จึงถูกบังคับให้นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดนั้นภายในห้องนอนที่เงียบสงัด เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของโจวซือเหย่ก็ดังมาจากเหนือศีรษะของเธอ“ผมให้เวลาคุณเตรียมตัวเตรียมใจสามวัน หลังจากสามวันนับจากนี้ ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง ก็ต้องใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนสามีภรรยา”เจียงซู่หลับตาลงอย่างเงียบงัน ไม่ได้เอ่ยคำหรื

เหลียงจินฮั่นราวกับกำลังเก็บสะสมไฟโทสะไว้ในใจ จงใจเอ่ยถามโจวซือเหย่ด้วยคำถามนี้ต่อหน้าเจียงซู่ “นายวางแผนจะรับเสี่ยวอี๋กลับมาเมื่อไหร่?”โจวซือเหย่กำลังจิบเหล้า ตอบเพียงสั้น ๆ ว่า “สภาพอากาศที่นั่นเหมาะกับการพักผ่อนของเธอ”เหลียงจินฮั่นเหลือบมองเจียงซู่ที่นั่งอยู่ข้างโจวซือเหย่ แล้วจงใจกล่าวต่อว่า “สภาพอากาศในเมืองเป่ยเฉิงก็ไม่ได้แย่หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะมีของสกปรกที่ขวางหูขวางตาอยู่ เสี่ยวอี๋ก็คงไม่จำเป็นต้องอารมณ์เสียตลอดเวลา”เจียงซู่ไม่ได้หูหนวกตาบอด เธอย่อมรู้ดีว่า ของสกปรกที่ออกมาจากปากของเหลียงจินฮั่นเมื่อครู่ หมายถึงตัวเธอเอง ในขณะที่เธอกำลังเตรียมพร้อมที่จะตอบโต้กลับอย่างเกรี้ยวกราด โจวซือเหย่กลับแสดงท่าทีออกมาเสียก่อน ดวงตาของเขาดูขุ่นมัว และเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด “เหลียงจินฮั่น”การเรียกชื่อเต็มด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้เหลียงจินฮั่นต้องหุบปากลงทันทีเท่านั้น แต่ยังทำให้สายตาของคนอื่น ๆ หันมาจับจ้องอีกด้วยโจวซือเหย่เป็นศูนย์กลางและบุคคลสำคัญในกลุ่มของพวกเขามาโดยตลอด ทุกคนแทบจะเชื่อฟังและทำตามคำสั่งของเขานี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นโจวซือเห

แต่เธอก็คือเธอ เธอไม่อาจทำเช่นนั้นได้โจวซือเหย่เปิดประตูรถให้เจียงซู่ ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเลือกที่จะปรนนิบัติให้เช่นนี้ เธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธทันทีที่เธอกำลังจะคาดเข็มขัดนิรภัย ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่ด้านนอกรถ เธอจึงหันไปมองด้านนอกรถโดยสัญชาตญาณ แต่เท่าที่สายตากวาดมอง ทุกอย่างที่เห็นกลับเป็นไปอย่างปกติ ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยเจียงซู่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอรู้สึกเช่นนี้ หรือว่าช่วงนี้สภาพจิตใจของเธอแย่ลงหรือเปล่านะ ถึงได้เกิดอาการหลอนขึ้นมาแบบนี้?ความจริงแล้ว เธอไม่ได้เกิดอาการหลอนเลย แถมความไวในการรับรู้ของเธอยังสูงมากอีกด้วย มีคนกำลังสะกดรอยตามพวกเขาอยู่จริง ๆ และคนที่กำลังตามติดพวกเขานั้น ก็เป็นคนที่เวิงอี๋จัดหามานั่นเองเวิงอี๋ที่ถูกส่งไปอยู่บนเกาะนั้น ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอย่างที่เธอเคยโอ้อวดกับเจียงซู่เลยในเรื่องความเป็นอยู่และการใช้ชีวิตประจำวัน เธอได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทว่า เธอกลับไม่ได้รับอิสระและไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อยเธอไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องอยู่ที่นี่นานเพียงใด การโทรศัพท์หาโจวซือเหย่ก็ไ

ณ โรงแรมที่พักเว่ยชิงหางมารอพบแม่เว่ยอยู่ในห้องพักก่อนแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะไปรับเธอที่สนามบิน แต่ระหว่างทางมารดากลับโทรสั่งให้เขาตรงไปรอที่โรงแรมแทน ซึ่งเขาก็ไม่ได้เอะใจอะไรและยอมเปลี่ยนเส้นทางแต่โดยดีภายในห้องพักเว่ยชิงหางเอ่ยถาม “หม่ามี้ครับ ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกอยากมาเป่ยเฉิงล่ะครับ?”เพราะเขารู้ดีว่ามารดาไม่ค่อยถูกกับสภาพอากาศของที่นี่เท่าไหร่นัก ถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ เธอแทบจะไม่ย่างกรายมาทางเหนือเลยแม่เว่ยปรายตามองลูกชายอย่างค้อน ๆ “ฉันคิดถึงลูกชาย แต่ลูกชายตัวดีของฉันไม่ยอมกลับบ้านสักที แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรได้ล่ะ?”เว่ยชิงหางประคองไหล่มารดาให้นั่งลงบนโซฟาพลางบีบนวดให้อย่างเอาใจ “ผมยุ่งเรื่องงานอยู่นี่ครับ ไว้ถ้าว่างเมื่อไหร่ ผมจะรีบกลับไปเยี่ยมหม่ามี้กับแดดดี้แน่นอนครับ”แม่เว่ยดักคอ “ก็เก่งแต่ให้ความหวังแม่ไปวัน ๆ นั่นแหละ” เว่ยชิงหาง: “เอ้อ คุณแม่ครับ แล้วอาเว่ยไปดูงานที่ไหนเหรอครับ? ผมโทรหาเขา แต่เครื่องปิดตลอดเลย?”แม่เว่ยถอนหายใจ “ไม่ต้องไปตามหาอาเว่ยของลูกหรอก เรื่องที่เขาจะช่วยลูกน่ะ ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ”คำพูดนั้นทำให้เว่ยชิงหางหน้าเจื่อนไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจ